เสียงกระสุนยังคงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับพายุที่ถล่มเข้ามาไม่หยุดหย่อน อัครายืดตัวขึ้นเล็กน้อย สายตาคมกริบสอดส่องไปรอบทิศ แขนซ้ายที่บาดเจ็บปวดร้าวไปทั่วร่าง แต่สัญชาตญาณนักสู้ยังคงปลุกเร้าให้เขามีสติ เขาต้องหาทางออกจากมหานครนรกแห่งนี้ให้ได้ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกกลืนกินไปกับเปลวเพลิงและความพินาศ
“พวกมันยังตามมาไม่หยุด!” เสียงหอบหายใจของเขาดังขึ้นแทรกเสียงปืน “ต้องหนี!”
เขาตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว ฝืนความเจ็บปวดที่แขนซ้าย พุ่งตัวออกจากที่กำบัง หลบหลีกกระสุนที่ระดมยิงราวกับห่าฝน ลมกระสุนเฉี่ยวผ่านใบหน้าจนรู้สึกแสบ สภาพแวดล้อมรอบตัวเต็มไปด้วยซากปรักหักพัง อาคารสูงระฟ้าที่เคยเป็นสัญลักษณ์แห่งความเจริญ บัดนี้กลายเป็นเพียงโครงเหล็กที่บิดเบี้ยว กองไฟขนาดใหญ่ยังคงโหมกระหน่ำ ลามเลียไปทั่วทุกทิศ ส่งกลิ่นควันฉุนกึกจนแสบจมูก
"ไปทางไหนดีวะ..." เขาพึมพำกับตัวเอง ดวงตาเหลือบมองไปยังทิศทางที่ดูเหมือนจะมีช่องว่างให้แทรกตัวผ่านไปได้
เขากระโจนข้ามกองเศษอิฐที่กองทับถมกันอยู่ พยายามใช้ทุกอณูของร่างกายหลบหลีกอันตราย การเคลื่อนไหวของเขาคล่องแคล่วราวกับเงา แต่ความเหนื่อยล้าและอาการบาดเจ็บก็เริ่มส่งผล สองขาหนักอึ้งราวกับแบกโลกทั้งใบ
ทันใดนั้น! เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังใกล้เข้ามา อัคราหันขวับไปยังต้นเสียง พบกับกลุ่มนักรบจักรกลรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่มีขนาดใหญ่กว่าหลายเท่า ดวงตาเรืองแสงสีแดงก่ำ มือข้างหนึ่งถือปืนลำแสงพลังงาน อีกข้างเป็นดาบที่เปล่งประกายสีเงินยวง
"พวกมันมาแล้ว!" อัคราตะโกน พลางยกปืนพลาสมาคู่ใจขึ้นเล็ง
การปะทะที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ก็เริ่มต้นขึ้น อัครายิงกระสุนพลาสมาสีฟ้าสดพุ่งเข้าใส่กลุ่มนักรบจักรกล เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว แต่พวกมันก็ยังคงเคลื่อนที่เข้ามาอย่างไม่ยี่หระ เกราะที่แข็งแกร่งของพวกมันดูเหมือนจะต้านทานการโจมตีของเขาได้อย่างดี
"ไม่ไหวแบบนี้!" อัคราคิดในใจ เขาอาศัยจังหวะที่นักรบจักรกลบางส่วนชะงักไปจากการระเบิด กระโจนหลบเข้าไปในซอกตึกที่ยังไม่พังทลาย
"ต้องหาทางตัดกำลังพวกมันก่อน" เขาพยายามคิดหาแผนการต่อสู้ ขณะที่เสียงปืนกลหนักยังคงตามประกบเขามาติดๆ
เขาเห็นทางลงไปยังชั้นใต้ดินของอาคารที่อยู่ตรงหน้า เป็นโอกาสเดียวที่จะหลบหนีการไล่ล่าอันดุเดือดนี้ได้ เขากระโดดลงไปอย่างรวดเร็ว เสียงกระสุนยังคงดังอยู่เบื้องบน ก่อนที่เขาจะคว้าประตูกันระเบิดมาปิดแน่น
ความมืดและความเย็นยะเยือกโอบล้อมเขา ความรู้สึกปลอดภัยชั่วคราวกลับมาเยือน แต่ก็เป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ เขายังคงได้ยินเสียงการปะทะและเสียงระเบิดจากภายนอกเป็นระยะๆ
"ชั้นใต้ดิน...น่าจะมีทางออกไปสู่ระบบระบายน้ำ หรือทางลับอะไรสักอย่าง" เขาหวังเช่นนั้น
เขาส่องไฟฉายจากข้อมือสำรวจไปรอบๆ พื้นที่ชั้นใต้ดินเต็มไปด้วยฝุ่นและหยากไย่ กลิ่นอับชื้นคละคลุ้ง เขาก้าวเดินอย่างระมัดระวัง สองมือคว้าปืนพลาสมาไว้แน่น
"ใครอยู่ตรงนั้น?" เสียงเล็กๆ ดังขึ้นจากมุมมืด
อัคราชะงักไป เขาค่อยๆ หันไปตามเสียง พบกับเงาร่างเล็กๆ ที่กำลังซุกตัวอยู่หลังลังไม้เก่าๆ
"ไม่ต้องกลัว ฉันไม่ทำอะไร" อัคราพยายามพูดให้เสียงอ่อนลง
เงาร่างนั้นค่อยๆ เผยออกมา เป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ อายุราว 8-9 ขวบ ดวงตาเบิกกว้างเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าเปื้อนคราบเขม่าและน้ำตา
"คุณ...คุณเป็นใครคะ?" เด็กหญิงถามเสียงสั่น
"ฉันชื่ออัครา เป็นคนที่กำลังหาทางออกไปจากที่นี่" อัคราตอบ "เธอ...เธออยู่ที่นี่คนเดียวเหรอ?"
เด็กหญิงพยักหน้าเบาๆ "พ่อกับแม่...เขาไปหาอาหาร แล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย"
อัคราสัมผัสได้ถึงความเศร้าและความโดดเดี่ยวในแววตาของเด็กหญิง เขาเองก็สูญเสียหลายสิ่งหลายอย่างไปในสงครามครั้งนี้
"เธอชื่ออะไร?" อัคราถาม
"ชื่อ...พิมพ์ค่ะ"
"พิมพ์...เธอเห็นทางออกไปจากที่นี่ไหม?"
พิมพ์ชี้ไปยังอุโมงค์เล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกล "มีทางนั้นค่ะ...แต่มันมืดมาก หนูไม่กล้าไป"
อัคราเดินไปดู อุโมงค์นั้นเล็กเกินกว่าที่เขาจะย่อตัวเข้าไปได้ง่ายๆ แต่เมื่อมองดูพิมพ์ที่ไร้ที่พึ่ง เขาก็ตัดสินใจ
"งั้นเธอก็รออยู่ที่นี่นะ เดี๋ยวฉันจะลองดู"
"ไม่ค่ะ! หนูไปด้วย! หนูไม่อยากอยู่คนเดียว" พิมพ์รีบพูด
อัคราลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยอม เธอจะกลายเป็นภาระหรือไม่? แต่การทิ้งเด็กน้อยไว้ตามลำพังในสถานการณ์แบบนี้ก็ใช่เรื่อง เขาจึงพยักหน้า
"โอเค งั้นมาด้วยกัน ระวังให้ดีนะ"
ทั้งสองเดินเข้าไปในอุโมงค์ มืดสนิทจนแทบมองไม่เห็นอะไร อัคราเปิดไฟฉายที่ข้อมือ แสงสว่างส่องให้เห็นผนังอุโมงค์ที่เต็มไปด้วยท่อประปาและสายไฟเก่าๆ
"อุโมงค์นี้ยาวมากเลยค่ะ" พิมพ์กระซิบ
"ใช่...เราต้องไปให้ถึงอีกฝั่งให้ได้" อัคราตอบ พยายามมองหาทางข้างหน้า
ขณะที่พวกเขากำลังเดินลึกเข้าไปในอุโมงค์ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง!
"แย่แล้ว! พวกมันตามมา!" อัคราตะโกน
เสียงระเบิดดังขึ้นอีกครั้งที่ปากอุโมงค์ แสงสว่างวาบเข้ามา แต่ก็ถูกปิดลงอย่างรวดเร็ว
"เราต้องเร่งความเร็ว!" อัคราผลักพิมพ์ให้เดินนำไปข้างหน้า เขาหันกลับไปยิงปืนพลาสมาใส่กลุ่มนักรบจักรกลที่กำลังพยายามบุกเข้ามา
"คุณระวังนะคะ!" พิมพ์ตะโกน
กระสุนพลาสมาพุ่งเข้าปะทะเกราะของนักรบจักรกล เกิดประกายไฟแลบแปลบปลาบ แต่พวกมันก็ยังคงบุกเข้ามาอย่างไม่ลดละ
"ไปก่อนเลยพิมพ์! ฉันจะถ่วงเวลาให้!" อัคราตัดสินใจ
เขาหันหลังวิ่งหนีไปพร้อมกับพิมพ์ แต่ก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อพบว่าปลายอุโมงค์นั้นตัน!
"อะไรกันวะ! ติดกับดัก!" อัคราสบถ
เสียงนักรบจักรกลใกล้เข้ามาทุกที พวกมันกำลังจะบุกเข้ามาถึงตัวแล้ว
"ทำยังไงดี..." พิมพ์ตัวสั่น
อัคราเหลือบมองผนังอุโมงค์ด้านหนึ่งที่ดูเหมือนจะมีการก่อสร้างที่แตกต่างไปจากส่วนอื่นอย่างเห็นได้ชัด มันดูเหมือนจะเป็นผนังที่ถูกปิดทับขึ้นมาทีหลัง
"พิมพ์! หลบไปทางนั้น!" อัคราผลักพิมพ์ไปหลบหลังเสาอุโมงค์
เขาไม่รอช้า ยกปืนพลาสมาขึ้นเล็งไปที่ผนังดังกล่าว และยิงออกไปอย่างต่อเนื่อง!
"ตูม! ตูม! ตูม!"
ผนังเริ่มปริร้าว เกิดรอยแตกเป็นทางยาว
"เร็วเข้า!" อัคราตะโกน
เขายังคงยิงต่อไป แม้จะรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนจากระเบิดที่ปากอุโมงค์ อุณหภูมิในอุโมงค์เริ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ
"ใกล้แล้ว!"
ในที่สุด ผนังก็พังทลายลง เผยให้เห็น...
ป่าทึบ!
ไม่ใช่ป่าธรรมดา แต่เป็นป่าที่มีต้นไม้ยักษ์สูงเสียดฟ้า มีใบไม้สีสันประหลาดที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน แสงแดดส่องลอดผ่านม่านใบไม้หนาลงมาเป็นลำ เป็นภาพที่น่าอัศจรรย์ใจและน่าหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน
"ป่าอะไรเนี่ย..." อัคราอุทาน
"สวยจังเลยค่ะ" พิมพ์เอ่ยปาก
เสียงนักรบจักรกลดังใกล้เข้ามา อัคราไม่รอช้า คว้าแขนพิมพ์ แล้วกระโจนผ่านช่องที่พังทลายเข้าไปในป่า
"ตูม!"
เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวจากด้านหลัง บ่งบอกว่าปากอุโมงค์ถูกระเบิดจนปิดตาย
อัคราหอบหายใจถี่กระชั้น เขาพยายามสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัว พืชพรรณที่นี่ดูแปลกตาอย่างน่าประหลาด ต้นไม้บางต้นมีลักษณะคล้ายผลึกแก้ว มีแสงเรืองรองเปล่งประกายออกมาเบาๆ พื้นดินก็ดูนุ่มนวลราวกับพรมสีเขียว
"เรามาอยู่ที่ไหนกันเนี่ย..." อัคราพึมพำ
"ดูนั่นสิคะ!" พิมพ์ชี้ไปที่ก้อนหินขนาดใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลนัก ก้อนหินนั้นมีลักษณะคล้ายกับเป็นประตูโบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางป่า
"นั่นมัน..." อัคราก้าวเข้าไปใกล้ "เหมือนจะเป็นทางเข้า...แต่ก็ดูไม่น่าไว้ใจเลย"
ทันใดนั้น! เสียงบางอย่างดังขึ้นจากเบื้องบน!
"ฉวัดเฉวียน... ฉวัดเฉวียน..."
อัคราเงยหน้าขึ้นมอง พบกับสิ่งที่ทำให้หัวใจของเขากระตุกวูบ!
สิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายแมลงขนาดมหึมา บินวนอยู่เหนือพวกเขา ปีกของมันกว้างราวกับใบไม้ของต้นไม้ใหญ่ ส่งเสียงหึ่งๆ ที่น่าขนลุก ดวงตาหลายดวงจ้องมองลงมายังพวกเขาด้วยแววตาที่เย็นชา
"หนีเร็ว!" อัคราตะโกน
เขาคว้าพิมพ์ แล้ววิ่งเต็มกำลังเข้าไปในป่าลึก ทิ้งความอัศจรรย์และความหวาดกลัวไว้เบื้องหลัง พร้อมกับเสียงบินไล่ตามที่ดังขึ้นเรื่อยๆ...
พวกเขาจะรอดจากป่าพิศวงแห่งนี้ไปได้หรือไม่? และประตูโบราณที่อยู่เบื้องหน้า จะนำพาพวกเขาไปสู่สิ่งใด? การผจญภัยที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น...
เพลิงกาฬผลาญพสุธา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก