เสียงกระสุนยังคงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับพายุที่ถล่มเข้ามาไม่หยุดหย่อน อัครายืดตัวขึ้นเล็กน้อย สายตาคมกริบสอดส่องไปรอบทิศ แขนซ้ายที่บาดเจ็บปวดร้าวไปทั่วร่าง แต่สัญชาตญาณนักสู้ยังคงปลุกเร้าให้เขามีสติ เขาเคยเผชิญหน้ากับสถานการณ์เลวร้ายกว่านี้มานับครั้งไม่ถ้วน การเอาชีวิตรอดคือแก่นแท้ที่หล่อหลอมเขามาตั้งแต่เยาว์วัย
"เฮ้ย! นั่นมันอะไรวะ!" เสียงตะโกนโหวกเหวกดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของเขา ขัดจังหวะความคิดของอัครา เขาหันขวับไปมอง เห็นร่างของ "กันต์" เพื่อนร่วมทีมที่คลานตะเกียกตะกายออกมาจากซอกหลืบของอาคารที่พังทลาย ใบหน้าของกันต์ซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว
"เกิดอะไรขึ้น กันต์?" อัคราถามเสียงหอบ เขากระชับปืนคู่ใจไว้แน่นขึ้น
"พวกมัน... พวกมันมากันเยอะมากเลยอัครา! เป็นกองทัพ! ปืนใหญ่ รถถัง... โอ้โห... เราไม่น่าจะสู้ไหว!" กันต์พยายามรวบรวมสติ พูดตะกุกตะกัก
อัคราเหลือบมองไปยังทิศทางที่กันต์ชี้ ภาพเบื้องหน้าทำให้หัวใจเขาบีบรัดแน่น อากาศที่เคยขมุกขมัวด้วยฝุ่นควัน บัดนี้กลับสว่างไสวขึ้นด้วยแสงสีแดงฉานจากเปลวเพลิงที่ลุกโชนไปทั่วทั้งเมือง เสียงระเบิดยังคงดังกึกก้องเป็นระยะๆ ท้องฟ้าถูกย้อมไปด้วยควันดำที่ลอยอ้อยอิ่งราวกับผ้าห่มแห่งความตาย
"นั่นมัน... ยานรบของพวกไซครอน!" อัคราอุทานด้วยความตกตะลึง เขาเคยได้ยินเรื่องราวของอาวุธร้ายกาจของเผ่าพันธุ์นี้ แต่ไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เห็นมันในสภาพการณ์เช่นนี้ ยานรบขนาดมหึมา ลอยลำอยู่เหนือเมืองราวกับยักษ์ที่กำลังจะขย้ำเหยื่อ เสียงปืนใหญ่จากยานรบดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับลำแสงสีฟ้าอันทรงพลังที่สาดลงมาทำลายทุกสรรพสิ่งที่ขวางหน้า
"เราต้องไปจากที่นี่!" อัคราตัดสินใจทันที เขาไม่อาจปล่อยให้เพื่อนร่วมทีมต้องมาสังเวยชีวิตไปกับการต่อสู้ที่สิ้นหวังเช่นนี้ "กันต์! เตรียมตัวให้พร้อม! เราจะหาทางหนีออกจากเมืองนี้!"
"จะไปทางไหนอัครา? เมืองมันปิดล้อมไปหมดแล้ว! แถมพวกมันยังยิงถล่มทุกอย่าง!" กันต์โพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง
"ยังมีทางอื่นเสมอ" อัคราพูดพลางเหลือบมองไปยังทิศตะวันตกของเมือง ซึ่งเป็นที่ตั้งของป่าทึบอันกว้างใหญ่ "เราจะมุ่งหน้าไปทางนั้น! ป่าคือที่หลบภัยที่ดีที่สุดของเราตอนนี้!"
อัคราตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว เขามิอาจปล่อยให้เพื่อนร่วมทีมต้องตกอยู่ในอันตราย เขาจับแขนซ้ายของกันต์ที่ยังคงมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย "บาดเจ็บมากไหม?"
"นิดหน่อยน่า" กันต์พยายามยิ้มให้กำลังใจเพื่อน แต่สีหน้าของเขาก็ยังคงซีดเซียว "แค่โดนสะเก็ดอะไรสักอย่าง"
"ไปกันเถอะ!" อัคราไม่รอช้า เขากระชับปืนในมืออีกครั้ง และพาเพื่อนร่วมทีมวิ่งออกจากที่กำบัง มุ่งหน้าไปยังทิศทางของป่าทึบ
การหลบหนีครั้งนี้เป็นไปอย่างยากลำบาก พวกเขาต้องวิ่งฝ่าเปลวเพลิงที่ลุกโชน เสียงปืนกลดังระงมอยู่รอบตัว ท่ามกลางซากปรักหักพังของอาคารที่เคยเป็นบ้านเรือนของผู้คน แรงระเบิดแต่ละครั้งทำเอาพื้นดินสั่นสะเทือน ฝุ่นควันปกคลุมไปทั่วจนแทบมองไม่เห็นหนทาง
"ระวัง! ด้านหน้า!" กันต์ร้องเตือน อัคราหันไปมอง เห็นทหารของพวกไซครอน สวมชุดเกราะสีดำสนิท พร้อมอาวุธประจำกายที่ดูอันตราย กำลังเดินตรวจตราอยู่ไม่ไกล
"หมอบลง!" อัคราออกคำสั่ง เขาจับกันต์หมอบลงหลังกำแพงคอนกรีตที่พังทลายลงมา เสียงฝีเท้าของทหารไซครอนดังใกล้เข้ามาทุกที อัคราค่อยๆ ชะโงกหน้าออกไปมอง สายตาคมกริบจับจ้องไปยังเป้าหมาย
"มันอยู่ตรงนั้น! เราต้องหาทางเลี่ยงไปทางอื่น!" อัครากระซิบ
"แต่มันมีตั้งสามคน!" กันต์กระซิบตอบด้วยน้ำเสียงกังวล
อัคราครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว เขาเหลือบมองไปทางขวา เห็นท่อระบายน้ำขนาดใหญ่ที่ถูกแรงระเบิดจนเปิดอ้าออก "นั่นไง! เราจะใช้ทางนั้น!"
เขาส่งสัญญาณให้กันต์ตาม เขาค่อยๆ ขยับตัวไปทางท่อระบายน้ำอย่างเงียบเชียบที่สุด ทหารไซครอนทั้งสามคนเดินผ่านไปโดยไม่ทันสังเกตเห็น เมื่อพวกมันห่างออกไปพอสมควรแล้ว อัคราก็คว้าแขนกันต์ แล้วพาเขาดำดิ่งลงไปในความมืดของท่อระบายน้ำ
กลิ่นอับชื้นและสิ่งปฏิกูลลอยคละคลุ้งในอากาศ อัคราค่อยๆ ใช้ไฟฉายขนาดเล็กส่องนำทางไปข้างหน้า การเดินในท่อระบายน้ำนั้นลำบากแสนสาหัส น้ำสกปรกขังอยู่เป็นระยะๆ เศษขยะและสิ่งโสโครกเกลื่อนกลาดพื้น แต่ก็ยังดีกว่าต้องเผชิญหน้ากับทหารไซครอน
"เราจะออกไปทางไหน?" กันต์ถามเสียงแหบพร่า
"ต้องมีทางออกอยู่แล้ว" อัคราตอบ เขาเชื่อมั่นในสัญชาตญาณของตัวเอง "พวกเราต้องออกไปให้พ้นจากเมืองนรกนี่ให้ได้"
เมื่อเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ ความมืดก็ยิ่งปกคลุม แต่แล้ว อัคราก็เห็นแสงสว่างรำไรลอดเข้ามาจากเบื้องหน้า
"เจอทางออกแล้ว!" เขาอุทาน เขารีบพากันต์เดินไปทางแสงสว่างนั้น และในไม่ช้า พวกเขาก็โผล่ออกมาสู่ภายนอก
ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือผืนป่าทึบที่เขียวขจีตัดกับความพินาศของเมืองอย่างสิ้นเชิง ต้นไม้สูงใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมไปทั่ว ท้องฟ้าสีครามสดใส อากาศบริสุทธิ์ยามนี้ช่างแตกต่างกับกลิ่นอายแห่งความตายที่เพิ่งจากมาราวฟ้ากับเหว
"เราออกมาได้แล้ว!" กันต์พูดด้วยน้ำเสียงโล่งอก เขาทรุดตัวลงนั่งพักบนพื้นหญ้า
"ยังไม่ถึงฝั่งนะกันต์" อัคราเตือน "เรายังต้องเดินทางต่อไปอีกไกล"
เขาหันกลับไปมองเมืองที่อยู่เบื้องหลัง มองเห็นกลุ่มควันสีดำที่ยังคงลอยฟุ้งขึ้นไปบนท้องฟ้า เปลวเพลิงยังคงโหมกระหน่ำอย่างไม่หยุดยั้ง เขาได้ยินเสียงระเบิดดังมาจากที่นั่นเป็นระยะๆ ราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่กำลังอาละวาด
"พวกมันคงไม่ปล่อยให้เราหนีไปง่ายๆ หรอก" อัคราพูดกับตัวเอง
"แล้วเราจะไปไหนต่อล่ะอัครา?" กันต์ถาม
"เราจะมุ่งหน้าลึกเข้าไปในป่า" อัคราตอบ "ป่าแห่งนี้คือที่หลบภัยของเรา และเราจะใช้มันเพื่อวางแผนการต่อไป"
อัคราหยิบแผนที่ที่เขาพกติดตัวออกมาดู เขาเคยกางแผนที่ผืนนี้หลายครั้งเมื่อมาเยือนดินแดนแห่งนี้ แต่ครั้งนี้มันมีความหมายมากกว่าที่เคย
"ตามแผนของเรา เราต้องเดินทางไปยังฐานลับใต้ดินที่อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ" อัคราชี้ไปยังจุดหนึ่งบนแผนที่ "ที่นั่นคือที่ที่หน่วยของเราตั้งฐานปฏิบัติการลับเอาไว้"
"คิดว่าจะมีใครรอเราอยู่ที่นั่นไหม?" กันต์ถามด้วยน้ำเสียงยังคงมีความกังวล
"ต้องมีสิ" อัคราตอบอย่างมั่นใจ "เราคือความหวังสุดท้ายของมนุษยชาติ"
เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้แขนซ้ายจะยังคงปวดร้าว แต่สปิริตนักสู้ของเขาก็ยังคงเต็มเปี่ยม "ไปกันเถอะกันต์! เราไม่มีเวลามานั่งพักแล้ว!"
ทั้งสองคนก้าวเท้าเข้าสู่ผืนป่าทึบ แสงแดดรำไรส่องลอดผ่านใบไม้ลงมาเป็นดวงๆ อากาศเย็นสบาย สูดกลิ่นหอมของดินและใบไม้สดชื่น แต่ในขณะเดียวกัน บรรยากาศของป่าก็ยังคงเต็มไปด้วยความลึกลับและอันตราย
ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินลึกเข้าไปในป่า จู่ๆ เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นจากวิทยุสื่อสารของอัครา
"อะไรน่ะ?" กันต์ถาม
"สัญญาณจากยานแม่!" อัคราอุทานด้วยความตกใจ "พวกมันกำลัง... กำลังระดมกำลังตามล่าพวกเรา!"
ภาพของเมืองที่กำลังถูกทำลายลอยเข้ามาในหัวของอัครา เขาแน่ใจแล้วว่าการต่อสู้ครั้งนี้ยังไม่จบลงง่ายๆ การหลบหนีครั้งนี้จะเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของการเผชิญหน้าครั้งใหญ่ที่รออยู่เบื้องหน้า
"เราต้องไปให้เร็วกว่านี้!" อัคราเร่งฝีเท้า โดยไม่รู้เลยว่าเบื้องหน้าของเขา มีอันตรายที่คาดไม่ถึงกำลังรออยู่
เพลิงกาฬผลาญพสุธา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก