ตอนที่ 11 — กลยุทธ์ในความมืดมิด

อัคราแทบสำลักควันกรุ่นที่ตีขึ้นจมูก กลิ่นเหล็กไหม้ผสมกับกลิ่นฉุนของน้ำมันเชื้อเพลิงที่รั่วไหล มันเป็นกลิ่นที่คุ้นเคย กลิ่นแห่งความพินาศที่เขาเผชิญมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ครั้งนี้มันรุนแรงกว่าทุกครา ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างในมหานครที่ครั้งหนึ่งเคยรุ่งเรือง แสงไฟจากอาคารที่กำลังเผาไหม้ส่องสะท้อนเป็นเงาตะคุ่มบนพื้นถนนที่แตกร้าว กระสุนยังคงปะทะเข้ากับเศษซากปรักหักพังรอบตัวเขาเป็นระยะๆ ‌ราวกับจะตอกย้ำว่าสงครามยังไม่จบสิ้น

"อัครา! ทางนี้!" เสียงตะโกนแหบแห้งดังมาจากเงาตะคุ่มหลังซากรถบัสที่พลิกคว่ำ เป็นเสียงของ "ไอร่า" หญิงสาวนักรบผู้แข็งแกร่งที่ร่วมชะตากรรมกับเขามาตลอด

อัคราไม่รอช้า เขาพุ่งตัวไปหาไอร่าอย่างรวดเร็ว แขนซ้ายของเขายังคงปวดร้าวจากการบาดเจ็บ ​แต่ความเจ็บปวดนั้นถูกกลบด้วยอะดรีนาลีนที่พลุ่งพล่านในร่างกาย เขาเห็นไอร่ากำลังพยายามดึง "เมฆา" ชายหนุ่มผู้มีความเชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยี ให้ลุกขึ้นยืน เมฆาดูอ่อนแรง ใบหน้าซีดเผือด แต่แววตาของเขายังคงมุ่งมั่น

"เมฆา! ‍เป็นอะไรมากไหม?" อัคราถามพลางประคองเมฆาขึ้น

"ไม่... แค่... ชนแรงไปหน่อย" เมฆาตอบเสียงหอบ พลางปัดเศษฝุ่นออกจากเสื้อผ้าที่ขาดวิ่น

"พวกมันตามมาไม่หยุด! เราต้องไปจากที่นี่!" ไอร่ากระซิบเสียงเครียด ‌พลางชี้ไปยังมุมถนนที่แสงจากไฟฉายสาดส่องเป็นระยะๆ

อัคราพยักหน้า เขาเหลือบมองไปยังทิศทางที่ไอร่าชี้เห็นเงาตะคุ่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว พวกมันคือ "โครนอส" ทหารติดอาวุธของศัตรู ที่มีร่างกายแข็งแกร่งผิดมนุษย์ และมีความโหดเหี้ยมไร้ปรานี

"พวกมันคงรู้ว่าเรามีข้อมูลสำคัญ" อัคราคาดเดา ‍"เราต้องแยกกัน หาทางไปรวมตัวที่จุดนัดพบเก่า"

"ไม่! เราไปด้วยกัน!" ไอร่าค้านทันควัน

"ไม่มีเวลาแล้วไอร่า! ถ้าพวกมันจับคนใดคนหนึ่งได้ ข้อมูลก็ตกอยู่ในมือพวกมันทั้งหมด เราต้องกระจายกำลัง" อัคราคะยั้นคะยอ ​"เมฆา... นายยังพอไปต่อได้ไหม?"

เมฆาพยักหน้าอย่างมุ่งมั่น "ไหว! ฉันมีแผนสำรอง... แต่ต้องใช้เวลา"

"ดี! ไอร่า... เธอพาเมฆาไปทางนั้น... ใช้เส้นทางใต้ดิน... ​ค่อยๆ ไป ระวังตัว" อัคราออกคำสั่ง "ส่วนฉัน... จะล่อพวกมันไปอีกทาง"

"แต่..." ไอร่าจะค้านอีก

"ไม่มีแต่! นี่คือคำสั่ง! ​เร็วเข้า!" อัคราเสียงดังขึ้นด้วยความเด็ดขาด

ไอร่ามองตาอัครา เธอเห็นความมุ่งมั่นและความกล้าหาญในดวงตาของเขา เธอรู้ดีว่านี่คือโอกาสเดียวที่พวกเขาจะมีชีวิตรอด เธอพยักหน้าอย่างจำใจ

"ดูแลตัวเองนะ อัครา" เธอกระซิบ พลางพยุงเมฆาให้เคลื่อนที่ไปตามเงาอาคาร

อัครามองตามหลังทั้งสองคนไปจนลับตา เขาสูดหายใจลึกๆ กลิ่นควันและฝุ่นตลบอบอวลจนแสบจมูก เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเสียงปืนที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

"ถึงเวลาเล่นเกมของฉันแล้ว" เขากล่าวกับตัวเอง พลางหยิบมีดสั้นที่เหน็บเอวออกมา

อัคราเริ่มเคลื่อนที่ไปตามซอกหลืบของอาคารที่กำลังพังทลาย เขาใช้ทุกสิ่งที่มีเป็นที่กำบัง กระสุนยังคงเฉี่ยวผ่านไปมาอย่างน่าหวาดเสียว เขาต้องอาศัยความเร็ว ความคล่องแคล่ว และสัญชาตญาณในการเอาตัวรอด

เสียงฝีเท้าหนักๆ ของพวกโครนอสดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พวกมันกำลังไล่ล่าเขาอย่างไม่ลดละ อัคราแอบเข้าไปในร้านขายของชำที่ถูกทิ้งร้าง ประตูเหล็กบานใหญ่ถูกเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นชั้นวางสินค้าที่กระจัดกระจายและเศษกระจกที่แตกละเอียด

"เจอตัวแล้ว!" เสียงตะโกนดังลั่น

อัคราไม่รอให้พวกมันเข้ามา เขาพุ่งออกไปทางด้านหลังร้านที่เชื่อมต่อกับตรอกแคบๆ เขายกลูกซองที่เขาเก็บมาจากซากรถตำรวจขึ้น ประทับบ่า หันกลับไปเผชิญหน้า

"มาเลย! พวกเงา!" เขากล่าวท้าทาย

เสียงปืนกลหนักดังสนั่น อัคราหมอบหลบกระสุนที่สาดเข้ามาจนผนังอิฐแตกกระจาย เขาเล็งไปที่หัวของทหารโครนอสที่โผล่มาคนแรก ยิง!

"เปรี้ยง!"

เสียงลูกซองดังสนั่น ทหารโครนอสที่โดนยิงถึงกับเซถลาไป แต่ก็ยังยืนหยัดอยู่ได้ ร่างกายที่แข็งแกร่งของพวกมันทำให้กระสุนธรรมดาแทบจะไม่มีผล

"เฮอะ! ยังไงก็ยังไม่ตายสินะ" อัคราพึมพำ เขาโยนลูกซองทิ้ง หยิบมีดสั้นขึ้นมาอีกครั้ง

เขาเคลื่อนที่ไปอย่างรวดเร็ว ใช้ความมืดและความสับสนเป็นอาวุธ เขาหลบหลีกกระสุน พุ่งเข้าหาทหารโครนอสที่ประมาท

"ฉับ!"

มีดสั้นของอัคราแทงเข้าที่ข้อพับของแขนทหารโครนอสตัวหนึ่งอย่างแม่นยำ มันร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ยังพยายามจะยิงอัครา

อัคราพลิกตัวหลบกระสุนอย่างฉิวเฉียด เขากระโดดขึ้นไปบนชั้นวางสินค้าที่ยังคงตั้งอยู่ พลางเตะชั้นวางให้ล้มลงไปทับทหารโครนอสที่เหลือ

"เสียงดังดีนี่" อัครากล่าวประชด เขากระโดดลงมาจากชั้นวางอย่างแผ่วเบา

เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของเมฆาและไอร่าดังอยู่ไม่ไกล อัคราแอบฟังเสียงฝีเท้าของพวกโครนอสที่กำลังไล่ตามเขา เขารู้ว่าเขาต้องถ่วงเวลาให้ได้นานที่สุด

"ถ้าพวกมันรู้ว่าเราจะใช้เส้นทางใต้ดิน... พวกมันต้องปิดทางไว้แน่" อัคราคิดอย่างเคร่งเครียด

เขาตัดสินใจเปลี่ยนแผน เขาวิ่งเข้าไปในอาคารที่ดูเหมือนจะมั่นคงที่สุดเท่าที่ยังเหลืออยู่ เขาพบว่ามันเป็นอาคารสำนักงานเก่าที่ถูกทิ้งร้าง แสงไฟจากภายนอกส่องลอดผ่านหน้าต่างที่แตกกระจายเข้ามา

ทันใดนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของเมฆาและไอร่าดังใกล้เข้ามาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันมาพร้อมกับเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

"อัครา! ช่วยด้วย!" เสียงไอร่าดังมาอย่างสิ้นหวัง

อัคราชะงักไป เขาหันกลับไปมองทางที่ไอร่าและเมฆาจากมา เขาเห็นเงาตะคุ่มของพวกโครนอสหลายตัวกำลังล้อมกรอบทั้งสองคนอยู่

"ไม่!" อัคราตะโกน เขาไม่สามารถปล่อยให้พวกเขาตกอยู่ในอันตรายได้

เขารู้ดีว่านี่คือกับดัก แต่สัญชาตญาณของเขาไม่ยอมให้เขาถอยหลัง เขาตัดสินใจที่จะกลับไปช่วยพวกเขา

"ขอโทษนะ... ไอ้พวกเงา" อัคราพึมพำ เขาหยิบระเบิดควันอันเล็กที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าออกมา "ได้เวลาสร้างความวุ่นวายแล้ว"

อัคราปาประทัดควันเข้าไปในกลุ่มของพวกโครนอส ควันสีขาวหนาทึบพวยพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว บดบังทัศนวิสัยของพวกมัน

"อัครา!" ไอร่าร้องเรียก

"ทางนี้!" อัคราตะโกนตอบ เขาพุ่งฝ่ากลุ่มควันเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง

เขาเห็นไอร่ากำลังต่อสู้กับโครนอสตัวหนึ่งอย่างดุเดือด ส่วนเมฆาถูกโครนอสอีกตัวจับตัวไว้

"ปล่อยเมฆา!" อัคราคำราม เขาพุ่งเข้าใส่โครนอสที่จับเมฆาอย่างรวดเร็ว

เขาใช้ความคล่องแคล่วของเขาหลบหลีกการโจมตีของโครนอสอย่างหวุดหวิด เขาใช้แขนข้างที่แข็งแรงของเขาเข้าปะทะกับแขนของโครนอสอย่างแรง

"อัครา! ระวัง!" เมฆาร้องเตือน

อัคราหันไปมอง เขาเห็นโครนอสอีกตัวกำลังจะยิงใส่เขาจากด้านหลัง

"ไม่!"

ช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายนั้นเอง ที่อัคราสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผดเผาจากเบื้องบน

"บูม!"

เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว เศษซากอาคารร่วงหล่นลงมาอย่างรุนแรง ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ

อัคราล้มลงไปกองกับพื้น เขาพยายามลุกขึ้น แต่ก็รู้สึกได้ถึงน้ำหนักที่ทับถมอยู่

"อัครา!" ไอร่าตะโกนด้วยความตกใจ

เมื่อฝุ่นควันเริ่มจางลง อัคราก็เห็นภาพที่ไม่คาดฝัน

อาคารที่เขาเคยยืนอยู่พังทลายลงมาเกือบทั้งหมด แต่โชคดีที่มันไม่ได้ทับเขาโดยตรง

เขาเห็นไอร่ากำลังพยายามดึงเศษซากออกไปจากตัวเขา

"ไอร่า... เมฆา..." อัคราถามเสียงแหบพร่า

"เรา... เราปลอดภัย... แต่... พวกมัน..." ไอร่าตอบเสียงสั่นเครือ

อัคราหันไปมองทางที่พวกโครนอสเคยอยู่ แต่กลับพบเพียงซากปรักหักพัง และกลุ่มควันสีดำที่ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า

"เกิดอะไรขึ้น?" อัคราถาม

"ยานแม่... มันยิงลำแสงลงมา... ใส่พวกมัน... และ... ทำลายอาคารด้วย" เมฆาตอบเสียงแผ่วเบา

อัคราเงยหน้ามองท้องฟ้าเบื้องบน เขาเห็นยานแม่ลำมหึมาของศัตรู ลอยลำอยู่เหนือเมืองที่ถูกทำลายราวกับเป็นผู้พิพากษาแห่งความตาย

"พวกมัน... ไม่ต้องการให้ใครรอดชีวิตเลยสินะ" อัครากล่าวอย่างสิ้นหวัง

"เราต้องไปจากที่นี่ อัครา" ไอร่าพูดพลางช่วยพยุงเขาให้ลุกขึ้น "ก่อนที่มันจะยิงซ้ำอีก"

อัคราพยักหน้า เขามองไปที่ยานแม่ลำนั้น หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เขาจะไม่ยอมแพ้

"ยานแม่... มันคือเป้าหมายของเรา" อัครากล่าวเสียงหนักแน่น "เราจะขึ้นไปบนนั้น... และจบเรื่องนี้ให้ได้"

ไอร่าและเมฆา มองหน้ากันอย่างมีความหวังปนความกลัว

"แต่... เราจะไปถึงยานแม่นั้นได้อย่างไร?" เมฆาถาม

อัคราหันไปมองพวกเขา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

"เราจะหาทางไป... สัญญา"

ในขณะที่ทั้งสามกำลังวางแผน อัคราก็เหลือบไปเห็นวัตถุบางอย่างที่ลอยลงมาจากยานแม่ มันคือยานขนาดเล็กที่กำลังมุ่งหน้ามายังทิศทางของพวกเขา

"นั่นมันอะไร?" ไอร่าถาม

"ไม่รู้... แต่ดูเหมือนมันจะลงจอดใกล้ๆ ที่นี่" อัคราตอบ

พวกเขาสามคนมองหน้ากัน มีความสงสัยปนเปกับความหวังใหม่

ยานลำนั้นจะนำพาพวกเขาไปสู่จุดหมาย หรือจะพาพวกเขาไปสู่หายนะที่ใหญ่กว่าเดิม? อัคราไม่อาจคาดเดาได้ในตอนนี้ แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ชัด คือการเดินทางของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น... และมันกำลังจะพาเขาไปสู่การเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายบนยานแม่ของศัตรู.