ควันสีดำทึบยังคงพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เป็นหม้อซุปแห่งความหายนะที่เดือดพล่าน บดบังแสงอาทิตย์จนแสงสุดท้ายแทบจะเลือนหายไป อัครานอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบที่ประทับรอยไหม้เกรียม ร่างกายของเขาถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่นผงและเศษซากปรักหักพังที่ร่วงหล่นลงมาอย่างไม่ขาดสาย กลิ่นไหม้ฉุนกึกยังคงอบอวล หลอกหลอนทุกอณูของประสาทรับกลิ่นที่อ่อนล้า
เขากำลังจะหมดสติ แต่ทว่า... เสียงนั้น! เสียงที่แหลมเล็กแต่ทรงพลังดังขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับกระสุนปืนที่เจาะทะลุเกราะกำบังแห่งความเจ็บปวด เขาพยายามจะขยับเปลือกตาที่หนักอึ้งราวกับหินผา ดวงตาที่พร่ามัวมองเห็นเพียงเงาตะคุ่มที่บิดเบี้ยว
"อัครา! ฮือ... อัครา!" เสียงของลลิน!
เสียงนั้นปลุกบางสิ่งบางอย่างในตัวเขาให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ใช่เปลวเพลิงแห่งความแค้น หรือเปลวเพลิงแห่งการเอาชีวิตรอด แต่มันคือเปลวเพลิงแห่งความหวัง เปลวเพลิงที่เคยเกือบจะมอดไหม้ไปพร้อมกับชีวิตของเขา
"ลลิน..." เสียงของอัคราแหบพร่า มันออกมาจากลำคอที่กำลังจะแตกสลาย เขารวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย ค่อยๆ เลิกตัวขึ้นมาทีละน้อย การขยับทุกครั้งราวกับการลากอวัยวะที่หนักอึ้งผ่านกองไฟ
เขามองไปรอบๆ ภาพเบื้องหน้าคือความสับสนวุ่นวายของเมืองที่กำลังสิ้นสลาย ตึกสูงเสียดฟ้าที่เคยเป็นสัญลักษณ์แห่งความเจริญรุ่งเรือง บัดนี้กลายเป็นซากปรักหักพังที่ทอดร่างยาวเหยียด กลิ่นไหม้คละคลุ้ง ไม่ใช่แค่เพียงกลิ่นเผาไหม้จากอาคาร แต่ยังมีความเย็นยะเยือกของเหล็กที่บิดเบี้ยว และกลิ่นสาบสางของสิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยมีชีวิต
"อัครา! ฉันอยู่นี่!" ลลินตะโกนเสียงดัง เธอวิ่งฝ่ากลุ่มควันและเศษซากที่ร่วงหล่นมาอย่างไม่เกรงกลัว ใบหน้าของเธอเปื้อนเขม่าควันและรอยน้ำตา แต่แววตาของเธอยังคงฉายประกายแห่งความมุ่งมั่น
อัคราคลานเข้าไปหาเธอด้วยความยากลำบาก ร่างกายทุกส่วนประท้วง แต่หัวใจของเขาเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก การเห็นเธออยู่ตรงหน้า ราวกับได้รับเลือดใหม่หล่อเลี้ยงร่างกายที่กำลังจะดับสูญ
"เธอ... เป็นอะไรมากไหม?" อัคราถาม เสียงของเขายังคงแหบพร่า เขาพยายามจะประคองร่างของลลิน แต่แขนขาของเขายังคงไม่มีแรง
"ฉันไม่เป็นอะไรมาก... แต่คุณสิคะ! คุณเหมือนจะ..." ลลินหยุดพูด เธอประคองใบหน้าของอัคราไว้ในมือ สัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวบนผิวหนังที่กร้านจากการต่อสู้ "คุณหายใจไม่สะดวกเลยนะคะ!"
"ไม่เป็นไร... แค่... แค่กลิ่นมันแรงไปหน่อย" อัคราพยายามยิ้ม แต่รอยยิ้มของเขากลับดูทรมานเสียมากกว่า "เราต้องไปจากที่นี่... ก่อนที่ทุกอย่างจะ..."
"ใช่ค่ะ! เราต้องไป" ลลินพยักหน้า เธอเหลือบมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว "ตรงนี้อันตรายเกินไป... มีแต่คนของพวกนั้น... และพวกมันก็กำลังตามหาเราอยู่"
ทันใดนั้น เสียงปืนดังขึ้นใกล้ๆ! กระสุนเฉียดผ่านกลุ่มควัน มาปะทะกับกำแพงคอนกรีตเบื้องหลังพวกเขา เกิดประกายไฟแลบแปลบปลาบ
"แย่แล้ว! พวกมันมาแล้ว!" ลลินร้องเสียงหลง เธอรีบดึงแขนของอัคราให้ลุกขึ้น "เราต้องหนี!"
อัคราพยุงตัวขึ้นอย่างทุลักทุเล เขาหยิบปืนพกที่หล่นอยู่ข้างๆ ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แม้จะอ่อนล้าจนแทบยืนไม่อยู่ แต่สัญชาตญาณนักสู้ยังคงทำงานเต็มที่
"ไปทางไหนดี?" อัคราถาม เสียงหอบเหนื่อย
"ทางนี้ค่ะ! ฉันเห็นช่องทางลับอยู่หลังซากตึกนั่น!" ลลินชี้ไปยังซากตึกที่พังทลายลงมาเกือบครึ่ง "แต่เราต้องรีบ! ไม่งั้นพวกมันจะล้อมเราไว้ได้!"
พวกเขาเริ่มวิ่งฝ่ากองซากปรักหักพังที่เกะกะขวางทาง การวิ่งแต่ละครั้งเต็มไปด้วยความเจ็บปวด อัคราต้องอาศัยลลินประคองอยู่ตลอดเวลา เสียงฝีเท้าของศัตรูที่ดังมาจากด้านหลัง ยิ่งเร่งเร้าให้พวกเขาต้องก้าวไปข้างหน้าให้เร็วที่สุด
"อัครา! ระวัง!" ลลินร้องเตือน ก่อนที่อัคราจะสะดุดก้อนอิฐขนาดใหญ่ล้มลงไปอีกครั้ง
"อึก!" เสียงครางอย่างเจ็บปวดหลุดออกมาจากปากของเขา
"คุณเป็นอะไรอีกคะ!" ลลินรีบเข้าไปดู
"ไม่เป็นไร... แค่... ล้มแป๊บเดียว" อัคราพยายามดันตัวเองขึ้น แต่เขารู้สึกถึงความปวดร้าวที่ข้อเท้า
"ให้ฉันช่วยค่ะ" ลลินพยุงเขาขึ้นมา เธอเอามือโอบไหล่เขาไว้แน่น "เราใกล้ถึงแล้ว!"
เมื่อมาถึงซากตึก ลลินชี้ไปยังช่องว่างเล็กๆ ที่เกิดจากซากอิฐที่ถล่มลงมา "ตรงนี้แหละค่ะ!"
อัครามองเข้าไป เห็นเพียงความมืดมิดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง แต่ก็เป็นทางเดียวที่จะหนีพ้นการไล่ล่าของพวกศัตรู
"ไปกันเถอะ!" อัคราเร่ง
พวกเขามุดเข้าไปในช่องนั้นอย่างรวดเร็ว ด้านในเป็นทางเดินแคบๆ ที่มืดสนิท และเต็มไปด้วยฝุ่นละออง กลิ่นอับชื้นปะปนกับกลิ่นควันไฟจางๆ อัคราใช้ไฟฉายเล็กๆ ที่ติดมากับปืนส่องนำทาง
"ข้างหน้าเป็นทางลง... ลงไปยังชั้นใต้ดิน... หรืออุโมงค์อะไรสักอย่าง" ลลินบอก
"ดี... เราต้องไปให้พ้นจากสายตาพวกมันก่อน" อัคราตอบ
เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดังมาจากปากทางที่พวกเขาเพิ่งผ่านเข้ามา
"พวกมันตามเรามาแล้ว!" ลลินร้อง
"เร่งความเร็ว!" อัคราตะโกน
พวกเขาเร่งฝีเท้าลงไปยังทางเดินที่มืดมิดนั้น อัคราเหลือบมองไปด้านหลัง เห็นเงาตะคุ่มของศัตรูที่กำลังกรูกันเข้ามา
"เราต้องปิดทางพวกมัน!" อัคราพูด
"แต่เราไม่มีอะไรจะปิดนี่คะ!"
"หาอะไรก็ได้!" อัคราผลักลลินไปข้างหน้า "ฉันจะถ่วงเวลาให้!"
อัคราหันกลับมา เขาเห็นถังน้ำมันเก่าๆ ที่วางพิงอยู่ เขาไม่ลังเล รีบดึงเอาปืนพกออกมา ยิงใส่ถังน้ำมันนั้น
"เปรี้ยง!"
เปลวไฟลุกโชนขึ้นมาทันที ถังน้ำมันแตกกระจาย น้ำมันเชื้อเพลิงที่รั่วไหลออกมากยิ่งโหมกระหน่ำเปลวไฟให้ลุกไหม้แรงขึ้น
"อัครา! ไม่นะคะ!" ลลินร้องด้วยความตกใจ
"ไปเถอะ! ลลิน! ก่อนที่มันจะลามมาถึงเรา!" อัคราตะโกนกลับไป เขาเห็นเปลวเพลิงสีส้มแดงกำลังลามเข้ามาใกล้
"แต่..."
"ไป!" อัคราบังคับเสียง
ลลินไม่อาจขัดขืนได้ เธอรีบวิ่งนำหน้าไป ทิ้งอัคราที่ยืนเผชิญหน้ากับเปลวเพลิงที่กำลังลุกไหม้
อัคราหันกลับมามองใบหน้าของลลินที่สะท้อนแสงไฟจนดูพร่ามัว เขาใจหายวูบ แต่รู้ดีว่านี่คือทางเดียวที่จะรอด
"ขอโทษนะ... ลลิน" เขาพึมพำกับตัวเอง
เขารีบวิ่งตามลลินลงไปยังทางเดินที่มืดมิดยิ่งขึ้น เมื่อมองย้อนกลับไป เห็นเปลวเพลิงที่ลุกโชนขึ้นมาจนสว่างไสว มันกำลังกลืนกินทางเข้าที่พวกเขาเพิ่งจะหนีออกมา
"โอ้พระเจ้า..." ลลินพึมพำ
"ช่างมันเถอะ... ตอนนี้เราปลอดภัยแล้ว... ชั่วคราว" อัคราพูด เขาหอบหายใจอย่างหนัก รู้สึกว่าร่างกายอ่อนล้ากว่าเดิม
พวกเขาเดินลึกเข้าไปในความมืด เสียงปืนและเสียงตะโกนจากด้านบนค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงเสียงหายใจของทั้งสองคนที่ดังระงมอยู่ในความเงียบ
"ที่นี่... คือที่ไหนกันแน่?" ลลินถาม
"ไม่รู้เหมือนกัน... แต่ดูเหมือนจะเป็นทางลับ... หรือทางหนีอะไรสักอย่าง" อัคราสำรวจไปรอบๆ ด้วยแสงไฟฉาย "เราต้องหาทางออกไปจากที่นี่ให้ได้... และต้องออกจากเมืองนี้ไปให้เร็วที่สุด"
"แต่... เมืองมันพังไปหมดแล้วนี่คะ... แล้วพวกเราจะไปไหน?"
"เราจะไปให้ถึงที่นัดหมาย... ตามแผนที่ที่ได้มา" อัคราตอบ เขาพยายามจะรวบรวมสติ "เราต้องไปให้ถึง... ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม"
"แล้ว... พวกเราจะรอดไหมคะ?" ลลินถาม เสียงของเธอสั่นเครือ
อัครามองไปที่ลลิน เขาเห็นความกลัวอยู่ในดวงตาของเธอ แต่ก็เห็นความหวังเล็กๆ ที่ยังคงฉายประกายอยู่
"เราต้องรอด... ลลิน" อัคราพูด น้ำเสียงของเขามั่นคงกว่าเดิม "เพื่อตัวเราเอง... และเพื่อทุกคนที่ต้องสูญเสียไป"
พวกเขาเดินลึกเข้าไปในอุโมงค์ที่มืดมิดนั้น ความหวังริบหรี่ แต่ก็ยังคงส่องประกายอยู่ในความมืดมิด อัครารู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้ยังไม่จบสิ้น และเส้นทางข้างหน้ายังคงเต็มไปด้วยอันตรายที่คาดไม่ถึง
แต่เมื่อมองไปที่ลลิน เขาก็รู้สึกว่าตัวเองมีพลังที่จะก้าวต่อไป...
ทันใดนั้นเอง! เสียงสัญญาณดังขึ้นมา! ไม่ใช่เสียงปืน ไม่ใช่เสียงระเบิด แต่มันเป็นเสียงที่ดังมาจากด้านบน! เสียงเหมือนสัญญาณเตือนภัย... หรือสัญญาณอะไรสักอย่างที่ดังเป็นจังหวะ!
"เสียงอะไรน่ะ?" ลลินถาม
อัคราเงยหน้ามองขึ้นไปบนเพดานของอุโมงค์ เขาไม่เคยได้ยินเสียงแบบนี้มาก่อน... มันฟังดูแปลกประหลาด... และน่าขนลุก
"ไม่รู้... แต่ฟังดูไม่ค่อยดีเลย" อัคราตอบ
เสียงสัญญาณดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดังกว่าเดิม และมีความถี่ที่เร็วกว่าเดิม! ราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น...
และแล้ว... ทุกอย่างก็พลันเงียบสงัด...
ความเงียบที่น่าขนลุก...
ก่อนที่พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาจะเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!
เพลิงกาฬผลาญพสุธา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก