ลมหายใจของอัคราถูกบีบรัด เขายังคงจมอยู่ในห้วงแห่งความอ่อนล้า ร่างกายที่เจ็บปวดราวกับถูกฉีกกระชาก แต่ท่ามกลางความเจ็บปวดนั้น สัญชาตญาณนักรบของเขากลับตื่นตัว มันกระตุ้นให้เขาต่อสู้เพื่อลมหายใจ สู้เพื่อชีวิตที่ยังเหลืออยู่
ภาพเบื้องหน้าคือมหานครที่เคยรุ่งเรือง บัดนี้กลายเป็นซากปรักหักพัง ท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยควันสีดำทึบจากการระเบิดที่ยังไม่หยุดหย่อน เปลวเพลิงสีแดงฉานโชติช่วงราวกับปีศาจร้ายกำลังดื่มกินชีวิตของผู้คน เสียงระเบิด เสียงร้องโหยหวน และเสียงเหล็กที่บิดเบี้ยวเสียดแทงโสตประสาทของอัครา
เขาขยับตัวอย่างยากลำบาก ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งบัดนี้อ่อนปวกเปียกราวกับลูกตุ๊กตาที่ถูกทอดทิ้ง รอยไหม้เกรียมจากการระเบิดครั้งก่อนยังคงแสบร้อน ผสมผสานกับความเจ็บปวดจากพิษของแก๊สที่ยังคงคุกคุ่นอยู่ในอากาศ แต่แรงปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ ดึงดันให้เขาลุกขึ้นยืน
"ต้องไป… ต้องหนี…" เสียงแหบพร่าดังออกมาจากลำคอที่แห้งผาก
เขากวาดสายตามองไปรอบๆ เมืองทั้งเมืองกลายเป็นสมรภูมิรบ อัคราเห็นเงาร่างของศัตรูเคลื่อนไหวท่ามกลางเปลวเพลิง พวกมันคือหน่วยรบพิเศษของ "องค์กรเงา" ที่มีเทคโนโลยีล้ำสมัย รูปลักษณ์ของพวกมันถูกปกปิดด้วยชุดเกราะสีดำเงาวับ ดวงตาเรืองแสงสีแดงราวกับปีศาจ
"พวกมัน… กำลังตามล่าเรา" อัคราคิดในใจ
เขาไม่รู้ว่ายังมีใครรอดชีวิตบ้าง เขาจำได้เพียงภาพสุดท้ายของรินดา เพื่อนร่วมทีมคนสุดท้ายที่เขาเห็น ก่อนที่การระเบิดครั้งใหญ่จะกลืนกินทุกสิ่ง
"รินดา… เธออยู่ที่ไหน"
เสียงเรียกชื่อของเธอขาดหายไปในเสียงกัมปนาทของเครื่องจักรสงคราม อัครากัดฟัน กัดริมฝีปากจนเลือดไหลซึม เขาไม่สามารถยอมแพ้ได้ ชีวิตของเขาไม่ได้มีค่าเพียงลำพัง แต่ยังมีชะตากรรมของมนุษยชาติที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย
เขาควานหาอาวุธคู่ใจ มีดสั้น "พยัคฆ์อรุณ" ที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของเขาเสมอ มันฝังอยู่ในปลอกเหน็บที่ข้างเอว เมื่อมืออันสั่นเทาของเขาสัมผัสกับด้ามมีด ความคุ้นเคยและความแข็งแกร่งก็หลั่งไหลเข้ามาในตัว
"ดี… ยังอยู่"
ด้วยแรงเฮือกสุดท้าย อัคราพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืน เขาใช้ซากปรักหักพังเป็นที่กำบัง ลอบมองการเคลื่อนไหวของศัตรู หน่วยรบเงาพวกนั้นกำลังไล่ล่าผู้รอดชีวิตที่อาจจะยังหลงเหลืออยู่
"ฉันจะไม่ปล่อยให้พวกแกทำลายทุกอย่างที่ฉันรัก"
อัคราเคลื่อนที่อย่างเงียบเชียบ หลบหลีกสายตาของศัตรูที่ว่องไว เขารู้ดีว่าการเผชิญหน้าโดยตรงในสภาพที่อ่อนล้าเช่นนี้เป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้ เขาต้องหาทางออกไปจากเมืองที่กำลังจะกลายเป็นนรกบนดินแห่งนี้เสียก่อน
เขาเห็นช่องว่างระหว่างอาคารที่กำลังจะถล่มลงมา เป็นทางออกที่อันตรายแต่ก็เป็นไปได้ เขาตัดสินใจวิ่งฝ่าเปลวเพลิงและเศษซากปรักหักพังที่พร้อมจะหล่นทับเขาได้ทุกเมื่อ
"ต้องไปให้ถึงป่า… ที่นั่น… อาจจะมีโอกาส"
เขาจำได้ว่าหน่วยลับของเขามีฐานปฏิบัติการลับที่ถูกซ่อนอยู่ในป่าทึบชายเมือง ซึ่งอาจจะเป็นที่ปลอดภัยเพียงแห่งเดียวที่เหลืออยู่
ขณะที่เขากำลังวิ่งผ่านซากตึกที่กำลังลุกไหม้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของหน่วยรบเงาที่กำลังไล่ตามมาดังใกล้เข้ามา พวกมันคงได้กลิ่นของเขา หรืออาจจะเห็นเงาของเขาที่เคลื่อนไหว
"หยุดเดี๋ยวนี้!" เสียงกึกก้องดังมาจากด้านหลัง
อัคราไม่หันกลับไปมอง เขาเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีก ลมหายใจของเขาขาดห้วง เขาได้ยินเสียงกระสุนปืนเลเซอร์ดังหวีดหวิวแหวกอากาศ พุ่งเฉียดศีรษะของเขาไป
"บ้าเอ๊ย!"
เขาพุ่งตัวหลบเข้าไปในตรอกแคบๆ ที่เต็มไปด้วยถังขยะและซากรถยนต์เก่าๆ เสียงปืนเลเซอร์ดังสนั่นหวั่นไหว ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า
อัคราใช้จังหวะที่ศัตรูกำลังยิงทำลายสิ่งกีดขวาง พลางตะโกนสั่งการกันเอง เขากระโจนขึ้นไปบนหลังคารถที่พลิกคว่ำ ลากตัวเองขึ้นไปบนกำแพงเตี้ยๆ ที่เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ
"พวกแกหนีไม่พ้นหรอก!" เสียงตะโกนด่าทอตามมา
เขาเห็นเงาร่างของหน่วยรบเงาสองนายปรากฏขึ้นที่ปากตรอก พวกมันเคลื่อนที่ได้อย่างคล่องแคล่วว่องไวราวกับเสือดำ
"ต้องหาทางรับมือพวกมัน"
อัครามองไปรอบๆ เขาเห็นท่อเหล็กที่หลุดออกมาจากผนังอาคาร และเศษกระจกที่แตกละเอียด เขาหยิบเศษกระจกที่ใหญ่ที่สุดขึ้นมาถือไว้ในมือข้างที่ไม่ได้ถือมีด
เมื่อหน่วยรบเงาทั้งสองนายย่างก้าวเข้ามาในตรอกแคบๆ อัคราก็กระโดดลงจากกำแพง ใช้ซากรถเป็นที่กำบัง
"เฮ้! แกน่ะ!" เสียงหนึ่งดังขึ้น
อัคราไม่ตอบ เขาใช้ความมืดและซากปรักหักพังเป็นตัวช่วย เขาแอบเคลื่อนที่ไปด้านหลังของหน่วยรบเงาตนหนึ่ง
"เจอแล้ว!"
เขาพุ่งตัวเข้าไปพร้อมกับใช้ท่อเหล็กในมือตีเข้าที่ข้อพับของหัวเข่าของหน่วยรบเงาตนนั้นอย่างแรง
"อั่ก!"
หน่วยรบเงาตนนั้นเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น ทันใดนั้น อัคราก็ใช้มีดพยัคฆ์อรุณฟันเข้าใส่เกราะที่คอของมันอย่างรวดเร็ว
"ฉัวะ!"
เกราะของหน่วยรบเงาไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนที่เขาคิด มันมีรอยแตกเล็กน้อยจากการปะทะก่อนหน้านี้ มีดของเขาจึงสามารถเจาะเข้าไปได้
"อ๊าก!"
หน่วยรบเงาตนนั้นร้องเสียงหลง ร่างกายของมันกระตุก ก่อนจะแน่นิ่งไป
"เยี่ยม! ต่อไปแก!"
หน่วยรบเงาอีกตนหนึ่งหันมาอย่างรวดเร็ว มันยกปืนเลเซอร์ขึ้นเล็งมาที่อัครา
"ตายซะ!"
อัครากลิ้งตัวหลบไปข้างหลังซากรถยนต์อีกครั้ง เสียงปืนเลเซอร์เฉียดผ่านไป ร้อนจนแสบผิว
"พวกแกมันก็แค่หุ่นเชิด! ไม่มีความรู้สึก!" อัคราตะโกนกลับ
เขาเห็นโอกาส หน่วยรบเงาตนนั้นกำลังจะยิงซ้ำ เขาจึงใช้เศษกระจกในมือขว้างเข้าใส่ที่เซ็นเซอร์ตาบนหมวกเกราะของมัน
"ฟิ้ว… แคร้ง!"
กระจกกระแทกเข้าที่เซ็นเซอร์ตาอย่างจัง ทำให้เกิดประกายไฟขึ้นเล็กน้อย
"อ๊าก! ตาข้า!"
หน่วยรบเงาตนนั้นเสียการทรงตัว กุมหมวกเกราะของตนเอง อัคราไม่ปล่อยโอกาสทองให้หลุดลอย เขาพุ่งเข้าไป ใช้ท่อเหล็กตีเข้าที่กลางหลังของมันอย่างเต็มแรง
"ปึก!"
หน่วยรบเงาตนนั้นทรุดฮวบลงไป อัคราใช้มีดพยัคฆ์อรุณเชือดคอของมันอย่างรวดเร็ว
"เสร็จไปสอง… แต่ยังมีอีกเยอะ"
เขาถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและฟกช้ำ แต่จิตใจยังคงมุ่งมั่น
"ต้องไปต่อ… ต้องไปหาทางออก"
อัคราปีนขึ้นไปบนหลังคาอาคารที่อยู่ใกล้ที่สุด เขาใช้กล้องส่องทางไกลขนาดเล็กที่พกติดตัวมา ส่องมองไปยังทิศทางของป่า
"นั่นไง… ป่า"
เขาเห็นเงาตะคุ่มของป่าที่อยู่ไม่ไกลนัก แต่ระหว่างเขากับป่า มีถนนสายหลักที่ถูกดัดแปลงเป็นเส้นทางลำเลียงของศัตรู และยังมีอาคารสูงระฟ้าที่ถูกทำลายจนเอียงคะเนน
"อันตราย… แต่ก็เป็นทางเดียว"
เขาตัดสินใจว่าจะต้องหาทางข้ามถนนสายนั้นไปให้ได้
ขณะที่เขากำลังวางแผนการเดินทาง เสียงเครื่องยนต์ของยานพาหนะขนาดใหญ่ดังขึ้นมาจากถนนเบื้องล่าง เขาซ่อนตัวอย่างรวดเร็ว
"ยานลำเลียงของพวกมัน"
ยานลำเลียงขนาดมหึมา จอดเทียบที่ริมถนน ก่อนที่ประตูจะเปิดออก เผยให้เห็นหน่วยรบเงาจำนวนมากกำลังขนย้ายบางสิ่งบางอย่าง
"นั่นมัน… กล่อง… กล่องพลังงาน?" อัคราขมวดคิ้ว
เขาสังเกตเห็นว่าพวกมันกำลังขนย้ายกล่องสีดำมันวาวที่มีสัญลักษณ์ประหลาดอยู่บนนั้น มันดูเหมือนกับกล่องพลังงานที่ใช้ขับเคลื่อนอาวุธขององค์กรเงา
"พวกมันกำลัง… รวบรวมกำลัง"
อัคราเห็นโอกาสอีกครั้ง ยานลำเลียงพวกนั้นมีช่องว่างระหว่างการขนถ่าย นี่อาจเป็นโอกาสที่เขาจะแฝงตัวเข้าไป
"ถ้าฉันเข้าไปในยานลำเลียงนั่นได้… ฉันอาจจะรู้ความเคลื่อนไหวของพวกมัน"
เขาตัดสินใจเสี่ยง เขาค่อยๆ เคลื่อนที่ไปตามหลังคาอาคาร เพื่อหาจุดที่ใกล้กับยานลำเลียงมากที่สุด
ขณะที่เขากำลังจะปีนลงไปที่ถนน จู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นจากด้านหลัง
"หยุดนะ! แกเป็นใคร!"
อัคราหันไปมอง เห็นกลุ่มชาวบ้านที่หลบซ่อนตัวอยู่ พวกเขาถูกทิ้งไว้ในเมืองที่กำลังจะล่มสลาย พวกเขาคงเห็นเขาตอนกำลังเคลื่อนไหว
"พวกแก… หนีไป!" อัคราตะโกน
แต่ก็สายเกินไป หน่วยรบเงาที่ประจำการอยู่บริเวณนั้น ได้ยินเสียงตะโกน และหันมามองทางอัครา
"เป้าหมายถูกระบุ! ระดมยิง!"
เสียงปืนเลเซอร์ดังขึ้นอีกครั้ง อัคราต้องเลือกระหว่างการช่วยชาวบ้านที่ไร้ทางสู้ หรือการหนีเอาชีวิตรอดเพื่อทำภารกิจให้สำเร็จ
"ไม่! ฉันจะหนีไปไม่ได้"
อัคราตัดสินใจหันกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรู เขาไม่อาจปล่อยให้ผู้บริสุทธิ์ต้องตกเป็นเหยื่อได้
"พวกแก! ถอยไป! เร็วเข้า!"
เขาตะโกนสั่งชาวบ้านให้หนีไป ก่อนที่เขาจะกระโดดลงจากหลังคา พุ่งตรงเข้าไปยังกลุ่มหน่วยรบเงาที่กำลังระดมยิงมาทางเขา
"มาเลย! พวกแกมันก็แค่สัตว์เลี้ยงของไอ้พวกนั้น!"
อัคราใช้ความคล่องแคล่วของเขา หลบหลีกกระสุนเลเซอร์ไปมา เขาพุ่งเข้าใส่หน่วยรบเงาตนหนึ่ง ใช้มีดพยัคฆ์อรุณฟันเข้าที่ต้นขาของมัน
"อ๊าก!"
หน่วยรบเงาตนนั้นล้มลง อัคราใช้จังหวะนี้ ปลดอาวุธของมัน และใช้ยิงกลับไปยังหน่วยรบเงาตนอื่น
"ปัง! ปัง!"
เสียงปืนเลเซอร์ของศัตรูยังคงดังไม่หยุด แต่ตอนนี้ อัคราก็มีอาวุธของศัตรูอยู่ในมือ
"พวกแกมันก็แค่กระป๋องที่รอวันบุบสลาย!"
เขาต่อสู้กับหน่วยรบเงาอย่างดุเดือด ท่ามกลางเสียงระเบิดและเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำ เขาต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด เพื่อความหวังสุดท้ายของมนุษยชาติ
แต่แล้ว…
เสียงระเบิดที่ดังสนั่นหวั่นไหวที่สุดในรอบหลายชั่วโมง ก็ดังขึ้นจากทิศทางของยานลำเลียง
"ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
เพลิงกาฬผลาญพสุธา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก