ลมหายใจอัคราหอบถี่ ร่างกายที่ระบมราวกับถูกฉีกกระชากยังคงพยายามตอบสนองต่อสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่สั่งให้เอาชีวิตรอด ภาพความพินาศเบื้องหน้ายังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ ตึกระฟ้าที่เคยสง่างามบัดนี้กลายเป็นซากปรักหักพัง เศษเหล็กบิดเบี้ยวเปล่งประกายวาววับใต้แสงอาทิตย์ยามบ่ายที่อ่อนแรง เสียงกรีดร้องของผู้รอดชีวิตที่ยังคงเล็ดลอดมาเป็นระยะๆ ผสมปนเปกับเสียงระเบิดที่ดังขึ้นเป็นครั้งคราว สร้างบรรยากาศแห่งความสิ้นหวังอันน่าสะพรึงกลัว
อัคราพยายามยันกายลุกขึ้น แต่แรงเสียดทานจากผิวคอนกรีตที่เต็มไปด้วยเศษแก้วและฝุ่นดินก็บาดลึกเข้าสู่เนื้อ เขาได้ยินเสียงเนื้อฉีกขาดและเห็นเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากรอยแผล แต่ความเจ็บปวดนั้นกลับถูกกลบด้วยอะดรีนาลีนที่พวยพุ่ง "ไม่... ยังไม่ตาย" เสียงแหบพร่าดังออกมาจากลำคอที่แห้งผาก
เขาเหลือบมองไปยังซากรถหุ้มเกราะที่พลิกคว่ำอยู่ไม่ไกล หวังเพียงจะหาอะไรบางอย่างมาประทังชีวิต หรืออย่างน้อยก็อาวุธคู่ใจที่อาจยังคงหลงเหลืออยู่ แต่เมื่อมองเข้าไปใกล้ๆ ภาพที่เห็นก็ทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบ ตัวถังที่ถูกเจาะพรุนเป็นรูราวกับรังผึ้ง ชิ้นส่วนกระจายเกลื่อนกลาด แสดงให้เห็นถึงพลังทำลายล้างที่ศัตรูมี
"แย่หน่อยนะไอ้หนุ่ม" เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่ายดังขึ้นจากด้านหลัง อัคราหันขวับไปมอง พบกับชายร่างท้วมในชุดทหารเก่าๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น ดวงตาฉายแววรู้ทันโลก "ดูเหมือนว่าโชคจะยังเข้าข้างแกอยู่บ้าง"
อัคราพยายามประเมินสถานการณ์ เขาไม่เคยเห็นชายผู้นี้มาก่อน "คุณเป็นใคร?"
"แค่ผู้รอดชีวิตคนหนึ่ง" ชายคนนั้นตอบ พลางเดินเข้ามาใกล้ "เห็นแกนอนนิ่งอยู่นาน นึกว่าไปซะแล้ว"
"ผม... ยังไม่ตาย" อัคราพยายามข่มอาการเจ็บปวด "คุณเห็น... ศัตรูไหม?"
"เห็นสิ" ชายคนนั้นพยักหน้า "พวกมันยังคงตรวจตราอยู่ทั่วบริเวณ แต่ส่วนใหญ่ก็มุ่งหน้าไปทางอื่นแล้ว คิดว่าคงไม่มีใครเหลือรอดแล้วล่ะ"
คำพูดนั้นยิ่งตอกย้ำความรู้สึกโดดเดี่ยวและความสูญเสียที่อัครากำลังเผชิญอยู่ เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก "แล้ว... พวกเราจะไปไหนกันดี?"
"ไปที่ปลอดภัยก่อน" ชายคนนั้นเอ่ย "ข้างนอกนี่อันตรายเกินไป ถ้าแกพอจะเดินได้ เราไปกันเถอะ"
อัคราลังเล เขาไม่ไว้ใจใครง่ายๆ โดยเฉพาะในสถานการณ์เช่นนี้ แต่เมื่อมองไปรอบๆ ก็เห็นว่าแทบไม่มีทางเลือกอื่น การอยู่ตรงนี้ก็ไม่ต่างกับการรอความตาย "ก็ได้ครับ"
พวกเขาเคลื่อนที่อย่างระมัดระวัง หลบหลีกซากปรักหักพังและกลุ่มควันพิษที่ยังคุกรุ่น การเดินทางผ่านเมืองที่กลายเป็นนรกบนดินไม่ใช่เรื่องง่าย ทุกก้าวที่ย่างออกไปล้วนเต็มไปด้วยอันตราย เสียงโลหะเสียดสีกันดังมาจากที่ไกลๆ ทำให้หัวใจของอัคราเต้นระรัว เขาหยิบเศษเหล็กที่พอจะใช้ได้ขึ้นมาจับถือไว้แน่น
"นั่นมัน... ปืนกลหนัก" ชายคนนั้นชี้ไปยังรถบรรทุกที่พลิกคว่ำอยู่กลางถนน "ถ้าเราไปถึงตรงนั้นได้ อาจจะมีโอกาส"
"แต่มีทหารพวกนั้นเฝ้าอยู่" อัคราแย้ง
"ก็ใช่" ชายคนนั้นยิ้มมุมปาก "แต่พวกมันก็คงไม่คิดว่าจะมีใครกล้าเข้าไปใกล้"
พวกเขาค่อยๆ คืบคลานไปตามซอกตึก หลบสายตาของพวกทหารเอเลี่ยนที่เดินตรวจตราเป็นระยะๆ อากาศร้อนอบอ้าวและมีกลิ่นไหม้เกรียมคละคลุ้งจนแทบจะหายใจไม่ออก เหงื่อไหลท่วมตัวของอัครา เขาแทบจะทรงตัวไม่อยู่ แต่ก็พยายามฝืนสังขาร
เมื่อใกล้ถึงรถบรรทุก เสียงฝีเท้าของศัตรูที่เดินลาดตระเวนก็ดังใกล้เข้ามา พวกมันมีสามตัว รูปร่างสูงใหญ่ ผิวหนังสีเข้มเหมือนเกราะเหล็ก ดวงตาเรืองแสงสีแดงฉาน อาวุธที่พวกมันถือดูน่าเกรงขามยิ่งนัก
"ต้องล่อพวกมันออกไป" ชายคนนั้นกระซิบ
"ผมจะไปเอง" อัคราอาสา เขาไม่อยากให้ชายคนนี้ต้องมาเสี่ยงตายไปด้วย "คุณรออยู่ตรงนี้"
"อย่าเลยไอ้หนุ่ม ถ้าแกไปคนเดียว พวกมันจะจับแกได้ง่ายๆ"
"ผมมีแผน" อัคราตอบอย่างแน่วแน่ เขาเห็นช่องทางบางอย่างที่จะสร้างความไขว้เขวให้กับพวกมันได้
ก่อนที่ชายคนนั้นจะได้ทักท้วง อัคราก็พุ่งตัวออกจากที่ซ่อนอย่างรวดเร็ว เขาโยนก้อนอิฐขนาดใหญ่ไปทางกลุ่มทหารเอเลี่ยน เสียงดัง "เพล้ง!" ทำให้พวกมันหันความสนใจไปทางนั้นทันที
"มีคน!" เสียงหุ่นยนต์ดังก้อง
อัคราใช้จังหวะนั้นวิ่งเข้าไปในซอยแคบๆ หวังจะล่อพวกมันให้ตามมา แต่พวกทหารเอเลี่ยนไม่ได้หลงกลง่ายๆ พวกมันส่งเสียงตะโกนบางอย่าง แล้วแยกย้ายกันไปสองตัวตามอัครา ส่วนอีกตัวยังคงเฝ้าอยู่ที่รถบรรทุก
"บ้าเอ้ย!" ชายคนนั้นสบถ เขาตัดสินใจวิ่งตามอัคราไป
อัคราวิ่งสุดชีวิต หวังจะหาที่ซ่อนหรือกับดักที่พอจะใช้ได้ แต่ในซอยที่เต็มไปด้วยเศษขยะและซากรถเก่าๆ นั้น แทบไม่มีอะไรให้ใช้เป็นประโยชน์ได้เลย เสียงฝีเท้าของพวกทหารเอเลี่ยนดังไล่หลังมาติดๆ พวกมันเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับสัตว์ร้าย
ทันใดนั้น อัคราก็สะดุดเข้ากับสายเคเบิลที่พันกันยุ่งเหยิงจนล้มลงไปกองกับพื้นอย่างแรง
"จับได้แล้ว!" เสียงตะโกนดังขึ้น
ก่อนที่พวกมันจะมาถึงตัว อัคราก็ใช้เศษกระจกที่แตกอยู่ใกล้ๆ ปาดเข้าที่สายเคเบิลอย่างรวดเร็ว เขาดีดตัวลุกขึ้นยืน ท่ามกลางความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย
"พวกแกมันโง่!" อัคราตะโกนเยาะเย้ย เขาเห็นรถบรรทุกที่คว่ำอยู่ไม่ไกล
เขาชักชวนให้ชายคนนั้นหนีไปยังรถบรรทุก อัคราตัดสินใจเสี่ยงอย่างไม่คิดชีวิต เขาพุ่งเข้าไปหาทหารเอเลี่ยนที่ยังเฝ้ารถบรรทุกอยู่ เขาใช้ความเร็วและความคล่องแคล่วที่ยังพอมีอยู่ หลบหลีกการโจมตีของมัน ก่อนจะใช้เศษไม้ที่พบในซากรถทุบเข้าที่ข้อต่อของเกราะ
"อ้าก!" เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นจากทหารเอเลี่ยนตัวนั้น แต่มันก็ยังไม่ล้ม อัครามองเห็นอาวุธปืนกลหนักที่ติดตั้งอยู่บนรถบรรทุก
"รีบไป! เอาปืนนั่นมา!" อัคราตะโกนบอกชายคนนั้น
ชายคนนั้นไม่ลังเล รีบวิ่งเข้าไปยังปืนกลหนัก พยายามสตาร์ทเครื่องยนต์ที่เสียหาย แต่ก็ยังพอมีประกายไฟ
"พวกมันมาแล้ว!" เสียงตะโกนดังขึ้น เมื่อทหารเอเลี่ยนอีกสองตัววิ่งตามเข้ามา
อัคราปะทะกับทหารเอเลี่ยนที่บาดเจ็บอยู่ก่อน เขาใช้ทุกวิถีทางเพื่อถ่วงเวลา แม้จะรู้ว่ากำลังจะหมดแรงเต็มที
"อย่า! ปล่อยฉัน!" อัคราพยายามดิ้นรน เมื่อทหารเอเลี่ยนตัวหนึ่งจับคอเขาไว้แน่น
"แก... แกไม่มีทางหนีไปไหนได้" เสียงของมันแห้งผาก
ในวินาทีนั้นเอง เสียงปืนกลหนักก็ดังสนั่นหวั่นไหว!
ลำแสงสีแดงเพลิงพุ่งตรงเข้าใส่กลุ่มทหารเอเลี่ยนที่กำลังเข้ามา อัครามองเห็นเงาตะคุ่มของชายคนนั้นที่กำลังควบคุมปืนกลอย่างชำนาญ
"วิ่ง! ไปเร็ว!" ชายคนนั้นตะโกน
อัคราไม่รอช้า ปล่อยตัวจากทหารเอเลี่ยนที่อ่อนแรงลงไป แล้วรีบวิ่งไปยังที่ซ่อน
เสียงปืนกลหนักดังต่อเนื่อง เปลวไฟพวยพุ่งออกมาจากปากลำกล้อง ทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า อัครามองเห็นซากศพของทหารเอเลี่ยนที่ถูกยิงจนพรุน
"เราต้องไปจากที่นี่" ชายคนนั้นพูดขึ้นหลังจากที่ยิงจนหมดแม็กกาซีน "เมืองนี้มันไม่ปลอดภัยอีกต่อไป"
"แล้วเราจะไปไหน?" อัคราถาม
"มีข่าวลือว่ามีฐานที่มั่นของผู้รอดชีวิตอยู่ลึกเข้าไปในป่า" ชายคนนั้นกล่าว "เราจะไปที่นั่น"
อัคราพยักหน้า เขาเห็นประกายแห่งความหวังริบหรี่ในดวงตาของชายคนนั้น และเขาก็รู้สึกเช่นเดียวกัน
การเดินทางออกจากเมืองที่ถูกทำลายกลายเป็นภารกิจที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับเศษซากอาคารที่พร้อมจะถล่มลงมาตลอดเวลา และที่สำคัญคือพวกทหารเอเลี่ยนที่ยังคงลาดตระเวนอยู่ทั่วทุกมุม
"ตรงนั้น!" ชายคนนั้นชี้ไปยังช่องทางลับใต้ดินที่ซ่อนอยู่หลังกองเศษซาก "น่าจะเป็นทางระบายน้ำเก่า"
พวกเขาดำดิ่งลงไปในความมืดมิด กลิ่นอับชื้นและกลิ่นดินโคลนลอยเข้ามาปะทะจมูก อัคราใช้ไฟฉายจากโทรศัพท์ที่ยังพอใช้งานได้ส่องทาง
"ไม่น่าเชื่อว่าจะมีทางแบบนี้อยู่" อัคราพึมพำ
"เมืองนี้มันซับซ้อนกว่าที่ใครคิด" ชายคนนั้นตอบ "แต่พวกเอเลี่ยนมันก็ไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับใต้ดินพวกนี้หรอก"
การเดินทางผ่านอุโมงค์ใต้ดินก็ไม่ได้ง่ายดายนัก บางช่วงก็คับแคบจนแทบจะคลานไป บางช่วงก็มีน้ำขังสูงถึงหัวเข่า อัคราสัมผัสได้ถึงความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง แต่เขาก็ยังคงมุ่งหน้าต่อไป
"ดูนั่นสิ" ชายคนนั้นชี้ไปยังผนังอุโมงค์ "เหมือนมีคนเคยอยู่ที่นี่"
ภาพวาดบนผนังดูเก่าแก่และซีดจาง แต่ก็พอจะมองเห็นรูปทรงของมนุษย์ที่กำลังต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาด
"นี่มัน... ชุมชนโบราณหรือเปล่า?" อัคราถาม
"อาจจะ" ชายคนนั้นตอบ "หรืออาจจะเป็นแค่คนหนีภัยอะไรบางอย่าง"
พวกเขาเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมองเห็นแสงสว่างรำไรอยู่เบื้องหน้า
"เราใกล้จะถึงป่าแล้ว" ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง
เมื่อพวกเขาโผล่ออกมาจากอุโมงค์ ภาพเบื้องหน้าก็คือป่าทึบที่แผ่กว้างสุดลูกหูลูกตา ต้นไม้สูงใหญ่ตั้งตระหง่าน ปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์และมอส
"ที่นี่... มันแตกต่างจากเมืองที่เราจากมาอย่างสิ้นเชิง" อัครากล่าว
"ใช่" ชายคนนั้นยิ้ม "ที่นี่คือป่า... เป็นที่ที่พวกเอเลี่ยนอาจจะเข้ามาถึงได้ยาก"
พวกเขาเดินลึกเข้าไปในป่า เสียงร้องของสัตว์ป่าดังมาจากที่ไกลๆ สร้างความรู้สึกหวาดหวั่นเล็กน้อย แต่ก็ยังดีกว่าการต้องเผชิญหน้ากับพวกทหารเอเลี่ยน
"เราต้องหาที่พักก่อน" ชายคนนั้นกล่าว "แล้วค่อยคิดว่าจะไปต่อยังไง"
อัคราพยักหน้า เขารู้สึกได้ถึงความอ่อนเพลียที่สะสมมานาน แต่ในขณะเดียวกันก็มีความมุ่งมั่นที่จะเอาชีวิตรอด
ขณะที่พวกเขากำลังจะหาที่พักพิง เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากด้านหลังก็ทำให้พวกเขาต้องหันไปมอง
"ใครน่ะ!" อัคราตะโกน
แต่ก่อนที่จะได้เห็นว่าใครเป็นใคร เสียงแตรดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นมาเป็นสัญญาณเตือนภัย
"ไม่นะ!" ชายคนนั้นอุทาน
อัคราหันไปมองเห็นแสงไฟจากโคมไฟส่องทางขนาดใหญ่ กำลังสาดส่องเข้ามายังบริเวณที่พวกเขาอยู่
"มันเจอเราแล้ว!"
ทันใดนั้นเอง ร่างของทหารเอเลี่ยนตัวมหึมาก็ปรากฏขึ้นจากเงามืดของต้นไม้ มันถืออาวุธที่ใหญ่กว่าเดิมหลายเท่า
"เตรียมตัวให้พร้อม" ชายคนนั้นกล่าว "นี่อาจจะเป็นการต่อสู้ครั้งสุดท้ายของเรา"
อัครามองไปยังทหารเอเลี่ยนตัวนั้นด้วยสายตาที่แน่วแน่ เขารู้ว่านี่คือศัตรูที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เคยเจอมา แต่เขาก็ไม่คิดจะยอมแพ้
"ผมพร้อมแล้ว" อัคราตอบเสียงหนักแน่น
แสงไฟจากโคมไฟส่องทางสาดส่องมายังพวกเขา ทำให้มองเห็นรายละเอียดของทหารเอเลี่ยนตัวนั้นได้ชัดเจนยิ่งขึ้น มันดูแข็งแกร่งและอันตรายกว่าที่เคยเห็นมา
"สู้!" อัคราตะโกนสุดเสียง
เขากระโจนเข้าใส่ศัตรูอย่างไม่คิดชีวิต ท่ามกลางความมืดมิดของป่าทึบ การต่อสู้ครั้งใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว...
เพลิงกาฬผลาญพสุธา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก