ตอนที่ 20 — แสงรำไรในเงามรณะ

ควันสีดำทึบยังคงคุกรุ่น ราวกับอดีตอันเจ็บปวดของมหานครที่ถูกกลืนกินด้วยเปลวเพลิงแห่งสงคราม อัครากระแอมไอ เศษฝุ่นและเขม่าดินปืนยังคงติดแน่นอยู่ในลำคอ มันแสบร้อนราวกับกรวดทรายที่ถูกซัดเข้ามา ร่างกายของเขาบอบช้ำไปทั้งแถบ ทุกการเคลื่อนไหวส่งเสียงร้องประท้วงจากกล้ามเนื้อที่ฉีกขาดและกระดูกที่ร้าว แต่ในทุกอณูของความเจ็บปวดนั้น ‌กลับมีประกายบางอย่างจุดติดขึ้นมา สัญชาตญาณนักรบที่ถูกหล่อหลอมจากการต่อสู้นับครั้งไม่ถ้วน กำลังกระตุ้นให้เขาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

ภาพความพินาศเบื้องหน้ายังคงติดตา ภาพอาคารสูงระฟ้าที่เคยเป็นสัญลักษณ์แห่งความเจริญกลับกลายเป็นซากปรักหักพัง เปลวเพลิงสีส้มอมแดงยังคงลุกไหม้เป็นหย่อมๆ เผาผลาญสิ่งที่หลงเหลืออยู่ เสียงระเบิดเป็นระยะๆ ดังสะท้อนกึกก้อง ​ชวนให้จิตใจหดหู่สิ้นหวัง อัครากวาดตามองไปรอบๆ ท่ามกลางซากปรักหักพัง เขาเห็นร่างของผู้คนที่ไร้ชีวิต ความหวังถูกบดขยี้จนแหลกละเอียด

"ไม่... ยังไม่จบ" เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากลำคอของอัครา เขาพยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้นยืน ‍แต่แรงโน้มถ่วงของโลกราวกับจะถ่วงเขาไว้ ร่างกายที่อ่อนล้าเกินกว่าจะรับไหว เขาพยุงตัวกับเศษปูนที่แตกร้าว สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามกลบกลิ่นไหม้และกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง

"ต้องไปต่อ... ต้องหาทางรอด" เขาพึมพำกับตัวเอง ดวงตาคมกริบสอดส่องไปรอบๆ ‌ค้นหาเส้นทางที่จะพาเขาออกไปจากนรกแห่งนี้

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากด้านหลัง อัคราหันขวับไปอย่างรวดเร็ว แม้ร่างกายจะปวดร้าว แต่ปฏิกิริยาตอบสนองของเขาก็ยังคงเฉียบคม เขาเห็นกลุ่มทหารต่างดาวกลุ่มหนึ่ง สวมชุดเกราะสีดำทะมึน ‍ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหมวกเหล็ก ส่องแสงสะท้อนวูบวาบภายใต้ควันกรุ่น พวกมันถือปืนพลังงานที่เปล่งแสงสีม่วงอำมหิต

"จับเป็น! อย่าให้มันหนีไปได้!" เสียงตะโกนกึกก้องด้วยภาษาที่ไม่คุ้นหู ท่าทางของพวกมันบ่งบอกถึงความมุ่งร้ายอย่างชัดเจน

อัคราไม่รอช้า เขาอาศัยจังหวะที่พวกมันกำลังก้าวเข้ามา เขาพุ่งตัวหลบไปหลังเสาคอนกรีตที่บิดเบี้ยว ​เสียงปืนพลังงานดังเปรี้ยงปร้าง กระสุนพลังงานสีม่วงพุ่งแหวกอากาศ ปะทะเข้ากับเสาคอนกรีต เกิดประกายไฟและเสียงดังสนั่น

"พวกแกมันสารเลว!" อัคราตะโกนกลับไป เสียงของเขายังคงแหบพร่า แต่แฝงไว้ด้วยความเดือดดาล

เขาพลิกตัวอย่างรวดเร็ว แสวงหาที่กำบังใหม่ ​ท่ามกลางซากปรักหักพังที่สลับซับซ้อน การหลบหนีในสภาพเช่นนี้เป็นเรื่องที่ยากลำบากอย่างยิ่ง ทุกย่างก้าวต้องคำนวณอย่างรอบคอบ ไม่เช่นนั้นอาจเหยียบกับระเบิดหรือลื่นไถลตกจากที่สูง

"มานี่เลยไอ้มนุษย์โง่!" ทหารต่างดาวตัวหนึ่งตะโกนไล่หลัง มันก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

อัคราเห็นช่องว่างระหว่างอาคารที่พังทลาย เขาตัดสินใจฉากเข้าหาช่องนั้น เขาพุ่งตัวสุดแรง ​ดันตัวเองผ่านซากอิฐและเหล็กที่บิดงอ เสียงปืนพลังงานดังตามมาติดๆ แต่เขาก็สามารถเล็ดลอดเข้าไปในตรอกแคบๆ ได้สำเร็จ

ตรอกนั้นเต็มไปด้วยกองขยะและซากปรักหักพัง ร่มรื่นไปด้วยเงาของอาคารที่ตั้งตระหง่านอยู่ด้านบน อัคราหอบหายใจอย่างหนัก เขายันหลังพิงกำแพงเย็นเฉียบ พยายามสงบสติอารมณ์

"ไม่... ยังไงก็ต้องหาทางออกไปให้ได้" เขาบอกตัวเอง

เขาเหลือบมองไปที่ข้อมือของตัวเอง นาฬิกาที่เคยบอกเวลาอันมีค่า บัดนี้แสดงเพียงภาพรอยร้าวและแสงกะพริบ มันเป็นของที่ระลึกจาก 'เธอ' หญิงสาวผู้เป็นดั่งแสงสว่างในชีวิตที่มืดมนของเขา ความคิดถึงเธอทำให้หัวใจของเขาบีบรัด แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นแรงผลักดันให้เขาต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป

เสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้ขึ้น อัคราขมวดคิ้ว เขาได้ยินเสียงพูดคุยของพวกทหารต่างดาว พวกมันกำลังตรวจตราพื้นที่อย่างละเอียด

"มันน่าจะหนีเข้ามาทางนี้" เสียงหนึ่งดังลอดเข้ามา

อัคราไม่รอช้า เขาค่อยๆ ขยับไปตามตรอก หลีกเลี่ยงการส่งเสียง เขาเห็นปลายตรอกมีแสงรำไรลอดเข้ามา นั่นอาจเป็นทางออก

เขาค่อยๆ ย่องไปข้างหน้า สังเกตการณ์อย่างระมัดระวัง ทหารต่างดาวกลุ่มหนึ่งกำลังยืนคุมเชิงอยู่บริเวณปากตรอก พวกมันกำลังพูดคุยกันด้วยภาษาที่อัคราไม่เข้าใจ

"ทำไงดี..." เขาพึมพำ

เขาเหลือบไปเห็นท่อระบายน้ำเก่าๆ ที่เปิดอ้าอยู่ด้านข้าง กำแพงด้านนั้นเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำและเศษสิ่งสกปรก มันดูสกปรกและน่ารังเกียจ แต่ก็เป็นอีกทางเลือกหนึ่ง

อัคราตัดสินใจ เขาค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ท่อระบายน้ำนั้น เขาได้ยินเสียงหัวเราะของพวกทหารต่างดาว ทำให้เขารู้สึกว่าพวกมันผ่อนคลายลงเล็กน้อย

"เอาวะ!" เขาตัดสินใจ

เขาค่อยๆ ก้มตัวลง แล้วก็มุดเข้าไปในท่อระบายน้ำนั้น กลิ่นเหม็นเน่าโชยเข้าจมูกทันที ความมืดและความอับชื้นกัดกินบรรยากาศ แต่เขาก็ต้องทน

เสียงฝีเท้าของทหารต่างดาวดังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ พวกมันเดินเข้ามาจนถึงปากตรอก อัคราได้ยินเสียงพวกมันพูดคุยกัน แต่ก็ไม่สามารถจับใจความได้

"หายไปไหนแล้ว?" เสียงหนึ่งดังขึ้น

"มันต้องอยู่แถวนี้แหละ ตรวจให้ละเอียด!"

อัคราพยายามคลานเข้าไปในท่อระบายน้ำให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขารู้สึกถึงสิ่งสกปรกและของเหลวที่ขังอยู่ข้างใน

"เห็นอะไรบางอย่างไหม?"

"ไม่เห็นอะไรเลย... สงสัยจะหนีไปทางอื่นแล้ว"

เสียงฝีเท้าค่อยๆ ห่างออกไป อัคราถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่เขาก็ยังไม่กล้าออกมา เขาอยู่อย่างนั้นอีกสักพักใหญ่ๆ จนแน่ใจว่าพวกทหารต่างดาวจากไปแล้วจริงๆ

เขาค่อยๆ คลานออกมาจากท่อระบายน้ำอีกครั้ง เขารู้สึกเหนียวเหนอะหนะไปทั้งตัว กลิ่นเหม็นติดไปทั่ว แต่เขาก็สามารถรอดจากการถูกจับได้

เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ควันดำยังคงปกคลุมอยู่ แต่ก็มีบางจุดที่แสงแดดสีทองรอดผ่านลงมา ส่องประกายบนซากปรักหักพัง มันเป็นแสงแห่งความหวังอันริบหรี่

"ป่า... ฉันต้องหาทางไปให้ถึงป่า" เขาตัดสินใจ

เขาจำได้ว่าเคยเห็นแผนที่เมืองก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์เลวร้ายขึ้น เมืองนี้มีอาณาเขตติดกับป่าทึบทางทิศตะวันตก หากเขาไปถึงป่าได้ เขาอาจจะมีโอกาสซ่อนตัวและวางแผนต่อไป

อัคราเริ่มก้าวเดินอีกครั้ง เขาเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง พยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับทหารต่างดาว เขายังคงได้ยินเสียงปะทะกันเป็นระยะๆ แสดงให้เห็นว่าการต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป

เขาเห็นซากรถยนต์ที่ถูกพลิกคว่ำ และโครงกระดูกที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วไป มันเป็นภาพที่สะเทือนใจ แต่เขาก็ต้องทำเป็นไม่เห็น

ในขณะที่เขากำลังเดินผ่านซากอาคารที่เคยเป็นห้างสรรพสินค้า เขาได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือดังมาจากภายใน

"ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วย!"

อัคราหยุดชะงัก เขาลังเลใจ เขาอยากจะเข้าไปช่วยเหลือ แต่ก็กลัวว่าจะตกเป็นเป้าสายตาของพวกทหารต่างดาว

"ต้องใจแข็ง" เขาบอกตัวเอง "ตอนนี้ฉันต้องเอาชีวิตรอดก่อน"

เขาเดินจากมาอย่างยากลำบาก แต่ภาพใบหน้าของผู้คนที่ติดอยู่ในความสิ้นหวังยังคงตามหลอกหลอนเขา

เขาก้าวเดินต่อไป มุ่งหน้าไปยังทิศตะวันตก แสงรำไรที่สาดส่องลงมาเป็นเครื่องนำทางให้เขา

เมื่อเขาเดินมาถึงชานเมือง สภาพแวดล้อมเริ่มเปลี่ยนไป ซากอาคารเริ่มน้อยลง แต่กลับกลายเป็นทุ่งร้างที่เต็มไปด้วยเศษซากของสงคราม

เขาเห็นรถถังที่ถูกเผาไหม้ และร่องรอยของหลุมระเบิดขนาดใหญ่

"ใกล้แล้ว..." เขารู้สึกได้

ทันใดนั้น เสียงไซเรนดังขึ้นอย่างโหยหวน และแสงไฟสีแดงก็สาดส่องมาจากด้านหลัง

"ถูกพบแล้ว!"

อัคราหันขวับไป เขาเห็นยานพาหนะของทหารต่างดาวหลายลำกำลังพุ่งเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว พวกมันมีอาวุธที่ทรงพลัง และดูเหมือนจะมุ่งมั่นที่จะจับเขาเป็น

"ไม่ยอมง่ายๆ แน่!" อัคราตะโกน เขาหยิบปืนที่ยังพอใช้การได้ติดมือมา

เขาเห็นกลุ่มทหารต่างดาวอีกกลุ่มหนึ่งกำลังซุ่มรออยู่ข้างหน้า มันเหมือนกับว่าเขาถูกต้อนเข้าสู่กับดัก

"พวกแกคิดว่าจะจับฉันได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ!" เขาสบถ

เขาตัดสินใจที่จะสู้ เขาจะใช้ทุกสิ่งที่เขามี เพื่อต่อสู้กับพวกมัน

เปลวเพลิงแห่งความแค้นกำลังลุกโชนในใจของอัครา เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสู้เพื่อเอาชีวิตรอด และหาทางไปสู่ป่าที่เป็นความหวังสุดท้ายของเขา

แต่ดูเหมือนว่าโชคจะไม่เข้าข้างเขาเสียแล้ว เมื่อยานพาหนะของพวกมันค่อยๆ ปิดล้อมเขาเข้ามาเรื่อยๆ

เขาจะรอดจากสถานการณ์นี้ไปได้อย่างไร? และป่าทึบที่เขาหวังจะเป็นที่หลบภัย จะพาเขาไปพบกับอะไร?

ทั้งหมดนี้จะถูกเปิดเผยในตอนต่อไป...