ควันสีดำทึบยังคงคุกรุ่น ราวกับอดีตอันเจ็บปวดของมหานครที่ถูกกลืนกินด้วยเปลวเพลิงแห่งสงคราม อัครากระแอมไอ เศษฝุ่นและเขม่าดินปืนยังคงติดแน่นอยู่ในลำคอ มันแสบร้อนราวกับกรวดทรายที่ถูกซัดเข้ามา ร่างกายของเขาอ่อนล้าจนแทบประคองตัวเองไม่ไหว แต่สัญชาตญาณนักสู้ที่ถูกปลุกเร้าด้วยไฟแค้นกลับผลักดันให้เขายังคงก้าวต่อไป
หลังจากผ่านการต่อสู้อันยาวนานและดุเดือด การบุกทะลวงเข้ามายังฐานบัญชาการใหญ่ของศัตรู ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นศูนย์กลางความเจริญของมนุษย์ ตอนนี้กลับกลายเป็นซากปรักหักพังที่ถูกไอเย็นแห่งความตายเข้าครอบงำ อัครากวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องโถงอันกว้างขวางที่บัดนี้เต็มไปด้วยเศษกระจก เศษเหล็ก และรอยไหม้เกรียมจากแรงระเบิด แสงไฟฉุกเฉินสีแดงกะพริบเป็นจังหวะ ราวกับเสียงหัวใจของเมืองที่กำลังจะหยุดเต้น
"เหลือแต่แกแล้วสินะ อัครา" เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากเงามืดด้านใน โทรเซน ผู้บัญชาการสูงสุดของกองกำลังเอเลี่ยน เผยร่างออกมาจากเงา ดวงตาของเขาสะท้อนประกายอำมหิตภายใต้แสงไฟที่สลัว
"แกมันก็แค่พวกกิ้งก่ากระหายเลือด คิดจะยึดครองโลกของเราอย่างนั้นหรือ" อัคราตอบกลับ เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย แต่แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
"โลกนี้กำลังจะถูกชำระล้างด้วยเพลิงแห่งความก้าวหน้าของเผ่าพันธุ์ข้า และแกก็จะเป็นคนสุดท้ายที่ได้เห็นมัน" โทรเซนพูดพลางชักดาบพลังงานสีเขียวออกมา แสงสว่างวาบสะท้อนบนใบหน้าอันบิดเบี้ยวของเขา
การต่อสู้ครั้งสุดท้ายได้เริ่มต้นขึ้น ดาบพลังงานของทั้งสองปะทะกัน เกิดประกายไฟสีฟ้าและสีเขียวสว่างวาบไปทั่วห้อง เสียงกึกก้องสะท้อนก้องไปทั่วโถง บ่งบอกถึงความรุนแรงของการต่อสู้ อัคราใช้ความเร็วและความคล่องแคล่วของเขา หลบหลีกการโจมตีอันดุดันของโทรเซน พยายามหาจังหวะสวนกลับ
แต่โทรเซนก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ธรรมดา พละกำลังของเขาเหนือกว่ามนุษย์ทั่วไปอย่างเทียบไม่ติด การโจมตีแต่ละครั้งรุนแรงราวกับค้อนยักษ์ทุบลงมา อัคราต้องใช้ทุกอณูของแรงที่เหลืออยู่ พยายามป้องกันตัวเองและสวนกลับ
"แกคิดว่าจะเอาชนะข้าได้ด้วยแค่ความโกรธงั้นรึ" โทรเซนเย้ยหยัน "ความโกรธจะเผาผลาญตัวแกเองต่างหาก"
"ความโกรธคือพลังในการปกป้องคนที่เรารัก" อัคราตอบ พลางใช้ทักษะการต่อสู้ที่เขาฝึกฝนมาอย่างหนัก กระโดดหลบการฟันที่เฉียดไปเพียงคิ้ว ก่อนจะสวนกลับด้วยการเตะเข้าที่สีข้างของโทรเซน
โทรเซนเซไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงยืนหยัดได้ เขาสบถอย่างไม่พอใจ ก่อนจะเร่งความเร็วในการโจมตี อัคราเริ่มเสียเปรียบ เขาถูกแรงปะทะจนกระเด็นไปชนกับเสาที่บิดเบี้ยว ร่างกายปวดระบมไปหมด
"ถึงเวลาจบเรื่องแล้ว" โทรเซนกล่าว พลางรวบรวมพลังงานไว้ที่ปลายดาบ เตรียมจะปล่อยท่าไม้ตาย
แต่นั่นคือจังหวะที่อัคราใช้ เขากระตุ้นพลังสุดท้ายที่เหลืออยู่ พุ่งตัวเข้าหาโทรเซนอย่างไม่คิดชีวิต โดยไม่สนการบาดเจ็บของตนเอง เขาเบี่ยงตัวหลบดาบที่พุ่งเข้าใส่ ก่อนจะใช้มือข้างที่ถืออาวุธปืนเลเซอร์ เข้าไปแทงเข้าที่จุดอ่อนของเกราะโทรเซน
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น โทรเซนทรุดตัวลง อัคราไม่รอช้า เขาชักดาบพลังงานของตนเองขึ้น และฟันเข้าใส่ร่างของโทรเซนอย่างไม่ลังเล
เมื่อโทรเซนล้มลง อัคราก็ทรุดตัวลงตาม เขากระแอมไออีกครั้ง รู้สึกได้ถึงเลือดที่ไหลออกมาจากบาดแผล แต่เขาก็ทำสำเร็จ เขาหยุดยั้งแผนการร้ายของศัตรูได้แล้ว
แต่เมื่อเขามองออกไปนอกหน้าต่างที่แตกร้าว ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบ
ยานแม่ขนาดยักษ์ของศัตรู ลอยเด่นอยู่เหนือท้องฟ้าที่เคยเป็นสีฟ้าสดใส บัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลุ่มควันดำและความมืดมิด ยานแม่ลำนั้นกำลังปล่อยลำแสงสีแดงเพลิงลงมาสู่พื้นดิน เผาผลาญทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า
"เป็นไปไม่ได้..." อัคราพึมพำ
เขาได้ทำลายผู้นำของศัตรูแล้ว แต่ก็ยังมีภัยคุกคามที่ใหญ่หลวงกว่ารออยู่ การต่อสู้ยังไม่จบเพียงเท่านี้
ด้วยแรงทั้งหมดที่มี อัคราลุกขึ้นยืน เขาต้องไปให้ถึงยานแม่ลำนั้นให้ได้
หลายชั่วโมงต่อมา ท่ามกลางซากปรักหักพังของมหานคร อัคราพบกับกองกำลังต่อต้านที่เหลือรอดอยู่ไม่กี่คน พวกเขาดูอ่อนล้าและสิ้นหวัง แต่เมื่อเห็นอัครา พวกเขาก็มีประกายความหวังขึ้นมาอีกครั้ง
"ท่านอัครา!" เสียงหนึ่งดังขึ้น "เราเห็นท่านแล้ว!"
"พวกเรายังมีทางออก!" อัครากล่าวเสียงดัง "เราต้องขึ้นไปบนยานแม่ลำนั้น และหยุดยั้งมันให้ได้!"
กองกำลังที่เหลือรอดไม่กี่คนมองหน้ากัน พวกเขารู้ว่ามันเป็นภารกิจที่แทบจะเป็นไปไม่ได้ แต่เมื่อเห็นประกายในดวงตาของอัครา พวกเขาก็พร้อมที่จะสู้
ด้วยความช่วยเหลือจากผู้รอดชีวิต อัคราและกลุ่มเล็กๆ ของเขาได้ค้นพบยานหลบหนีฉุกเฉินลำหนึ่งที่ยังคงใช้งานได้ มันไม่ใช่ยานรบที่ทรงพลัง แต่ก็เพียงพอที่จะพาทะลวงเข้าไปในยานแม่ของศัตรูได้
การเดินทางขึ้นสู่ยานแม่เต็มไปด้วยอันตราย ยานหลบหนีต้องเผชิญกับการโจมตีของยานรบขนาดเล็กของศัตรู แต่ด้วยการบังคับที่ชำนาญของอัครา และการยิงตอบโต้ของเพื่อนร่วมทาง พวกเขาก็สามารถหลบหลีกการโจมตีไปได้
เมื่อเข้าใกล้ ยานแม่ปรากฏให้เห็นอย่างเต็มตา มันมีขนาดมหึมา ราวกับเกาะลอยฟ้าที่เต็มไปด้วยอาวุธร้ายแรง
"เราใกล้จะถึงแล้ว" อัครากล่าว "เตรียมตัวให้พร้อม!"
ยานหลบหนีพุ่งชนเข้ากับยานแม่ของศัตรู เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว
อัคราพร้อมด้วยกลุ่มเล็กๆ ของเขา กระโจนออกจากยานหลบหนีที่เสียหาย พวกเขามาถึงชั้นในของยานแม่ ซึ่งเต็มไปด้วยเหล่าทหารเอเลี่ยนที่พร้อมจะสังหารทุกคนที่เข้ามา
การต่อสู้ดุเดือดอีกครั้งได้เริ่มต้นขึ้น อัคราและพรรคพวกต้องเผชิญหน้ากับศัตรูจำนวนมหาศาล พวกเขาต่อสู้ด้วยความสิ้นหวัง แต่เป้าหมายเดียวคือการไปให้ถึงห้องควบคุมหลักของยานแม่
ตลอดทางพวกเขาต้องฝ่าฟันอุปสรรคมากมาย ผ่านอุโมงค์ที่เต็มไปด้วยกับดัก ผ่านห้องเครื่องจักรที่ร้อนระอุ และผ่านโถงทางเดินที่รายล้อมไปด้วยทหารเอเลี่ยน
อัคราใช้ทุกทักษะที่เขามี เขาฟัน ดาบ ปืน และระเบิดอย่างไร้ความปรานี เขาเห็นเพื่อนร่วมทางของเขาบาดเจ็บล้มตายไปทีละคน แต่เขาก็ยังคงก้าวต่อไป
ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงหน้าประตูบานใหญ่ของห้องควบคุมหลัก
"ที่นี่แหละ!" อัคราตะโกน "เราต้องเข้าไปให้ได้!"
พวกเขาระดมยิงใส่ประตูอย่างไม่ยั้ง พลังงานจากอาวุธเลเซอร์ทำให้ประตูเริ่มสั่นคลอน
แต่เมื่อประตูเปิดออก ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้หัวใจของอัคราแทบหยุดเต้น
เบื้องหน้าเขา ไม่ใช่ห้องควบคุมที่เต็มไปด้วยแผงควบคุมและหน้าจอ แต่เป็นท้องฟ้าจำลองอันกว้างใหญ่ ที่ฉายภาพโลกกำลังถูกเผาผลาญด้วยลำแสงจากยานแม่
และตรงกลางของห้องนั้น มีบุคคลหนึ่งยืนอยู่
ไม่ใช่โทรเซน ไม่ใช่ผู้บัญชาการคนใด แต่เป็น...
... มนุษย์
ชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น สวมชุดสีดำสนิท ดวงตาของเขาฉายแววเยือกเย็น ราวกับน้ำแข็ง
"ยินดีต้อนรับ สู่จุดจบของโลก" ชายคนนั้นกล่าว "ข้าคือผู้ที่จะเป็นผู้สร้างระเบียบใหม่"
อัคราอึ้งไป เขาไม่เข้าใจ เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ใครคือชายคนนี้? และทำไมเขาถึงยืนอยู่ตรงนี้?
การเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายที่เขาคาดไม่ถึง ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
เพลิงกาฬผลาญพสุธา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก