ตอนที่ 30 — แสงสุดท้ายแห่งเพลิงกาฬ

ควันสีดำทึบยังคงคุกรุ่น ราวกับอดีตอันเจ็บปวดของมหานครที่ถูกกลืนกินด้วยเปลวเพลิงแห่งสงคราม อัครากระแอมไอ เศษฝุ่นและเขม่าดินปืนยังคงติดแน่นอยู่ในลำคอ มันแสบร้อนราวกับกรวดทรายที่ถูกซัดเข้ามา ร่างกายของเขารู้สึกหนักอึ้ง ประหนึ่งแบกรับน้ำหนักของเมืองที่พังทลายไปทั้งเมือง

เขาได้ยินเสียงกรีดร้องของปืนใหญ่ที่ระเบิดก้องอยู่ห่างออกไป ไม่ใช่เสียงของฝ่ายเดียวกัน ‌มันคือเสียงแห่งความสิ้นหวัง เสียงแห่งการสูญเสียครั้งสุดท้าย อัคราผลักร่างที่บอบช้ำของตนเองให้ลุกขึ้นยืน เขาเหลือบมองไปยังซากปรักหักพังที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นบ้าน เป็นเมือง เป็นโลกของเขา บัดนี้เหลือเพียงเถ้าถ่านและความว่างเปล่า

“พวกมันมาถึงแล้ว” เสียงของลลิลดังขึ้น ​แหบแห้งและอ่อนแรง เธอพิงผนังที่ผุพัง กุมบาดแผลที่หน้าท้อง ซึ่งเลือดสีแดงเข้มยังคงซึมออกมาไม่หยุด “ยานแม่… มาถึงแล้ว”

อัคราพยักหน้า เขากลืนน้ำลายที่แห้งผากลงคอ แม้จะเหนื่อยล้าจนแทบจะยืนไม่ไหว ‍แต่จิตวิญญาณนักสู้ในตัวเขากลับลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง นี่คือการเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย ไม่ใช่เพียงเพื่อชีวิตของพวกเขาอีกต่อไป แต่เพื่ออนาคตของเผ่าพันธุ์มนุษย์

“เราต้องไปให้ถึงยานแม่” อัครากล่าวเสียงหนักแน่น พลางก้มลงมองปืนพลาสม่าคู่ใจที่ยังคงแนบสนิทอยู่ในมือ “ถ้าปล่อยให้พวกมันยึดครอง มันจะไม่มีอะไรเหลืออีกเลย”

ลลิลพยายามยิ้มเยาะ ‌“ฝันกลางวันหรือไงอัครา? เราจะไปถึงยานแม่นั่นได้ยังไง ในสภาพนี้? เมืองทั้งเมืองกำลังจะกลายเป็นสนามรบของพวกมัน”

“เราจะหาทางไป” อัคราตอบอย่างเด็ดเดี่ยว เขายกแขนอีกข้างขึ้นประคองไหล่ของลลิล “เจ้ายังมีแรงเดินอยู่ใช่ไหม?”

ลลิลพยักหน้าอย่างทุลักทุเล “เท่าที่ยังมี… ‍อย่าคิดว่าฉันจะยอมตายง่ายๆ”

พวกเขาออกเดินท่ามกลางซากปรักหักพัง ถนนหนทางที่เคยคึกคักบัดนี้เต็มไปด้วยเศษอิฐ หิน ปูน และรถยนต์ที่ถูกเผาไหม้เป็นซากดำๆ แสงอาทิตย์ยามบ่ายสาดส่องลงมาผ่านกลุ่มควันที่ทำให้บรรยากาศยิ่งดูหม่นหมอง

“เราจะไปทางไหน?” ลลิลถามขณะที่ก้าวเดินอย่างระมัดระวัง

“ทางที่คิดว่าพวกมันคาดไม่ถึง” อัคราตอบ ​เขามองขึ้นไปบนฟ้า เห็นเงาตะคุ่มของยานแม่ขนาดมหึมาที่ลอยลำอยู่เหนือเมือง มันคือฝันร้ายที่กลายมาเป็นจริง

ตลอดเส้นทาง พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับเหล่าทหารเอเลี่ยนที่กระจายกำลังเข้ามาสำรวจและวางกำลัง เสียงปืน เสียงระเบิดดังไม่ขาดสาย อัครากับลลิลต้องหลบซ่อนตัว ต้องใช้ทุกอณูของพละกำลังที่มีเข้าต่อสู้ ​พวกเขาคือเงาที่เคลื่อนไหวในความมืด คือความหวังสุดท้ายที่ยังหลงเหลืออยู่

ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงบริเวณที่ราบที่เคยเป็นสวนสาธารณะ แต่บัดนี้มันกลายเป็นลานประลองของสงคราม ยานรบเอเลี่ยนขนาดเล็กบินว่อนอยู่เหนือศีรษะ ปืนใหญ่กำลังระดมยิงใส่ซากอาคารต่างๆ

“นั่นไง!” ลลิลชี้ไปยังบริเวณที่ดูเหมือนจะเป็นทางเข้าสู่ชั้นใต้ดินของอาคารที่เคยเป็นพิพิธภัณฑ์ “ฉันเคยได้ยินว่ามีอุโมงค์ลับเชื่อมต่อไปยังฐานทัพใต้ดินที่นั่น ​ถ้าเราเข้าไปได้ เราอาจจะหาทางขึ้นไปยังยานแม่ได้”

อัครามองไปยังทิศทางที่ลลิลชี้ เป็นอาคารสูงที่ถูกทำลายไปเกือบครึ่ง แต่ส่วนฐานยังคงตั้งตระหง่านอยู่ เขาตัดสินใจทันที “ไปกันเถอะ”

การฝ่าเข้าไปยังอาคารนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย พวกเขาต้องต่อสู้กับทหารเอเลี่ยนกลุ่มหนึ่งที่กำลังลาดตระเวนอยู่ อัคราใช้ปืนพลาสม่าจัดการพวกมันอย่างรวดเร็ว ลลิลแม้จะบาดเจ็บก็ยังคงใช้มีดคู่ใจของเธอจัดการศัตรูที่เข้ามาประชิด

เมื่อเข้าไปถึงภายในอาคารที่ทรุดโทรม พวกเขาก็พบกับทางเข้าอุโมงค์ลับที่ลลิลว่าไว้จริงๆ มันเป็นประตูเหล็กขนาดใหญ่ที่ดูเก่าแก่และถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่น

“ดูเหมือนว่ามันจะยังใช้งานได้” อัครากล่าว เขาร่วมมือกับลลิลผลักประตูเหล็กนั้นออกไป เสียงบานพับดังเอี๊ยดอ๊าด ราวกับเสียงร้องของความหวังที่กำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้น

อุโมงค์นั้นมืดสนิท มีเพียงแสงสลัวๆ จากไฟฉายที่อัคราเปิดใช้ พวกเขาเดินลึกลงไปเรื่อยๆ ในความเงียบ มีเพียงเสียงฝีเท้าของพวกเขาที่ดังสะท้อนอยู่ในอุโมงค์

“เราจะไปที่นั่นได้ยังไง?” ลลิลถาม

“ฉันไม่รู้” อัคราตอบตามตรง “แต่ฉันจะหาทาง”

หลังจากเดินมาเป็นเวลานาน พวกเขาก็มาถึงฐานทัพใต้ดินที่ใหญ่โตมโหฬาร มันคือศูนย์บัญชาการของกองทัพเอเลี่ยน มีเทคโนโลยีล้ำสมัยปรากฏอยู่ทุกหนทุกแห่ง

“นี่มัน… เหลือเชื่อ” ลลิลพึมพำ

“นี่คือสิ่งที่พวกมันเตรียมไว้” อัครากล่าว “เพื่อครอบงำโลก”

พวกเขาแอบเข้าไปในฐานทัพ พยายามหาทางเข้าถึงยานแม่ อัคราเห็นแผนผังของยานแม่ปรากฏอยู่บนจอภาพ เขาเห็นจุดที่จะสามารถเข้าถึงได้ นั่นคือส่วนของเครื่องยนต์หลัก

“เราต้องไปที่นั่น” อัคราชี้ไปที่หน้าจอ “ถ้าเราทำลายเครื่องยนต์ได้ เราอาจจะทำให้ยานแม่ลำนั้นร่วงลงมาได้”

การเดินทางไปยังส่วนเครื่องยนต์ไม่ใช่เรื่องง่าย พวกเขาต้องหลบเลี่ยงการตรวจจับของระบบรักษาความปลอดภัย และต้องเผชิญหน้ากับทหารเอเลี่ยนจำนวนมาก อัคราใช้ประสบการณ์ทั้งหมดที่มีในการต่อสู้ เขาเคลื่อนไหวราวกับพายุที่พัดผ่าน

ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงห้องเครื่องยนต์ของยานแม่ขนาดมหึมา มันคือโลกอีกใบที่ถูกสร้างขึ้นด้วยเทคโนโลยีล้ำยุค

“นี่คือโอกาสของเรา” อัครากล่าว ขณะที่เขากำลังเตรียมพร้อมที่จะวางระเบิด

“ฉันจะคอยดูหลังให้” ลลิลกล่าว แม้จะอ่อนแรง แต่เธอก็ยังคงจับปืนพลาสม่าของเธอไว้แน่น

อัคราค่อยๆ เดินเข้าไปในใจกลางของห้องเครื่องยนต์ เขาเห็นแกนพลังงานที่สว่างวาบราวกับดวงอาทิตย์ขนาดย่อม เขาหยิบระเบิดที่เตรียมมาวางไว้ที่ฐานของแกนพลังงาน

ทันใดนั้นเอง ทหารเอเลี่ยนจำนวนมากก็บุกเข้ามาในห้อง พวกเขาถูกตรวจจับ!

“รีบไป!” ลลิลตะโกน เธอเริ่มยิงต่อสู้กับพวกมันอย่างบ้าคลั่ง

อัคราไม่รีรอ เขาเห็นนาฬิกาจับเวลาที่กำลังนับถอยหลัง เขารีบวิ่งกลับไปหาลลิล

“หนี!” อัคราตะโกน

“ไม่! ไปก่อนเลย!” ลลิลตอบ เธอกำลังต่อสู้กับทหารเอเลี่ยนตัวใหญ่ที่พุ่งเข้ามา

อัครารู้ดีว่าไม่มีเวลา เขาจำต้องตัดสินใจที่ยากลำบากที่สุดในชีวิต เขาได้แต่จำใบหน้าของลลิลไว้ในหัวใจ

“ฉันจะกลับมา!” เขาตะโกน ก่อนที่จะหันหลังวิ่งออกไป

เขาวิ่งผ่านโถงทางเดินที่กำลังสั่นสะเทือน เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว เขามองย้อนกลับไป เห็นเปลวเพลิงสีฟ้าสว่างวาบออกมาจากห้องเครื่องยนต์

เขาเห็นยานแม่เริ่มเอียงอย่างน่ากลัว

อัคราวิ่งออกมาจากฐานทัพใต้ดิน ท่ามกลางเสียงอึกทึกครึกโครมของยานแม่ที่กำลังเสียการทรงตัว เขาเห็นผู้คนจำนวนน้อยนิดที่รอดชีวิตออกมาจากซากเมือง กำลังมองขึ้นไปยังท้องฟ้าด้วยความหวัง

ยานแม่ลำนั้นกำลังร่วงหล่นลงมา มันกลายเป็นดาวตกขนาดมหึมาที่กำลังจะเผาไหม้ตัวเองในชั้นบรรยากาศ

อัคราทรุดตัวลงนั่งกับพื้น เขาเหนื่อยล้าเกินกว่าจะขยับได้ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความเศร้าโศกต่อการสูญเสีย ความโล่งใจที่สงครามกำลังจะจบลง และความหวังสำหรับอนาคต

เขาหลับตาลง ได้ยินเสียงกรีดร้องของมนุษย์ที่ค่อยๆ เงียบลง เสียงเดียวที่เหลืออยู่คือเสียงลมที่พัดผ่านซากปรักหักพัง

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ท้องฟ้าก็เริ่มเป็นสีเงินยวง ยานแม่เอเลี่ยนได้กลายเป็นเพียงเถ้าถ่านที่โปรยปรายลงมา

นี่คือจุดจบของสงคราม

อัคราค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เขากวาดตามองไปรอบๆ เห็นซากเมืองที่พังทลาย แต่ในความพังทลายนั้น เขากลับเห็นแสงสว่างแห่งความหวัง

เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เขาไม่รู้ว่าเขาจะต้องเจอกับอะไรอีก แต่เขารู้ว่าเขาจะไม่มีวันยอมแพ้

เขาจะสร้างโลกนี้ขึ้นมาใหม่… เพื่อทุกคนที่จากไป และเพื่อทุกคนที่ยังมีชีวิตอยู่

อัคราเดินออกไปจากซากปรักหักพัง เดินไปสู่เส้นขอบฟ้าที่กำลังถูกสาดด้วยแสงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณ

นี่คือจุดเริ่มต้นใหม่… ของโลกที่ถูกเพลิงกาฬเผาผลาญ แต่บัดนี้กำลังจะกลับมามีชีวิตอีกครั้ง