ตอนที่ 1 — รอยเลือดในห้องนิรภัย

แสงไฟสีทองสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของแกลเลอรี่ "ไอรัญศิลป์" สะท้อนกับพื้นหินอ่อนขัดเงาเป็นประกาย ระยิบระยับราวกับท้องฟ้ายามราตรีที่เต็มไปด้วยดวงดาว หอศิลป์แห่งนี้ไม่ใช่แค่สถานที่จัดแสดงงานศิลปะ แต่คืออาณาจักรแห่งความงามและรสนิยมชั้นสูง ตั้งอยู่ใจกลางมหานครที่ไม่เคยหลับใหล บนถนนที่สัญจรขวักไขว่ไปด้วยผู้คนและยานพาหนะ ‌หอศิลป์แห่งนี้ถูกสร้างขึ้นอย่างพิถีพิถันทุกกระเบียดนิ้ว ตั้งแต่สถาปัตยกรรมภายนอกที่ผสมผสานความคลาสสิกกับความโมเดิร์นได้อย่างลงตัว ไปจนถึงการตกแต่งภายในที่เต็มไปด้วยรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่บ่งบอกถึงความใส่ใจและความหรูหรา บรรยากาศภายในอบอวลไปด้วยความสงบและน่าเกรงขาม เป็นสถานที่ที่ศิลปินระดับโลกเลือกที่จะนำผลงานมาจัดแสดง และเป็นจุดหมายปลายทางของนักสะสมงานศิลปะผู้มีอันจะกิน

แต่ค่ำคืนนี้ ​ความสงบสุขที่เคยมีกลับถูกแทนที่ด้วยความโกลาหล เสียงไซเรนหวีดหวิวแหวกความเงียบสงัด ยานพาหนะสีดำของเจ้าหน้าที่ตำรวจจอดเรียงรายอยู่หน้าแกลเลอรี่ พร้อมกับไฟสีแดงน้ำเงินที่กะพริบวูบวาบ ปะทะกับแสงไฟสว่างไสวจากภายในอาคาร ผู้คนเริ่มมุงดูด้วยความสงสัย ใบหน้าเต็มไปด้วยคำถามที่ยังไม่มีคำตอบ

ภายในโถงหลักของแกลเลอรี่ เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานกำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น ‍แสงไฟฉายสีขาวสาดส่องไปทั่วทุกซอกทุกมุมของห้อง กลิ่นอายของน้ำยาทำความสะอาดและกลิ่นโลหะจางๆ ผสมปนเปกัน ทำให้บรรยากาศยิ่งดูอึดอัด

สารวัตรภัทรกร หรือที่เพื่อนร่วมงานเรียกติดปากว่า "สารวัตรภัทร" ยืนกอดอกมองภาพตรงหน้า เขาสวมสูทสีเข้มที่ดูเรียบร้อยสมกับตำแหน่ง ‌แต่แววตาคมกริบที่ฉายประกายภายใต้กรอบแว่นนั้น เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงความมุ่งมั่น ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ห้อง สังเกตรายละเอียดทุกอย่างที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า

"เป็นยังไงบ้างครับสารวัตร" เสียงทุ้มต่ำของร้อยตำรวจเอกชัชชัย หรือ ‍"สารวัตรชัช" รองสารวัตรคนสนิทดังขึ้นจากด้านหลัง

สารวัตรภัทรหันไปมองเพื่อนร่วมงานที่ยืนอยู่ข้างๆ ใบหน้าของสารวัตรชัชฉายแววเคร่งเครียดไม่ต่างกัน "ยังไม่มีอะไรคืบหน้าเลยชัช ศพยังอยู่ที่เดิม ถูกล็อคอยู่ในห้องนิรภัย"

"ห้องนิรภัย?" สารวัตรชัชเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ "แล้วใครเป็นคนพบศพครับ"

"คุณปรีชา ​เจ้าของแกลเลอรี่ เขาบอกว่าติดต่อท่านทูตประจักษ์ไม่ได้มาทั้งวัน เลยให้พนักงานมาตามที่ห้องทำงาน พอเปิดประตูห้องทำงาน ก็พบว่าห้องนิรภัยเปิดอยู่ แล้วก็เจอ... ท่านทูตประจักษ์" สารวัตรภัทรเล่าพลางถอนหายใจ

"แล้วห้องนิรภัยมันล็อคจากข้างในเหรอครับ"

"นั่นแหละคือประเด็นที่น่าสงสัย" ​สารวัตรภัทรตอบ "ประตูห้องนิรภัยมันถูกเปิดออก แต่ไม่มีร่องรอยการงัดแงะใดๆ ทั้งสิ้น แถมกล้องวงจรปิดในโถงทางเดินก็ถูกปิดไปตั้งแต่เมื่อคืนนี้"

สารวัตรชัชมุ่นคิ้ว "เหมือนถูกจัดฉากไว้เลยนะครับ"

"นั่นคือสิ่งที่ผมกำลังคิดอยู่" สารวัตรภัทรเดินเข้าไปใกล้ร่างของท่านทูตประจักษ์ ซึ่งนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ ​ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเบิกค้างราวกับเห็นสิ่งที่ไม่คาดฝันก่อนจะสิ้นใจ เสื้อเชิ้ตสีขาวของท่านทูตมีรอยเปื้อนสีแดงสดเป็นวงกว้าง บริเวณลำคอมีรอยช้ำจางๆ ที่บ่งบอกถึงการต่อสู้ หรือการถูกบีบคอ

"สาเหตุการตายชัดเจนแล้วนะครับสารวัตร" นายแพทย์ศัลย์ แพทย์เวรประจำสถานีตำรวจ สวมถุงมือยางสีฟ้า เดินเข้ามาแจ้งผลการตรวจเบื้องต้น "กระดูกคอหัก มีรอยฟกช้ำตามลำคอ บ่งบอกว่าถูกกระทำโดยบุคคลอื่น"

"บาดแผลอื่นๆ ล่ะครับ" สารวัตรภัทรถาม

"มีรอยถูกของมีคมกรีดที่ฝ่ามือซ้าย เป็นแผลยาวประมาณสองเซนติเมตร ลึกพอสมควร แต่ไม่น่าจะเป็นสาเหตุของการเสียชีวิต" นายแพทย์ศัลย์ชี้ไปที่ฝ่ามือของท่านทูต

สารวัตรภัทรพยักหน้า "ขอบคุณครับคุณหมอ"

เขาเดินสำรวจรอบๆ ห้องนิรภัยอีกครั้ง ห้องนี้มีขนาดไม่ใหญ่มากนัก ผนังบุด้วยเหล็กหนา ภายในมีชั้นวางของโลหะแข็งแรงหลายชั้น แต่ละชั้นเต็มไปด้วยกล่องนิรภัยขนาดเล็กที่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ เป็นที่เก็บของมีค่า เอกสารสำคัญ และงานศิลปะชิ้นเล็กๆ ที่มีมูลค่าสูง

"พบอะไรผิดปกติอีกไหม" สารวัตรภัทรถามเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานที่กำลังเก็บหลักฐานอย่างละเอียด

"มีรอยนิ้วมือปรากฏอยู่บนผิวของตู้เซฟหลายจุดครับสารวัตร แต่ส่วนใหญ่เป็นรอยของท่านทูตประจักษ์ ส่วนที่นอกเหนือจากนั้น กำลังอยู่ในระหว่างการตรวจสอบ" เจ้าหน้าที่คนหนึ่งรายงาน

"แล้วพบสิ่งแปลกปลอมอื่นในห้องนี้ไหม"

"ยังไม่พบครับสารวัตร"

สารวัตรภัทรเดินไปยังมุมห้องที่อยู่ติดกับผนัง เขาเห็นภาพวาดขนาดใหญ่ภาพหนึ่งตั้งอยู่บนขาตั้ง ภาพนั้นเป็นภาพนามธรรม ใช้สีสันจัดจ้านตัดกันอย่างรุนแรง มีการใช้เทคนิคการลงสีที่ดูราวกับจะหลุดออกจากผืนผ้าใบ

"ภาพนี้น่าสนใจ" สารวัตรภัทรเอ่ยขึ้น "มีใครทราบไหมว่าภาพนี้คืออะไร"

"เป็นผลงานของศิลปินนิรนามครับสารวัตร" คุณปรีชา เจ้าของแกลเลอรี่ ซึ่งยืนหน้าซีดเผือดอยู่ไม่ไกลนัก ตอบเสียงสั่นเครือ "ผมได้รับมาจากนักสะสมคนหนึ่งเมื่อไม่นานมานี้เองครับ"

"นักสะสมคนนั้นคือใคร"

"ผม... ผมจำชื่อไม่ได้จริงๆ ครับสารวัตร เขาติดต่อมาทางอีเมลและนัดเจอในที่ลับตาคน" คุณปรีชาตอบอย่างกระอักกระอ่วน

สารวัตรภัทรเหลือบมองคุณปรีชาอย่างพิจารณา "แล้วคุณปรีชามาที่นี่ตอนกี่โมงครับ"

"ประมาณห้าโมงเย็นครับสารวัตร ผมนัดท่านทูตไว้เพื่อคุยเรื่องงานประมูลที่จะจัดขึ้นในสัปดาห์หน้า พอเข้ามาในห้องทำงาน ก็พบว่าประตูห้องนิรภัยเปิดอยู่..."

"ท่านทูตประจักษ์มีศัตรูหรือเปล่าครับ" สารวัตรภัทรถามตรงๆ

คุณปรีชาเม้มปากแน่น "ผม... ไม่ทราบครับ ท่านทูตเป็นคนที่มีชื่อเสียง และมีผู้คนมากมายที่ชื่นชม แต่ก็ย่อมมีคนที่อิจฉา หรือไม่พอใจอยู่บ้างเป็นธรรมดา"

"เรื่องงานประมูลที่กำลังจะจัดขึ้น มีสิ่งของชิ้นไหนที่ท่านทูตให้ความสนใจเป็นพิเศษไหมครับ"

"มีครับ... มีเพชรสีชมพูเม็ดหนึ่ง เป็นเพชรประวัติศาสตร์ที่หายากมาก มูลค่าสูงลิบลิ่ว ท่านทูตแสดงความจำนงว่าจะขอซื้อไว้ก่อนที่งานจะเริ่มด้วยซ้ำ" คุณปรีชาตอบ

สารวัตรภัทรพยักหน้าช้าๆ "แล้วเพชรเม็ดนั้นอยู่ที่ไหนครับ"

"อยู่ที่นี่แหละครับ... อยู่ในตู้เซฟนี้" คุณปรีชาชี้ไปที่ตู้เซฟใบหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่ตรงกลางห้อง "แต่... แต่ผมก็ไม่เห็นว่ามันจะหายไปนะครับ"

สารวัตรภัทรเดินเข้าไปดูที่ตู้เซฟใบนั้น เขาเห็นว่ามันถูกเปิดออก และมีช่องว่างอยู่ภายใน แต่ก็มีกล่องกำมะหยี่สีดำวางอยู่ภายในช่องนั้น

"กล่องนี้เป็นของท่านทูตใช่ไหมครับ"

"ใช่ครับ... แต่ผมไม่แน่ใจว่าเพชรยังอยู่ไหม"

สารวัตรชัชเดินเข้ามาพร้อมกับรายงาน "สารวัตรครับ ตรวจสอบจากบันทึกการเข้าออกของแกลเลอรี่เมื่อวานนี้ พบว่ามีบุคคลที่เข้าออกในช่วงเวลาที่กล้องวงจรปิดถูกปิดอยู่สามคนครับ"

"ใครบ้าง"

"หนึ่งคือคุณปรีชาครับ เข้ามาตอนบ่ายสามโมง และออกไปตอนห้าโมงเย็น"

"ผม... ผมแค่ออกมาดูความเรียบร้อยครับ" คุณปรีชารีบแก้ตัว

"คนที่สองคือท่านทูตประจักษ์ครับ เข้ามาตอนห้าโมงครึ่ง และ... น่าจะไม่ได้ออกไปไหนอีก" สารวัตรชัชพูด

"และคนที่สามคือใคร" สารวัตรภัทรเงยหน้าถาม

"เป็นชาย ไม่ทราบชื่อครับ อายุประมาณสามสิบปลายๆ สวมหมวกแก๊ปปิดบังใบหน้า สวมเสื้อฮู้ดสีดำ เขาเข้ามาตอนหกโมงเย็น และ... ออกไปตอนสี่ทุ่มครึ่งครับ"

"แล้วมีใครเห็นชายคนนั้นบ้างไหม"

"ไม่มีครับ... เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยบอกว่าเขาเดินเลี่ยงมุมกล้องไปตลอดทาง"

สารวัตรภัทรครุ่นคิด เขาเดินกลับไปที่ภาพวาดปริศนาอีกครั้ง เขารู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังผืนผ้าใบนั้น

"ชัช ไปตรวจสอบภาพวาดนี้ให้ละเอียดหน่อย" สารวัตรภัทรออกคำสั่ง

สารวัตรชัชพยักหน้าและเดินไปหยิบอุปกรณ์ตรวจสอบ

ขณะที่เจ้าหน้าที่กำลังทำงาน สารวัตรภัทรก็เดินกลับมาที่ร่างของท่านทูตอีกครั้ง เขาหยิบถุงมือยางมาสวม และค่อยๆ พลิกมือของท่านทูตขึ้นดู

"รอยกรีดที่ฝ่ามือ..." เขาสังเกต "มันดูเหมือนรอยที่เกิดขึ้นจากการถูกบีบ หรือถูกดึงบางอย่างอย่างแรง"

ทันใดนั้น สายตาของสารวัตรภัทรก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้เล็บของท่านทูต มันเป็นเส้นใยสีดำเล็กๆ ที่ดูเหมือนจะติดแน่นอยู่

"เอาไปตรวจสอบหน่อยชัช" เขากล่าวพลางใช้แหนบดึงเส้นใยสีดำนั้นออกมาใส่ในถุงเก็บตัวอย่าง

"สารวัตรครับ!" เสียงของเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานดังขึ้นจากด้านหลังภาพวาด "เราพบอะไรบางอย่างครับ!"

สารวัตรภัทรหันไปมองด้วยความสนใจ "อะไรครับ"

"ที่ด้านหลังของภาพวาดครับ... มีรอยขีดข่วนเล็กๆ ที่เหมือนกับถูกเปิดออก!"

สารวัตรภัทรเดินเข้าไปใกล้ ภาพวาดนั้นถูกยกออกจากขาตั้ง และเจ้าหน้าที่กำลังตรวจสอบด้านหลังของมัน

"เหมือนมีช่องว่างซ่อนอยู่ข้างหลังนี่ครับสารวัตร"

สารวัตรภัทรใช้มือค่อยๆ ลูบไปตามขอบของภาพวาด เขาพบว่ามีส่วนหนึ่งที่ดูเหมือนจะขยับได้

"ลองงัดออกมาดู" เขาสั่ง

เจ้าหน้าที่ใช้เครื่องมือค่อยๆ งัดส่วนที่ดูเหมือนจะเป็นฝาปิดด้านหลังของกรอบรูปออกมา

เบื้องหลังของกรอบรูปนั้น... ไม่ใช่ผนัง แต่เป็นช่องว่างขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่

และภายในช่องว่างนั้น... มีวัตถุชิ้นเล็กๆ วางอยู่

วัตถุชิ้นเล็กๆ นั้น... คือ จี้สร้อยคอรูปผีเสื้อสีดำ ที่ดูแปลกตา

ในขณะเดียวกัน สารวัตรชัชก็เดินเข้ามาพร้อมกับผลการตรวจสอบเบื้องต้น

"สารวัตรครับ เส้นใยสีดำที่เราเก็บได้จากใต้เล็บท่านทูต... มันมีลักษณะคล้ายกับเส้นใยที่ใช้ทำเสื้อฮู้ดสีดำครับ"

สารวัตรภัทรหยิบจี้สร้อยคอรูปผีเสื้อสีดำขึ้นมาพิจารณา แววตาของเขาฉายประกายแห่งความสงสัยระคนตื่นเต้น

"ดูเหมือนว่า... เรากำลังจะได้เจอกับ 'เงา' ที่ซับซ้อนกว่าที่คิด"

ปริศนาได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว... ใครคือฆาตกรที่ไร้เงา? ทำไมท่านทูตถึงต้องจบชีวิตลงในห้องนิรภัย? และจี้สร้อยคอรูปผีเสื้อสีดำนี้ มีความเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ทั้งหมดนี้อย่างไร? คำตอบทั้งหมดจะถูกเปิดเผย... ในตอนต่อไป.