กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ยังคงอวลอยู่ในอากาศของ "ไอรัญศิลป์" ดูเหมือนจะยิ่งหนาแน่นขึ้นทุกขณะ ราวกับเป็นเงาติดตามความตายที่เพิ่งพรากชีวิตศิลปินผู้มากพรสวรรค์อย่าง อาจารย์ธีระศักดิ์ ไป สารวัตรภัทรกรยืนนิ่งอยู่กลางโถงนิทรรศการหลัก ดวงตาคมกริบไล่สำรวจทุกอณูของสถานที่แห่งนี้อย่างละเอียด ทุกรายละเอียดที่เคยงดงามตระการตา บัดนี้กลับดูบิดเบี้ยวและน่าสะพรึงกลัวในสายตาของเขา
“สารวัตรครับ เราเจออะไรบางอย่างที่ห้องทำงานของท่านอาจารย์ครับ” เสียงของร้อยตำรวจโทชานนท์ ดังขึ้นจากโทรศัพท์มือถือ สารวัตรภัทรกรพยักหน้ารับคำเบาๆ แม้ว่าชานนท์จะมองไม่เห็นก็ตาม
“กำลังไป” เขาตอบสั้นๆ แล้วหันหลังให้ภาพวาดสีน้ำมันผืนมหึมาที่เคยเป็นไฮไลท์ของงาน แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นฉากหลังของโศกนาฏกรรม
ห้องทำงานของอาจารย์ธีระศักดิ์อยู่ลึกเข้าไปด้านในของหอศิลป์ ประตูไม้สักบานหนาถูกเปิดออก เผยให้เห็นภายในที่สะท้อนรสนิยมของศิลปินผู้ล่วงลับอย่างชัดเจน เฟอร์นิเจอร์ไม้โบราณ เครื่องเรือนที่ดูหรูหรา แต่ในขณะเดียวกันก็แฝงไว้ด้วยความอบอุ่นแบบศิลปิน มีกองพู่กัน กระป๋องสี และผืนผ้าใบที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์วางระเกะระกะอยู่ทั่วไป
ร้อยตำรวจโทชานนท์ และทีมแพทย์นิติเวช กำลังยืนล้อมร่างของอาจารย์ธีระศักดิ์อยู่ ร่างนั้นนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นพรมหนา สภาพศพยังคงอยู่ในสภาพที่น่าตกใจ การเสียชีวิตที่ดูเหมือนจะเกิดจากการถูกทำร้ายอย่างรุนแรง
“สารวัตรครับ จากการตรวจสอบเบื้องต้น คาดว่าเสียชีวิตมาแล้วประมาณ 6-8 ชั่วโมงครับ” ชานนท์รายงาน
สารวัตรภัทรกรเดินเข้าไปใกล้ร่างของอาจารย์ธีระศักดิ์ เขาคุกเข่าลงข้างๆ ด้วยความระมัดระวัง สายตาของเขากวาดมองไปทั่วร่างอย่างละเอียด ร่องรอยการต่อสู้ชัดเจน มีรอยฟกช้ำและบาดแผลหลายแห่งบนร่างกาย แต่ที่น่าสนใจคือ บริเวณท้ายทอย มีรอยกระทบกระแทกที่ลึกกว่าส่วนอื่นๆ
“มีอะไรผิดปกติไหม ชานนท์” ภัทรกรถามเสียงเรียบ
“เลือดที่พบที่เกิดเหตุ มีปริมาณมากกว่าบาดแผลที่เห็นบนร่างท่านอาจารย์ครับ เหมือนกับว่ามีเลือดออกมากกว่านี้ในตอนแรก แล้วก็ถูกทำให้สะอาดไปส่วนหนึ่ง” ชานนท์ให้ข้อมูล
“ถูกทำให้สะอาด?” ภัทรกรขมวดคิ้ว “หมายความว่าอย่างไร”
“เหมือนมีใครพยายามเช็ดคราบเลือดออกครับ สารวัตร ตรงบริเวณนี้น่ะครับ” ชานนท์ชี้ไปยังคราบสีเข้มจางๆ บนพื้นพรมใกล้กับศีรษะของอาจารย์ธีระศักดิ์ “เรากำลังเก็บตัวอย่างไปตรวจสอบอยู่ครับ”
ภัทรกรพยักหน้า เขาเหลือบไปเห็นแท่นวางพู่กันที่ตั้งอยู่ไม่ไกล ร่องรอยของสีน้ำมันบางชนิด ดูเหมือนจะถูกป้ายลงบนพื้นพรมในบริเวณที่ชานนท์ชี้ให้เห็น
“สีน้ำมันพวกนี้… มันตรงกับสีที่อาจารย์ใช้ในภาพวาดผืนสุดท้ายไหม” ภัทรกรถาม
“ยังไม่แน่ใจครับสารวัตร ทีมของเรากำลังตรวจสอบอยู่ แต่ดูจากสีแล้ว น่าจะเป็นสีเดียวกับที่ใช้ในงานชิ้นหลักครับ”
ภัทรกรลุกขึ้นยืน เขากวาดสายตาไปทั่วห้องอีกครั้ง ห้องทำงานของอาจารย์ธีระศักดิ์เต็มไปด้วยผลงานศิลปะที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ ผืนผ้าใบขนาดต่างๆ วางพิงผนัง และมีบางส่วนตั้งอยู่บนขาตั้ง
“ผืนนี้… มันคือภาพอะไร” ภัทรกรถาม ชี้ไปยังผืนผ้าใบขนาดใหญ่ที่วางอยู่บนขาตั้งตรงมุมห้อง ภาพนั้นถูกคลุมด้วยผ้าไว้บางๆ
ชานนท์เดินเข้าไปใกล้ แล้วค่อยๆ ดึงผ้าที่คลุมอยู่ออก เผยให้เห็นภาพวาดที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ เป็นภาพเหมือนบุคคล แต่ใบหน้าถูกระบายทับด้วยสีดำจนมองไม่เห็นรายละเอียด
“อันนี้… เราก็ไม่แน่ใจครับสารวัตร ตอนเรามาถึงก็เจอแบบนี้เลย” ชานนท์ตอบ
ภัทรกรเดินเข้าไปใกล้ภาพนั้นมากขึ้น เขายื่นมือออกไปสัมผัสพื้นผิวของสีที่แห้งแล้ว สีดำที่ถูกป้ายทับลงไปนั้นดูหยาบกระด้าง ไม่เรียบร้อย ผิดวิสัยของอาจารย์ธีระศักดิ์ที่ขึ้นชื่อเรื่องฝีมืออันประณีต
“แปลก… มาก” ภัทรกรพึมพำ “ทำไมต้องทำลายภาพวาดของตัวเองแบบนี้”
“หรือว่า… นี่จะเป็นแรงจูงใจในการฆาตกรรมครับสารวัตร” ชานนท์เสนอ “อาจจะมีใครไม่พอใจกับภาพนี้ หรือไม่ก็… ต้องการทำลายมัน”
“แต่ถ้าเป็นแบบนั้น ทำไมต้องรอให้ภาพนี้เสร็จสมบูรณ์ก่อนล่ะ” ภัทรกรแย้ง “แล้วทำไมถึงต้องทำลายภาพนี้ในห้องทำงานของอาจารย์ด้วย”
เขาหันกลับไปมองร่างของอาจารย์ธีระศักดิ์อีกครั้ง แล้วสายตาก็พลันไปสะดุดกับบางอย่างที่อยู่ใกล้กับมือของอาจารย์
“อะไรนั่น…” ภัทรกรเดินเข้าไปดูใกล้ๆ มันคือเศษกระจกแตก ที่มีรอยคราบเลือดติดอยู่บางๆ
“เจออะไรครับสารวัตร” ชานนท์ถาม
“เศษกระจก… ดูเหมือนจะมาจากกรอบรูป” ภัทรกรพูดพลางหยิบถุงมือมาสวม แล้วค่อยๆ หยิบเศษกระจกขึ้นมาดู “มีรอยร้าวที่มือของท่านอาจารย์ด้วย… เหมือนจะโดนบาด”
เขาหันไปมองรอบๆ ห้องทำงานอีกครั้ง ดวงตาของเขาสำรวจไปที่ชั้นวางของต่างๆ ที่มีกรอบรูปประดับอยู่หลายอัน
“ชานนท์ ไปดูกรอบรูปพวกนี้ที ว่ามีอันไหนที่แตกเสียหายบ้าง”
ทีมงานของชานนท์เริ่มตรวจสอบกรอบรูปต่างๆ ที่วางอยู่บนชั้นวาง พบว่ามีกรอบรูปไม้แกะสลักขนาดเล็กอันหนึ่ง มีรอยร้าวที่กระจก และมีคราบเลือดจางๆ ติดอยู่เช่นเดียวกัน
“เจอแล้วครับสารวัตร อันนี้ครับ” ชานนท์ชี้ไปที่กรอบรูปนั้น
ภัทรกรเดินไปดู มันเป็นภาพถ่ายขาวดำของอาจารย์ธีระศักดิ์กับผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งใบหน้าของเธอถูกตัดขาดออกไปจากรูป
“ใครคือคนคนนี้” ภัทรกรถาม
“เรายังไม่ทราบครับสารวัตร” ชานนท์ตอบ “แต่ในรูปนี้… ดูเหมือนจะถ่ายเมื่อนานมาแล้ว”
ภัทรกรหยิบเศษกระจกที่เขาเก็บได้จากพื้นมาเทียบกับกรอบรูปที่ชำรุด พบว่ามีขนาดและลักษณะที่ใกล้เคียงกัน
“ถ้าอย่างนั้น… อาจารย์ธีระศักดิ์น่าจะต่อสู้กับคนร้าย แล้วเกิดการยื้อแย่งกัน จนกรอบรูปนี้แตก และอาจารย์ก็โดนบาดจากเศษกระจก” ภัทรกรวิเคราะห์ “แต่… รอยบาดแผลที่ท้ายทอยดูเหมือนจะเกิดจากของแข็ง หรือวัตถุที่มีน้ำหนัก”
“แล้วรอยสีดำบนภาพวาดล่ะครับสารวัตร” ชานนท์ถาม
“นั่นคือสิ่งที่ฉันกำลังคิดอยู่” ภัทรกรถอนหายใจ “ถ้าคนร้ายต้องการทำลายภาพนี้จริงๆ ก็ควรจะทำในที่ที่ไม่มีใครเห็น หรือในเวลาที่ไม่มีใครอยู่”
เขากวาดสายตาไปยังภาพวาดที่ถูกระบายทับด้วยสีดำอีกครั้ง “แต่การที่อาจารย์ธีระศักดิ์ต้องมาเสียชีวิตในห้องทำงานของตัวเอง ขณะที่กำลังสร้างสรรค์ผลงาน หรืออาจจะกำลังปกป้องผลงานชิ้นนี้… มันมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่”
ภัทรกรเดินไปที่โต๊ะทำงานของอาจารย์ธีระศักดิ์ เขาเห็นสมุดบันทึกเล่มหนึ่งวางอยู่ เขาค่อยๆ เปิดมันออก ตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ของศิลปิน สะท้อนถึงความรู้สึกภายในที่ซับซ้อน
“บันทึก… ของอาจารย์” ภัทรกรพึมพำ
เขาค่อยๆ อ่านบันทึกไปทีละหน้า บันทึกส่วนใหญ่เกี่ยวกับแรงบันดาลใจในการสร้างสรรค์ผลงาน สภาพจิตใจที่อ่อนไหวของศิลปิน และความกดดันจากโลกภายนอก แต่แล้ว สายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับบันทึกบางส่วนที่ดูเหมือนจะเขียนด้วยอารมณ์ที่แตกต่างออกไป
“‘เงาแห่งอดีต… มันตามหลอกหลอนข้าเสมอ’ ‘ความจริงที่ถูกซ่อนไว้… กำลังจะเปิดเผย’ ‘ข้าไม่อาจแบกรับความผิดนี้ได้อีกต่อไป’ ” ภัทรกรอ่านข้อความเหล่านั้นอย่างช้าๆ
“เหมือนท่านอาจารย์กำลังเผชิญหน้ากับบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้ไม่สบายใจเลยนะครับสารวัตร” ชานนท์กล่าว
“ใช่… และดูเหมือนว่าสิ่งนั้น จะเกี่ยวข้องกับภาพวาดที่ถูกทำลายด้วย” ภัทรกรปิดสมุดบันทึก “ชานนท์ ช่วยตรวจสอบประวัติของอาจารย์ธีระศักดิ์ให้ละเอียดอีกครั้ง โดยเฉพาะเรื่องราวในอดีตที่อาจจะถูกปกปิดไว้”
“ครับสารวัตร”
ภัทรกรเดินออกจากห้องทำงานของอาจารย์ธีระศักดิ์ เขาหยุดยืนอยู่หน้าโถงนิทรรศการหลักอีกครั้ง สายตาของเขากวาดมองไปทั่วห้อง ภาพวาดต่างๆ ที่แขวนอยู่บนผนัง ดูเหมือนจะกำลังกระซิบเรื่องราวบางอย่างให้เขาฟัง
“รอยร้าวบนผืนผ้าใบ… รอยร้าวในชีวิต… และรอยร้าวในความทรงจำ” ภัทรกรพึมพำ
เขาเหลือบไปเห็นภาพวาดสีน้ำมันผืนมหึมาที่เคยเป็นจุดสนใจของนิทรรศการอีกครั้ง ภาพนั้นเป็นภาพทิวทัศน์ที่สวยงาม แต่กลับมีบางอย่างที่ดูผิดปกติ บางอย่างที่เหมือนถูกซ่อนเร้นไว้ภายใต้ความงามนั้น
“มีอะไรบางอย่างที่ฉันมองข้ามไปแน่ๆ” ภัทรกรคิด
เขาก้าวเดินต่อไปในโถงนิทรรศการ ท่ามกลางความเงียบงันของหอศิลป์ที่เคยเต็มไปด้วยชีวิตชีวา บรรยากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความตาย และความลึกลับที่กำลังจะคลี่คลาย…
สารวัตรภัทรกรหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าภาพวาดอีกผืนหนึ่ง ซึ่งเป็นภาพบุคคลอีกเช่นกัน แต่ครั้งนี้เป็นภาพของสตรีสูงศักดิ์ ใบหน้าของเธอฉายแววเศร้าสร้อยภายใต้รอยยิ้มอันบางเบา
“คุณคือใครกันแน่…” ภัทรกรกระซิบถามภาพวาดนั้น ราวกับว่าเธอสามารถตอบคำถามของเขาได้
ปริศนาที่ซับซ้อนขึ้นทุกขณะ และมีเพียงความจริงเท่านั้นที่จะสามารถเปิดเผย "เงาปริศนา ณ แพร่งพราย" นี้ได้.
เงาปริศนา ณ แพร่งพราย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก