กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ยังคงลอยอวลอยู่ในโถงหลักของ "ไอรัญศิลป์" บัดนี้กลับกลายเป็นส่วนหนึ่งของบรรยากาศอันวังเวง สารวัตรภัทรกรยืนนิ่ง ดวงตาคมกริบสะท้อนแสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคริสตัลกลางโถง เขากวาดสายตาสำรวจทุกซอกทุกมุมของห้องจัดแสดงที่เคยเต็มไปด้วยชีวิตชีวา บัดนี้กลับกลายเป็นฉากหลังของโศกนาฏกรรม
"คุณภัทรครับ ผมได้ข้อมูลเบื้องต้นจากทีมพิสูจน์หลักฐานมาแล้วครับ" ร้อยตำรวจเอกก้องภพเอ่ยขึ้น พลางเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ
สารวัตรภัทรกรพยักหน้ารับ แววตาไม่ได้ละออกไปจากภาพวาดที่แขวนอยู่บนผนังเบื้องหน้า ภาพวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่ บรรยายถึงทิวทัศน์ริมทะเลสาบยามสนธยา แต่สิ่งที่ทำให้สารวัตรภัทรกรต้องหยุดนิ่งอยู่ที่นี่ ไม่ใช่ความงามของภาพวาด แต่เป็นร่องรอยบางอย่างที่ปรากฏอยู่บนผืนผ้าใบ
"มีอะไรผิดปกติไปหรือเปล่าครับท่านสารวัตร" ก้องภพสังเกตเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของหัวหน้า
"รอยไหม้... เล็กน้อย... บริเวณมุมขวาล่างของภาพ" ภัทรกรเอ่ยเสียงเบา นิ้วชี้ของเขาชี้ไปยังจุดนั้น "ไม่ใช่รอยไหม้จากการถูกไฟไหม้ทั่วไป มันเหมือนถูกเผาด้วยความร้อนเฉพาะจุด"
ก้องภพก้มลงมองตาม นิ้วของเขายกขึ้นเสมือนจะสัมผัส แต่ก็ชะงักไว้ "ใช่ครับ ดูเหมือนจะถูกอะไรบางอย่างที่ร้อนจัดๆ มาแตะเบาๆ"
"แล้ว... พยานรู้เห็นเหตุการณ์ก่อนหน้านั้นมีใครบ้าง" ภัทรกรถาม ไม่ได้ละสายตาจากรอยไหม้
"เราได้สอบปากคำพนักงานรักษาความปลอดภัยที่เข้าเวรเมื่อคืน และเจ้าหน้าที่ทำความสะอาดบางส่วนครับ แต่ยังไม่มีใครเห็นพิรุธอะไรเป็นพิเศษ ทุกคนยืนยันว่าก่อนที่เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานจะเข้ามา ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ ในห้องนี้"
"ไม่มีใครได้กลิ่นไหม้เลยหรือ"
"ไม่มีครับท่านสารวัตร... หรือถ้ามี ก็คงคิดว่าเป็นกลิ่นสีที่ยังไม่แห้งสนิท หรืออะไรทำนองนั้น" ก้องภพตอบอย่างลังเล
สารวัตรภัทรกรถอนหายใจเบาๆ เขารู้ดีว่าในสภาพแวดล้อมของหอศิลป์นั้น การมีกลิ่นอะไรแปลกปลอมเกิดขึ้นเป็นเรื่องที่ค่อนข้างยากจะสังเกตเห็นได้ง่ายๆ เมื่อเทียบกับสถานที่อื่น
"รูปนี้... ชื่อภาพว่าอะไร" เขาถาม
"ภาพ 'แสงสุดท้าย ณ ทะเลสาบ' ครับ เป็นผลงานชิ้นเอกของคุณหญิงอรวรินทร์ เจ้าของหอศิลป์ท่านครับ"
"คุณหญิงอรวรินทร์... ทราบเรื่องการถูกลอบทำร้ายแล้วหรือยัง"
"ทราบแล้วครับ ท่านเสียใจมาก แต่ท่านยังคงติดภารกิจสำคัญที่ต่างประเทศอยู่ จึงยังไม่สามารถเดินทางกลับมาร่วมการสอบสวนได้"
"เราต้องรีบติดต่อท่านให้เร็วที่สุด" ภัทรกรกล่าว "รอยไหม้นี้... มันบ่งบอกถึงอะไรบางอย่างที่มากกว่าแค่ความเสียหายทางกายภาพ"
เขากวาดสายตาไปยังภาพวาดอื่นๆ ที่แขวนอยู่รอบๆ ห้อง แต่ไม่มีภาพวาดใดที่แสดงร่องรอยผิดปกติเช่นนี้ มีเพียงภาพ "แสงสุดท้าย ณ ทะเลสาบ" เท่านั้นที่ถูก "แตะ" ด้วยไฟ
"ให้ทีมพิสูจน์หลักฐานตรวจหาอะไรตกค้างตรงรอยไหม้นี้ให้ละเอียดที่สุดนะครับ ไม่ว่าจะเป็นสารเคมี เศษเส้นใย หรืออะไรก็ตาม" ภัทรกรออกคำสั่ง "และให้ตรวจสอบกล้องวงจรปิดทั้งหมดในบริเวณนี้อีกครั้ง ถึงแม้จะไม่มีภาพเหตุการณ์โดยตรง ก็อาจจะมีภาพเงา หรืออะไรก็ตามที่ผิดปกติในช่วงเวลาที่เกิดเหตุ"
"รับทราบครับท่านสารวัตร"
ขณะที่ก้องภพกำลังจะเดินออกไป ภัทรกรก็เอ่ยเรียกอีกครั้ง "เดี๋ยวก่อนก้องภพ"
ก้องภพหันกลับมา
"คุณได้ตรวจสอบประวัติของภาพวาดชิ้นนี้แล้วหรือยัง มีความพิเศษอะไรที่ผมควรรู้หรือไม่"
"เท่าที่ผมทราบ ภาพนี้เป็นภาพที่ทรงคุณค่าที่สุดของคุณหญิงอรวรินทร์ และเป็นภาพที่ท่านรักมากที่สุดครับ ไม่เคยมีประวัติการถูกโจรกรรม หรือมีความขัดแย้งใดๆ เกี่ยวกับภาพนี้มาก่อนครับ"
"หึ" ภัทรกรส่งเสียงในลำคอ "ทุกอย่างล้วนมีที่มาเสมอ... แม้แต่รอยไหม้เล็กๆ นี้"
เขายังคงยืนมองภาพวาด "แสงสุดท้าย ณ ทะเลสาบ" ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม รอยไหม้นั้นเหมือนจะกระซิบเรื่องราวที่ซ่อนเร้นบางอย่าง ราวกับว่าผู้ที่กระทำการนั้น ต้องการจะสื่อสารบางอย่างผ่านการกระทำที่แสนจะประณีตและโหดร้ายนี้
"มีอะไรอีกไหมครับท่านสารวัตร" ก้องภพถามเมื่อเห็นหัวหน้ายังคงยืนนิ่ง
"คุณช่วยหาข้อมูลเกี่ยวกับ 'ผู้ดูแลงานศิลปะ' ของที่นี่ให้ผมหน่อย ใครเป็นคนดูแลภาพวาดเหล่านี้เป็นพิเศษ"
"ผู้ดูแลงานศิลปะ... หมายถึงภัณฑารักษ์ใช่ไหมครับ"
"ใช่... หรือใครก็ตามที่มีหน้าที่รับผิดชอบในการดูแลความเรียบร้อยของงานศิลปะโดยตรง"
"ครับท่านสารวัตร ผมจะรีบดำเนินการให้ทันทีครับ" ก้องภพรับคำและรีบออกไป
สารวัตรภัทรกรเดินไปสำรวจบริเวณรอบๆ ภาพวาดนั้นอย่างละเอียด เขาโน้มตัวลงมองตามพื้น พลางเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบไฟฉายขนาดเล็กออกมาส่องไปตามซอกมุมต่างๆ
"ไม่มีอะไร... ไม่มีอะไรเลยจริงๆ หรือ" เขาพึมพำกับตัวเอง
จู่ๆ สายตาของเขาก็ไปสะดุดกับวัตถุเล็กๆ ชิ้นหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ฐานของขาตั้งภาพวาดที่อยู่ใกล้ๆ มันเป็นเหมือนเศษแก้วสีดำขนาดเล็ก ที่ดูเหมือนจะถูกทำให้ร้อนจนหลอมละลายเล็กน้อย
ภัทรกรก้มลงไปหยิบมันขึ้นมาอย่างระมัดระวัง เขาหยิบถุงมือพลาสติกมาสวมทันทีก่อนจะจับวัตถุชิ้นนั้น
"อะไรกันนะ..."
เศษแก้วสีดำนั้นมีลักษณะคล้ายกับส่วนหนึ่งของจี้ หรือเครื่องประดับบางอย่างที่มีความร้อนสูงมากจนหลอมละลาย แต่ก็ยังคงรูปทรงอยู่เล็กน้อย
"หรือว่า..." ภัทรกรขมวดคิ้ว "สิ่งนี้... จะเชื่อมโยงกับรอยไหม้บนภาพวาด"
เขานำเศษแก้วนั้นใส่ไว้ในถุงเก็บหลักฐานอย่างดี
"ก้องภพ! กลับมานี่!" ภัทรกรตะโกนเรียก
ก้องภพรีบเดินกลับมาด้วยสีหน้าสงสัย
"เจออะไรครับท่านสารวัตร"
"เจอ... เศษอะไรบางอย่างที่น่าสนใจ" ภัทรกรยื่นถุงเก็บหลักฐานให้ก้องภพ "ลองเอาไปให้ห้องแล็บตรวจดูสิ ว่ามันคืออะไร และมีความเชื่อมโยงกับรอยไหม้บนภาพวาดนั้นหรือไม่"
ก้องภพรับถุงหลักฐานมาด้วยความตื่นเต้น "ครับท่านสารวัตร"
"แล้ว... นอกจากรอยไหม้ที่ภาพวาดแล้ว มีการตรวจสอบพื้นที่รอบๆ ภาพวาดอย่างละเอียดหรือยัง" ภัทรกรถามต่อ
"เราได้ตรวจสอบตามปกติครับท่านสารวัตร ไม่มีร่องรอยการงัดแงะ หรือการต่อสู้ใดๆ ทั้งสิ้น"
"ผมอยากให้คุณไปตรวจสอบอีกครั้ง... ด้วยตาของคุณเอง" ภัทรกรเน้นย้ำ "ดูให้ละเอียดทุกตารางนิ้ว... โดยเฉพาะบริเวณที่ผมเจอเศษแก้วชิ้นนี้"
"ครับท่านสารวัตร"
หลังจากก้องภพออกไป ภัทรกรก็หันกลับมามองภาพวาด "แสงสุดท้าย ณ ทะเลสาบ" อีกครั้ง
"ใครกัน... ที่จะกล้าทำแบบนี้"
เขารู้สึกว่าปริศนาที่ซับซ้อนยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก รอยไหม้บนผืนผ้าใบ และเศษแก้วปริศนา ดูเหมือนจะเป็นชิ้นส่วนของจิ๊กซอว์ที่กำลังค่อยๆ เผยโฉมภาพที่แท้จริง
"ภัทรกร... นายกำลังจะเจอกับอะไรที่มากกว่าแค่คดีฆาตกรรมธรรมดา" เขาสูดหายใจลึกๆ
ขณะเดียวกัน ในห้องทำงานที่หรูหราของ "ไอรัญศิลป์" ผู้จัดการหอศิลป์ ซึ่งมีนามว่า "คุณชานนท์" กำลังนั่งจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาถือโทรศัพท์มือถือไว้ในมือ ท่าทางจะกำลังรอคอยการติดต่อบางอย่าง
"ยังไม่มีข่าวคราวอะไรกลับมาอีกหรือ" เขาพึมพำกับตัวเอง "ไม่น่าจะช้าขนาดนี้... ต้องรีบจัดการให้เร็วกว่านี้"
แล้วจู่ๆ โทรศัพท์ในมือของเขาก็สั่นขึ้น เป็นสัญญาณเตือนที่ทำให้หัวใจของเขากระตุกวูบ
"เป็นอย่างไรบ้าง" เขากดรับสายทันที
ปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คุณชานนท์ยิ่งหน้าซีดเผือด
"อะไรนะ! เป็นไปไม่ได้! ฉันสั่งให้เธอ...!"
น้ำเสียงของคุณชานนท์ขาดหายไปอย่างกะทันหัน เมื่อเขาได้ยินสิ่งที่ปลายสายแจ้งมา
"หมายความว่า... แผนของเรา..."
เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
"ไม่... ไม่... ไม่!"
เงาปริศนาที่เคยก่อตัวขึ้นใน "ไอรัญศิลป์" บัดนี้กำลังจะแผ่ขยายวงกว้างออกไปอีก และสารวัตรภัทรกรเองก็กำลังจะก้าวเข้าสู่สมรภูมิที่อันตรายยิ่งกว่าเดิมเสียแล้ว
เงาปริศนา ณ แพร่งพราย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก