ตอนที่ 24 — เงาของอดีตที่คุกคาม

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ยังคงลอยอวลอยู่ในโถงหลักของ "ไอรัญศิลป์" บัดนี้กลับกลายเป็นส่วนหนึ่งของบรรยากาศอันวังเวง สารวัตรภัทรกรยืนนิ่ง ดวงตาคมกริบสะท้อนแสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคริสตัลกลางโถง เขากวาดสายตาสำรวจภาพวาดอันทรงคุณค่าที่แขวนประดับผนังอย่างพินิจพิเคราะห์ แต่ทว่าในใจของเขากลับไม่ปรากฏความซาบซึ้งในสุนทรียภาพใดๆ ‌มีเพียงความรู้สึกหนักอึ้งที่ถาโถมเข้ามา พร้อมกับปริศนาที่ยิ่งทวีความซับซ้อนขึ้นทุกขณะ

"ท่านสารวัตรครับ รายงานจากกองพิสูจน์หลักฐานเบื้องต้นออกมาแล้วครับ" เสียงของหมวดชัชวาลดังขึ้นปลุกให้สารวัตรภัทรกรหลุดจากภวังค์

สารวัตรภัทรกรหันไปมองลูกน้องคนสนิทที่กำลังเดินเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารสีดำสนิท "เป็นอย่างไรบ้างหมวด"

หมวดชัชวาลยื่นแฟ้มให้สารวัตรภัทรกร "ผู้ตายคือ คุณนรินทร วัฒนากุล ​เจ้าของแกลเลอรี่ครับ เสียชีวิตจากการถูกแทงด้วยของมีคม คาดว่าจะเป็นมีดปลายแหลม แพทย์นิติเวชประเมินเวลาเสียชีวิตในช่วงประมาณสามทุ่มถึงห้าทุ่มเมื่อคืนนี้ครับ"

"ที่นี่มีกล้องวงจรปิดทั้งหมดกี่ตัว" สารวัตรภัทรกรถามต่อพลางพลิกดูเอกสารในแฟ้ม

"มีทั้งหมดสิบห้าตัวครับครอบคลุมทุกมุมที่สำคัญ แต่ที่น่าแปลกคือ..." หมวดชัชวาลเว้นจังหวะ "ภาพจากกล้องวงจรปิดในโถงหลัก ‍บริเวณที่พบศพ หายไปในช่วงเวลาประมาณสองทุ่มครึ่งถึงเที่ยงคืนพอดีครับ"

สารวัตรภัทรกรเลิกคิ้วสูง "หายไป? หมายความว่าอย่างไร"

"เหมือนถูกลบออกไปเลยครับ ไม่ใช่แค่กล้องตัวเดียว แต่กล้องทุกตัวที่บันทึกภาพบริเวณนั้นในช่วงเวลาดังกล่าวหายไปทั้งหมด เป็นไปได้ว่าคนร้ายมีความรู้เรื่องระบบรักษาความปลอดภัยของที่นี่เป็นอย่างดี หรืออาจจะมีคนในแกลเลอรี่เป็นผู้ร่วมมือครับ"

"คนในแกลเลอรี่..." ‌สารวัตรภัทรกรพึมพำพลางเหลือบมองไปยังพนักงานที่กำลังยืนรอให้ปากคำอยู่ห่างๆ "มีใครที่อยู่ในแกลเลอรี่ช่วงเวลาเกิดเหตุบ้าง"

"มีคุณอรพินท์ ผู้ช่วยผู้จัดการ, คุณสมชาย เจ้าหน้าที่ฝ่ายดูแลความปลอดภัย, คุณสุจิตรา พนักงานจัดแสดงผลงาน และคนงานอีกสองคนที่ทำความสะอาดครับ" ‍หมวดชัชวาลไล่รายชื่อ "ตอนนี้กำลังแยกสอบปากคำทีละคนครับ"

"ดี" สารวัตรภัทรกรพยักหน้า "แล้วพบร่องรอยการงัดแงะ หรือการต่อสู้ขัดขืนหรือไม่"

"ไม่พบครับ ประตูทางเข้าออกทุกบานอยู่ในสภาพปกติ ไม่มีร่องรอยการงัดแงะ และจากสภาพศพก็ไม่ได้บ่งชี้ว่ามีการต่อสู้ดิ้นรนอย่างรุนแรงครับ"

"นั่นยิ่งแปลก" ​สารวัตรภัทรกรครุ่นคิด "แสดงว่าผู้ตายอาจจะรู้จักคนร้าย หรือถูกลอบทำร้ายอย่างไม่ทันตั้งตัว"

สายตาของสารวัตรภัทรกรเหลือบไปเห็นภาพวาดขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่ตรงกลางโถงเป็นภาพสีน้ำมันสีเข้มทึม ดูลึกลับน่าเกรงขาม เป็นภาพที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในแกลเลอรี่แห่งนี้ "ภาพวาดนั้นชื่ออะไร" เขาเอ่ยถาม

"อ้อ ภาพนั้นชื่อ ​'เงาไร้ลักษณ์' ครับ เป็นผลงานชิ้นเอกของศิลปินลึกลับที่ชื่อ 'อีคาลอส' ครับ ไม่เคยมีใครเคยเห็นตัวจริงของศิลปินผู้นี้เลย เป็นที่ร่ำลือกันว่าเขาจะปรากฏตัวเฉพาะในงานแสดงผลงานของตัวเองเท่านั้น และภาพนี้เป็นภาพเดียวที่ถูกนำมาจัดแสดงในแกลเลอรี่แห่งนี้ครับ" ​คุณอรพินท์ ผู้ช่วยผู้จัดการแกลเลอรี่ที่เพิ่งเดินเข้ามาตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"อีคาลอส..." สารวัตรภัทรกรทวนชื่อนั้นในใจ "แล้วคุณนรินทร ได้รับภาพนี้มาได้อย่างไร"

"ท่านนรินทรเป็นผู้ที่ชื่นชอบและสะสมผลงานของอีคาลอสมานานครับ ท่านได้ภาพนี้มาจากผู้ประมูลชาวต่างชาติเมื่อหลายปีก่อน เป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดของท่านเลยครับ" คุณอรพินท์ตอบ

สารวัตรภัทรกรเดินเข้าไปใกล้ภาพวาด "เงาไร้ลักษณ์" เขาสังเกตเห็นลายเซ็นเล็กๆ ที่มุมล่างขวาของภาพ เป็นสัญลักษณ์ที่ดูเหมือนกากบาทซ้อนทับกัน เขาครุ่นคิดว่าเคยเห็นสัญลักษณ์นี้ที่ไหนมาก่อนหรือไม่ แต่ก็ยังนึกไม่ออก

"ท่านสารวัตรครับ เราพบสิ่งนี้ซ่อนอยู่ในลิ้นชักโต๊ะทำงานของคุณนรินทรครับ" หมวดชัชวาลเดินเข้ามาพร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลเก่าๆ ใบหนึ่ง

สารวัตรภัทรกรรับซองเอกสารมาเปิดออก ข้างในเป็นรูปถ่ายขาวดำเก่าๆ ใบหนึ่ง เป็นรูปกลุ่มคนกำลังยืนถ่ายรูปอยู่หน้าอาคารหลังหนึ่งที่มีสัญลักษณ์คล้ายกับลายเซ็นบนภาพวาด "เงาไร้ลักษณ์" ปรากฏอยู่บนป้ายหน้าอาคาร คนที่ยืนอยู่ตรงกลางรูป สวมสูทผูกเน็คไท ดูภูมิฐาน กำลังยิ้มอย่างผ่อนคลาย แต่ดวงตาของสารวัตรภัทรกรเบิกกว้างขึ้นเมื่อเขาสังเกตเห็นใบหน้าของชายที่ยืนอยู่ข้างๆ ชายผู้นั้น มีลักษณะคล้ายคลึงกับคุณนรินทรอย่างมาก เพียงแต่ดูอ่อนเยาว์กว่า

"นี่มัน..." สารวัตรภัทรกรพูดตะกุกตะกัก

"มีจดหมายฉบับหนึ่งแนบมาด้วยครับ" หมวดชัชวาลยื่นจดหมายที่เขียนด้วยลายมือสวยงามแต่แฝงไว้ด้วยความเศร้าหมอง

สารวัตรภัทรกรอ่านจดหมายนั้นอย่างตั้งใจ เนื้อหาในจดหมายกล่าวถึงความสัมพันธ์ในอดีต ความผิดพลาดในวัยเยาว์ และความปรารถนาที่จะแก้ไขสิ่งที่เคยทำไว้ มีการเอ่ยถึงสถานที่แห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยความทรงจำ และบุคคลสำคัญสองคนที่มีความผูกพันกันอย่างลึกซึ้ง แต่สุดท้ายก็จบลงด้วยความเสียใจที่ไม่อาจย้อนเวลากลับไปได้

"ใครเป็นคนเขียนจดหมายฉบับนี้ครับ" สารวัตรภัทรกรถาม

"จดหมายฉบับนี้เขียนโดยคุณนรินทรครับ" หมวดชัชวาลตอบ "เราพบชื่อและลายเซ็นของคุณนรินทรอยู่ด้านล่างของจดหมาย"

สารวัตรภัทรกรกลับมามองรูปถ่ายเก่าอีกครั้ง เขาสังเกตเห็นว่าชายหนุ่มที่ดูเหมือนคุณนรินทรในอดีตนั้น กำลังยืนจับมือกับชายอีกคนหนึ่งที่ใบหน้าเคร่งขรึมกว่า ชายผู้นั้นสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว และมีสัญลักษณ์เดียวกันกับที่ปรากฏบนภาพวาดและป้ายหน้าอาคารอยู่บนปกเสื้อ

"อาคารในรูปนี้คือที่ไหนครับ" สารวัตรภัทรกรถาม

"ไม่แน่ใจครับ แต่จากลักษณะทางสถาปัตยกรรม คาดว่าน่าจะเป็นอาคารเก่าแก่ในย่านเมืองเก่าของเราครับ" หมวดชัชวาลตอบ

"ผมอยากให้คุณไปตรวจสอบประวัติของอีคาลอสอย่างละเอียด" สารวัตรภัทรกรออกคำสั่ง "หาข้อมูลเกี่ยวกับบุคคลที่เกี่ยวข้องกับศิลปินผู้นี้ รวมถึงสถานที่ที่เคยมีการจัดแสดงผลงานของเขา"

"ครับท่านสารวัตร"

สารวัตรภัทรกรกลับมามองภาพวาด "เงาไร้ลักษณ์" อีกครั้ง เขารู้สึกได้ว่าปริศนาทั้งหมดนี้กำลังเชื่อมโยงกันอย่างซับซ้อน เงาของอดีตกำลังค่อยๆ ทาบทับเข้ามาบนผืนผ้าใบแห่งปัจจุบัน และเขารู้สึกได้ว่าอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามาหาเขาเช่นกัน

"คุณอรพินท์ คุณพอจะทราบไหมครับว่าคุณนรินทรมีศัตรู หรือใครที่มีความขัดแย้งกับท่านบ้าง" สารวัตรภัทรกรถาม

คุณอรพินท์หน้าซีดเผือด "ไม่ทราบเลยค่ะ ท่านเป็นคนใจดี มีเพื่อนฝูงมากมาย ไม่มีใครที่จะมาทำร้ายท่านได้เลยค่ะ"

"ไม่มีใครที่ท่านเคยมีปัญหาด้วยจริงๆ หรือครับ แม้แต่เรื่องเล็กน้อย" สารวัตรภัทรกรพยายามคาดคั้น

คุณอรพินท์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "มีอยู่คนหนึ่งค่ะ... แต่ไม่น่าจะเกี่ยวข้องกันเลย"

"ใคร" สารวัตรภัทรกรเร่งถาม

"คุณ... ชาญวิทย์ ค่ะ เคยเป็นลูกศิษย์คนโปรดของคุณนรินทรมาก่อนค่ะ แต่มีเรื่องเข้าใจผิดกันเมื่อหลายปีก่อน ทำให้เขาออกจากแกลเลอรี่ไป และไม่เคยกลับมาอีกเลยค่ะ"

"เรื่องเข้าใจผิดอะไร"

"ไม่ทราบรายละเอียดแน่ชัดค่ะ รู้แต่ว่ามันเป็นเรื่องใหญ่พอสมควร จนทำให้คุณนรินทรเสียใจมาก"

สารวัตรภัทรกรพยักหน้าช้าๆ "คุณชาญวิทย์... เขาทำอาชีพอะไรอยู่ตอนนี้"

"ไม่ทราบเลยค่ะ หลังจากเขาออกจากที่นี่ไป ก็ขาดการติดต่อค่ะ"

"ผมจะให้คุณไปตรวจสอบประวัติของ ชาญวิทย์ วัฒนาพงศ์ อีกคนหนึ่ง" สารวัตรภัทรกรหันไปสั่งหมวดชัชวาล

"ครับท่านสารวัตร"

ขณะที่สารวัตรภัทรกรกำลังจะเดินสำรวจส่วนอื่นของแกลเลอรี่ จู่ๆ ไฟในโถงหลักก็ดับวูบลงไปทั้งหมด ความมืดสนิทเข้าปกคลุม ท่ามกลางความตกใจของทุกคน

"เกิดอะไรขึ้น" เสียงคุณอรพินท์ดังขึ้นอย่างตื่นตระหนก

"ไฟฟ้าขัดข้องหรือเปล่าครับ" หมวดชัชวาลรีบตะโกนถาม

แต่ก่อนที่ใครจะได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น สารวัตรภัทรกรสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่เคลื่อนไหวอยู่ในความมืดอย่างรวดเร็ว... สิ่งที่เขาไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า แต่สัมผัสได้ถึงลมเย็นเยียบที่ปะทะใบหน้าของเขา... บางสิ่งบางอย่างที่กำลังจะเข้ามาทำร้ายเขา...

ความมืดได้กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างไป เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นระส่ำ และความรู้สึกหวาดผวาที่คืบคลานเข้ามา...