ตอนที่ 26 — เสียงกระซิบจากอดีต

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ยังคงลอยอวลอยู่ในโถงหลักของ "ไอรัญศิลป์" บัดนี้กลับกลายเป็นส่วนหนึ่งของบรรยากาศอันวังเวง สารวัตรภัทรกรยืนนิ่ง ดวงตาคมกริบสะท้อนแสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคริสตัลกลางโถง เขากวาดสายตาสำรวจภาพวาด "เงาแห่งโศกนาฏกรรม" ‌ที่ยังคงแขวนอยู่บนผนังด้วยร่องรอยคราบเลือดที่แห้งกรัง แม้ว่าทีมพิสูจน์หลักฐานจะเก็บทุกอย่างไปตรวจสอบแล้ว แต่ภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ยังคงชวนให้รู้สึกเย็นยะเยือก

"ยังไม่มีอะไรคืบหน้าเลยครับสารวัตร" ผู้กองธนากรรายงานเสียงหอบ พลางเช็ดเหงื่อที่ไหลซึมบนหน้าผาก "พยานทุกคนที่สอบปากคำไปก็ให้การสอดคล้องกันดี แต่ไม่มีใครเห็นอะไรผิดสังเกตในช่วงเวลาที่เกิดเหตุเลยแม้แต่น้อย"

สารวัตรภัทรกรพยักหน้ารับช้าๆ เขาเดินเข้าไปใกล้ภาพวาดอีกครั้ง ​นิ้วเรียวยาวไล้ไปตามกรอบรูปที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมา "ไม่มีใครเห็นอะไร... หรือไม่มีใครอยากเห็นอะไรกันแน่" เขาพึมพำกับตัวเอง

"คุณหมายถึง... มีการปิดบังข้อมูลหรือเปล่าครับ?" ผู้กองธนากรเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"ทุกคดีที่เกิดขึ้นในที่สาธารณะ ยิ่งเป็นสถานที่อย่างหอศิลป์แห่งนี้ ‍ย่อมต้องมีผู้คนพลุกพล่าน ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาที่ปิดทำการแล้วก็ตาม แต่ก็ยังมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย กล้องวงจรปิด และอื่นๆ อีกมากมายที่สามารถให้เบาะแสได้" สารวัตรภัทรกรกล่าว พลางเหลือบมองไปยังมุมต่างๆ ‌ของโถง ที่ซึ่งกล้องวงจรปิดถูกติดตั้งไว้อย่างหนาแน่น "แต่จนถึงตอนนี้ เรากลับได้ข้อมูลที่เหมือนกับช่องว่างขนาดใหญ่"

เขากลับมานั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิม โดยมีโต๊ะทำงานชั่วคราวตั้งอยู่กลางโถง มีแฟ้มคดี เอกสาร และรูปถ่ายของผู้ตาย ‍วรชัย เจริญศิลป์ เจ้าของหอศิลป์ "ไอรัญศิลป์" วางเรียงรายอยู่

"คุณวรชัยเสียชีวิตได้อย่างไร?" สารวัตรภัทรกรถามขึ้นมาอีกครั้ง แม้จะรู้คำตอบอยู่แล้ว แต่เขาต้องการจะฟังมันจากปากของใครสักคน ​เพื่อย้ำเตือนถึงความโหดร้ายของสิ่งที่เกิดขึ้น

"ถูกแทงด้วยของมีคมหลายครั้งครับสารวัตร ร่องรอยการต่อสู้มีเล็กน้อย บ่งชี้ว่าอาจถูกจู่โจมอย่างกะทันหัน หรืออาจจะรู้จักคนร้าย" ผู้กองธนากรเปิดแฟ้มอย่างรวดเร็ว "และที่แปลกคือ สภาพศพถูกจัดวางอย่างประณีต ราวกับกำลังตั้งใจจะสื่อสารบางอย่าง"

"สื่อสาร... ​อะไร?"

"ยังระบุไม่ได้แน่ชัดครับสารวัตร ตอนแรกเราคิดว่าอาจเป็นการจัดฉากเพื่อเบี่ยงเบนประเด็น แต่ทุกอย่างที่ตรวจพบในที่เกิดเหตุ กลับดูเหมือนจะเชื่อมโยงกับตัวคุณวรชัยเองทั้งหมด"

สารวัตรภัทรกรหยิบรูปถ่ายของผู้ตายขึ้นมาพิจารณา ใบหน้าของวรชัยในรูปดูสุขุมราวกับนักธุรกิจทั่วไป แต่สายตาของเขากลับมีประกายบางอย่างที่ยากจะตีความ "คุณวรชัยมีศัตรูไหม?"

"จากการสอบปากคำเบื้องต้น พบว่าคุณวรชัยเป็นคนที่มีความเข้มงวดในการทำงานและมีหลักการสูง ​ทำให้มีทั้งคนที่ชื่นชมและไม่พอใจอยู่บ้างครับ โดยเฉพาะในวงการศิลปะที่มีการแข่งขันสูง มีข่าวลือว่าเขามีปัญหากับนักสะสมบางรายที่ต้องการครอบครองผลงานศิลปะหายากในราคาที่ต่ำกว่าความเป็นจริง"

"แล้วมีใครที่ดูเหมือนจะมีแรงจูงใจมากเป็นพิเศษหรือเปล่า?"

"มีคนหนึ่งครับ ชื่อ 'คุณอรุณ' เป็นนักสะสมรายใหญ่ที่เคยมีประวัติขัดแย้งกับคุณวรชัยเรื่องการประมูลผลงานศิลปะชิ้นหนึ่งเมื่อปีก่อน แต่เขาก็ให้การยืนยันว่าไม่ได้อยู่ที่นี่ในช่วงเวลาเกิดเหตุ และมีพยานที่สามารถยืนยันได้"

สารวัตรภัทรกรวางรูปถ่ายลง เขาเดินกลับไปที่ภาพวาด "เงาแห่งโศกนาฏกรรม" อีกครั้ง เขามองลึกลงไปในรายละเอียดของภาพ สีสันที่หม่นหมอง หุ่นเงาที่บิดเบี้ยว และดวงตาที่ว่างเปล่าของตัวละครในภาพ ราวกับว่าภาพวาดนี้กำลังสะท้อนเรื่องราวอันดำมืดที่ซ่อนอยู่ภายในกำแพงหอศิลป์แห่งนี้

"คุณจำวันเกิดเหตุได้ไหม ผู้กอง?"

"แน่นอนครับสารวัตร ตอนนั้นผมกำลังเข้าเวรอยู่ที่สถานีตำรวจ ได้รับแจ้งเหตุตอนประมาณตีสองครับ"

"และคุณมาถึงที่นี่ตอนกี่โมง?"

"ประมาณตีครึ่งครับสารวัตร"

"ในช่วงเวลาตั้งแต่มีคนพบศพจนถึงคุณมาถึง มีใครเข้ามาในโถงนี้บ้าง?"

"มีแค่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกับทีมแพทย์เวรที่ไปถึงก่อนครับ"

สารวัตรภัทรกรพยักหน้า เขาเดินไปที่ผนังด้านตรงข้ามกับภาพวาด "เงาแห่งโศกนาฏกรรม" ที่นั่นแขวนภาพวาดอีกหลายชิ้น แต่มีเพียงภาพเดียวที่ดึงดูดสายตาของเขาเป็นพิเศษ ภาพวาดสีน้ำมันขนาดกลาง ที่มีชื่อว่า "รอยยิ้มที่สาบสูญ" แสดงภาพใบหน้าของหญิงสาวที่ดูเศร้าสร้อย ใบหน้าของเธอซีดเซียว ดวงตาเปี่ยมไปด้วยน้ำตาที่ไม่ยอมไหลรินออกมา

"ภาพนี้... ชื่อว่าอะไรนะครับ?" สารวัตรภัทรกรถาม

"อ๋อ ภาพ 'รอยยิ้มที่สาบสูญ' ครับ เป็นผลงานของศิลปินดาวรุ่งที่เพิ่งมีชื่อเสียงเมื่อไม่นานมานี้ครับ คุณวรชัยเพิ่งจะซื้อมาจัดแสดงเมื่อสัปดาห์ก่อนเอง" ผู้กองธนากรเปิดสมุดบันทึก "ศิลปินชื่อ 'มินตรา' ครับ"

สารวัตรภัทรกรยืนนิ่ง สายตาจับจ้องไปที่ภาพวาดนั้น ใบหน้าของหญิงสาวในภาพดูคุ้นตาอย่างประหลาด ราวกับว่าเคยพบเห็นที่ไหนมาก่อน แต่ก็จำไม่ได้

"คุณมินตรา... ตอนนี้อยู่ที่ไหนครับ?"

"ทราบว่าอยู่ที่สตูดิโอของเธอครับสารวัตร หลังจากทราบข่าวการเสียชีวิตของคุณวรชัย เธอก็ไม่ได้ติดต่อกับใครเลย"

"ผมอยากจะไปคุยกับคุณมินตรา" สารวัตรภัทรกรตัดสินใจ "เราต้องตามหาเธอให้เจอ"

เมื่อเดินทางมาถึงสตูดิโอของมินตรา ซึ่งตั้งอยู่ในย่านศิลปะเก่าแก่ใจกลางเมือง บรรยากาศภายในสตูดิโอแตกต่างจาก "ไอรัญศิลป์" อย่างสิ้นเชิง ที่นี่เต็มไปด้วยกลิ่นสี กลิ่นน้ำมัน และความรู้สึกดิบๆ ของศิลปะที่กำลังก่อตัว

มินตรา หญิงสาวร่างผอมบาง ใบหน้าซีดเซียว ผมยาวสีดำสนิท ดวงตาที่ดูเหนื่อยล้า เธอดูเศร้าสร้อยและหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเห็นสารวัตรภัทรกรและผู้กองธนากร เธอก็ยิ่งหดตัวลง

"ฉัน... ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลยค่ะ" เธอเอ่ยเสียงสั่นเครือ

"เราทราบว่าคุณเป็นคนรู้จักกับคุณวรชัย" สารวัตรภัทรกรกล่าวอย่างนุ่มนวล พยายามลดความตึงเครียด "เราแค่ต้องการคำชี้แจงบางอย่าง"

"ฉัน... แค่ศิลปินค่ะ ฉันวาดรูป และคุณวรชัยก็เป็นลูกค้าคนหนึ่งของฉัน"

"คุณทราบไหมว่าคุณวรชัยมีปัญหาอะไรในช่วงนี้?"

มินตรานิ่งไปครู่หนึ่ง เธอหลบสายตาของสารวัตรภัทรกร "เขาก็... เป็นคนเข้มงวดครับ บางครั้งก็ดูเหมือนกดดันศิลปินมากเกินไป"

"คุณเคยมองเห็นอะไรที่น่าสงสัยเกี่ยวกับคุณวรชัย หรือเกี่ยวกับหอศิลป์ของเขาบ้างไหม?"

มินตราเงียบไปนานมาก จนสารวัตรภัทรกรเกือบจะหมดหวัง ทันใดนั้น เธอก็เงยหน้าขึ้น ใบหน้าซีดเผือดของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนเร้น

"มี... มีบางอย่างที่คุณวรชัยกำลังตามหาอยู่ค่ะ" เธอพึมพำ "เขาดูเหมือนจะหมกมุ่นกับบางสิ่งมากเป็นพิเศษ... บางสิ่งที่เกี่ยวกับอดีต"

"อดีต... เกี่ยวกับอะไร?" สารวัตรภัทรกรเร่งถาม

"ฉันไม่แน่ใจค่ะ... แต่เขาเคยพูดถึง 'ปริศนา' บางอย่าง... ปริศนาที่ซ่อนอยู่ในผลงานศิลปะชิ้นหนึ่ง... ผลงานเก่าแก่ที่เขาเพิ่งค้นพบ"

"ผลงานชิ้นไหน?"

มินตราลังเล เธอหลับตาลง ราวกับกำลังพยายามนึกถึงรายละเอียดที่เลือนราง "ฉันจำชื่อไม่ได้... แต่เขาบอกว่ามันมีความสำคัญมาก... สำคัญถึงขนาดที่เขาจะยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มันมา"

สารวัตรภัทรกรพยายามเชื่อมโยงข้อมูลที่ได้มา ภาพวาด "เงาแห่งโศกนาฏกรรม" ที่ยังคงมีร่องรอยเลือด ภาพวาด "รอยยิ้มที่สาบสูญ" ที่ดูเหมือนจะสะท้อนความเศร้าของมินตรา และคำบอกเล่าของมินตราเกี่ยวกับ "ปริศนา" ที่คุณวรชัยกำลังตามหา

"มีศิลปินคนไหนที่คุณวรชัยเคยมีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนเป็นพิเศษไหมครับ?" สารวัตรภัทรกรถามต่อ

มินตราเม้มปากแน่น "มี... มีศิลปินคนหนึ่งที่เสียชีวิตไปนานแล้วค่ะ... เป็นศิลปินในตำนานของวงการ... เขาหายตัวไปอย่างลึกลับเมื่อหลายปีก่อน... คุณวรชัยเคยพูดถึงเขา... บ่อยๆ"

"ศิลปินคนนั้นชื่ออะไร?"

"ชื่อ... 'กฤตยา' ค่ะ" มินตราตอบเสียงแผ่วเบา "เขาเป็นคนที่เก่งมาก... แต่มักจะจมอยู่กับความเศร้า... และดูเหมือนจะมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่"

สารวัตรภัทรกรครุ่นคิด เขารู้สึกว่ากำลังได้ชิ้นส่วนที่สำคัญของปริศนามากขึ้นเรื่อยๆ แต่ในขณะเดียวกัน ก็ยิ่งรู้สึกว่าคดีนี้ซับซ้อนและอันตรายกว่าที่คิดไว้มาก

"กฤตยา..." เขาทวนชื่อนั้นในใจ "แล้วคุณกฤตยามีผลงานชิ้นไหนที่โดดเด่นเป็นพิเศษไหมครับ?"

มินตราส่ายหน้า "ฉันไม่ทราบแน่ชัดค่ะ... แต่มีข่าวลือว่าเขามีผลงานชิ้นเอก... ผลงานที่เขาตั้งใจจะมอบให้แก่คนสำคัญ... แต่ผลงานชิ้นนั้นก็ไม่เคยปรากฏต่อสาธารณะเลย... จนกระทั่ง... จนกระทั่งคุณวรชัยพบมัน"

หัวใจของสารวัตรภัทรกรเต้นแรง เขารู้สึกว่ากำลังเดินเข้าใกล้ความจริงอันดำมืดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความหรูหราของ "ไอรัญศิลป์" เขาหันไปมองมินตราอีกครั้ง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล

"คุณมินตรา... คุณเห็นผลงานชิ้นนั้นไหมครับ?"

มินตราพยักหน้าช้าๆ "ฉันเคยเห็นค่ะ... มันถูกเก็บไว้ในห้องนิรภัยของคุณวรชัย... ฉันเห็นมันเพียงชั่วครู่... แต่ภาพของมัน... มันติดตาฉันมาตลอด..."

"มันเป็นภาพอะไรครับ?"

"เป็นภาพ... ของผู้หญิงคนหนึ่งค่ะ... แต่ไม่ใช่ภาพปกติ... รูปร่างของเธอ... มันบิดเบี้ยว... และดวงตาของเธอ... เหมือนกำลังตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ..."

สารวัตรภัทรกรสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง เขารู้สึกว่าปริศนาที่เขากำลังไขอยู่นั้นกำลังจะนำพาเขาไปสู่ความจริงที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าที่เคยคาดคิด

"คุณมินตรา... ขอบคุณมากครับ" สารวัตรภัทรกรกล่าว "เราอาจจะต้องกลับมาคุยกับคุณอีกครั้ง"

เมื่อออกจากสตูดิโอของมินตรา สารวัตรภัทรกรก็หันไปมองผู้กองธนากร "เราต้องไปที่ห้องนิรภัยของคุณวรชัย"

"แต่สารวัตร... เราได้ตรวจสอบไปแล้ว..."

"เราจะไปตรวจสอบอีกครั้ง" สารวัตรภัทรกรกล่าวเสียงหนักแน่น "และคราวนี้ เราจะมองหา 'ผลงานชิ้นเอก' ของกฤตยา"

ขณะที่รถของสารวัตรภัทรกรกำลังมุ่งหน้ากลับไปยัง "ไอรัญศิลป์" แสงอาทิตย์ยามเย็นก็เริ่มคล้อยต่ำลง ทำให้เกิดเงาดำทอดยาวไปทั่วท้องถนน ราวกับเป็นเงาปริศนาที่กำลังจะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงออกมา

เบื้องหน้าของสารวัตรภัทรกร คือความจริงอันดำมืดที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ฉากหน้าของโลกศิลปะที่งดงาม ความตายของวรชัยอาจไม่ใช่เพียงคดีฆาตกรรมธรรมดา แต่อาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเรื่องราวอันน่าสะพรึงกลัวที่โยงใยไปถึงอดีตอันลึกลับของศิลปินในตำนานคนหนึ่ง

เขาจะไขปริศนาที่ซ่อนอยู่ในผลงานศิลปะชิ้นนั้นเจอหรือไม่? และ "ผลงานชิ้นเอก" ของกฤตยา จะเปิดเผยความจริงที่น่าตกตะลึงเกี่ยวกับคดีนี้อย่างไร? คำตอบทั้งหมดกำลังจะถูกเปิดเผยในไม่ช้า.