ตอนที่ 28 —

ตอนที่ 28 — เสียงกระซิบจากอดีต

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ยังคงลอยอวลอยู่ในโถงหลักของ "ไอรัญศิลป์" บัดนี้กลับกลายเป็นส่วนหนึ่งของบรรยากาศอันวังเวง สารวัตรภัทรกรยืนนิ่ง ‌ดวงตาคมกริบสะท้อนแสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคริสตัลกลางโถง เขากวาดสายตาสำรวจภาพวาดชิ้นล่าสุดที่ถูกแขวนประดับอย่างเด่นชัด จิตใจยังคงหมุนวนอยู่กับความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่เพิ่งค้นพบ

"ท่านสารวัตรครับ เราตรวจสอบทุกซอกทุกมุมแล้ว ไม่มีร่องรอยอื่นใดเพิ่มเติมครับ" ร้อยตำรวจเอกชาญวิทย์รายงานเสียงหนักแน่น ใบหน้าฉายแววกังวล

ภัทรกรพยักหน้ารับช้าๆ เขาก้าวเข้าไปใกล้ภาพวาดชิ้นนั้นมากขึ้นอีก ​ภาพวาดสีน้ำมันขนาดมหึมา แสดงภาพของหญิงสาวนางหนึ่งในชุดราตรียาวสีแดงเพลิง ดวงตาของเธอทอประกายลึกลับ ผมยาวสีดำขลับสะบัดพลิ้วไหวราวกับมีชีวิต ท่าทางเย้ายวนแต่แฝงไว้ด้วยความเศร้าสร้อยอย่างยากจะเข้าใจ

"นางแบบคนนี้น่าจะเป็น 'อรพิม' นะครับ" เจ้าของแกลเลอรีนามว่าคุณนันท์เอ่ยขึ้นอย่างประหม่า ‍น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย "เธอเป็นนักแสดงดาวรุ่งที่เคยมีชื่อเสียงโด่งดังเมื่อสักสิบปีก่อน แต่แล้วก็หายตัวไปอย่างลึกลับ ไม่มีใครทราบชะตากรรมของเธอเลย"

ภัทรกรหรี่ตาลง เขายังคงจำเรื่องราวของอรพิมได้ดี ข่าวนักแสดงสาวที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเคยเป็นที่โจษจันในหน้าหนังสือพิมพ์อยู่พักใหญ่ แต่สุดท้ายเรื่องราวก็เงียบหายไปตามกาลเวลา

"แล้วภาพนี้...ใครเป็นคนวาดครับ" ภัทรกรถาม ‌เสียงเข้ม

"ศิลปินรับเชิญชื่อ 'ธาดา' ครับ ท่านสารวัตร" คุณนันท์ตอบ "เขาเป็นศิลปินที่มีชื่อเสียงมากคนหนึ่ง แต่ก็เป็นคนเก็บตัว ไม่ค่อยเปิดเผยเรื่องส่วนตัวเท่าไหร่ ‍ภาพนี้เป็นผลงานชิ้นสุดท้ายที่เขาทำก่อนจะ...ก่อนที่จะเสียชีวิตไปเมื่อไม่กี่เดือนก่อน"

หัวใจของภัทรกรเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ภาพวาดหญิงสาวที่หายตัวไป กับศิลปินที่เสียชีวิตไปอย่างลึกลับ...ความบังเอิญนี้มันมากเกินไป

"ภาพนี้...ถูกนำมาแสดงที่นี่ครั้งแรกเมื่อไหร่ครับ" เขาถามต่อ

"ประมาณสามอาทิตย์ก่อนค่ะ" คุณนันท์ตอบ "ท่านประธานเป็นคนนำมาเองเลยค่ะ ท่านบอกว่าอยากให้เป็นไฮไลท์ของการจัดแสดงครั้งนี้"

"ท่านประธาน..." ภัทรกรทวนคำ ​"คุณนันท์ครับ ท่านประธานไอรัญศิลป์...มีชื่อว่าอะไรครับ"

"คุณวุฒิชัยครับ" คุณนันท์ตอบ "ท่านเป็นนักธุรกิจที่ร่ำรวยและมีอิทธิพลมากคนหนึ่งค่ะ"

ภัทรกรพยักหน้ารับ เขาเดินสำรวจรอบๆ ภาพวาดอีกครั้ง สายตาหยุดอยู่ที่ลายเซ็นต์เล็กๆ มุมล่างขวาของภาพ ​"ธาดา" ตัวอักษรที่ดูเรียบง่ายแต่แฝงไว้ด้วยความทรนง

"คุณนันท์ครับ ผมขอทราบข้อมูลเกี่ยวกับธาดาให้มากกว่านี้ได้ไหมครับ" ภัทรกรเอ่ย "ครอบครัว ที่อยู่ หรือใครที่พอจะติดต่อกับเขาได้"

"เท่าที่ทราบ...ธาดาเป็นคนไม่มีญาติพี่น้องค่ะ" คุณนันท์ตอบด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นอีกครั้ง ​"เขาเช่าสตูดิโอเล็กๆ แห่งหนึ่งในย่านเก่าแก่ของเมือง ใช้ชีวิตอย่างสมถะมาก ไม่ค่อยมีเพื่อนฝูงเท่าไหร่ มีเพียงผู้ดูแลสตูดิโอเก่าแก่ของเขาเท่านั้นที่พอจะทราบเรื่องราวของเขาอยู่บ้าง"

"ผู้ดูแลสตูดิโอ...ชื่ออะไรครับ" ภัทรกรถามทันที

"คุณสมศักดิ์ครับ" คุณนันท์ตอบ "แต่ผมก็ไม่ค่อยได้เจอท่านสักเท่าไหร่ครับ"

ภัทรกรควักสมุดบันทึกออกมา เขาจดชื่อ "สมศักดิ์" และ "สตูดิโอเก่าแก่" ลงไปอย่างรวดเร็ว

"คุณนันท์ครับ ผมขอเบอร์โทรศัพท์ของคุณสมศักดิ์ได้ไหมครับ"

"ได้ค่ะ" คุณนันท์รีบค้นหาเบอร์โทรศัพท์จากสมุดบันทึก "นี่ค่ะ"

ภัทรกรรับเบอร์โทรศัพท์มา แล้วหันไปมองภาพวาดของอรพิมอีกครั้ง ดวงตาของเธอราวกับจะสื่อสารบางอย่างกับเขา ราวกับจะบอกเล่าความลับที่ถูกฝังมานาน

"ผมจะขออนุญาตเก็บภาพวาดชิ้นนี้ไว้ตรวจสอบนะครับ" ภัทรกรกล่าว "และอาจจะต้องขอรบกวนเวลาของคุณนันท์อีกครั้ง หากมีข้อมูลเพิ่มเติมใดๆ"

"ยินดีค่ะท่านสารวัตร" คุณนันท์พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

หลังจากการตรวจสอบในโถงหลักเสร็จสิ้น ภัทรกรและชาญวิทย์ก็มุ่งหน้าไปยังห้องทำงานส่วนตัวของประธานวุฒิชัย ซึ่งตั้งอยู่บนชั้นสามของอาคารอันหรูหราแห่งนี้ ห้องทำงานถูกตกแต่งอย่างหรูหราด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้สักชั้นดี หนังสือเก่าแก่เรียงรายอยู่บนชั้น และมีภาพวาดเล็กๆ น้อยๆ หลายชิ้นประดับผนัง

"ท่านประธานไม่อยู่ครับ" เลขานุการสาวรายงานอย่างนอบน้อม "ท่านเดินทางไปต่างประเทศเมื่อวานนี้ครับ"

"ไปประเทศไหนครับ" ภัทรกรถาม

"ประเทศฝรั่งเศสค่ะ" เลขานุการสาวตอบ

"มีกำหนดกลับเมื่อไหร่ครับ"

"ยังไม่แน่นอนค่ะท่านสารวัตร"

ภัทรกรพยักหน้ารับ เขากวาดสายตาสำรวจไปทั่วห้องทำงาน กลิ่นอายของความร่ำรวยและความมีอำนาจยังคงอบอวลอยู่ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเย็นชา

"ผมขออนุญาตตรวจสอบเอกสารบางส่วนในห้องนี้ได้ไหมครับ" ภัทรกรขออนุญาต

"ได้ค่ะท่านสารวัตร" เลขานุการสาวยื่นกุญแจห้องเก็บเอกสารให้

ภัทรกรเปิดตู้เก็บเอกสารอย่างระมัดระวัง เขาค้นหาเอกสารที่เกี่ยวข้องกับภาพวาด หรือศิลปินชื่อธาดา แต่ก็ไม่พบสิ่งใดที่ผิดปกติ

เขาเหลือบไปเห็นกล่องไม้สลักลวดลายโบราณใบหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะทำงานของประธานวุฒิชัย กล่องใบนั้นดูเก่าแก่และมีลวดลายที่ซับซ้อน

"กล่องใบนี้...มีอะไรอยู่ข้างในครับ" ภัทรกรถาม

"ไม่ทราบค่ะท่านสารวัตร" เลขานุการสาวตอบ "ไม่เคยเห็นท่านประธานเปิดมันเลยค่ะ"

ภัทรกรหยิบกล่องไม้ใบนั้นขึ้นมา เขารู้สึกได้ถึงน้ำหนักบางอย่างภายในกล่อง ลวดลายสลักบนกล่องนั้นดูคุ้นตาอย่างน่าประหลาด ราวกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

เขาพยายามเปิดกล่อง แต่กลไกที่ใช้เปิดนั้นดูซับซ้อน เขาจึงหยิบเครื่องมือชิ้นเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋า แล้วค่อยๆ แงะมันออก

เสียง "แกร็ก" เบาๆ ดังขึ้น กล่องไม้เปิดออก เผยให้เห็นสิ่งของที่อยู่ภายใน

มันคือสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ที่ปกคลุมไปด้วยฝุ่น พร้อมกับจี้ห้อยคอที่ทำจากเงิน รูปทรงคล้ายใบไม้โบราณ

ภัทรกรหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาเปิดอย่างช้าๆ หน้ากระดาษเก่ากรอบแกรบ แต่ตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ กลับยังคงอ่านได้ชัดเจน

"บันทึกของธาดา"

หัวใจของภัทรกรเต้นระรัวขึ้นไปอีก เขากวาดสายตาอ่านข้อความในสมุดอย่างรวดเร็ว

"วันที่...ฉันได้พบกับอรพิมที่นี่...ใน 'ไอรัญศิลป์' ที่สวยงาม แต่ก็แฝงไปด้วยความลับ...เธอสวยงามเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้...ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยเรื่องราวที่ยังไม่มีใครเคยรับรู้..."

"วันที่...ฉันเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัย...มีเงาบางอย่างติดตามฉัน...เงาของความอิจฉาริษยา...เงาของความโลภ..."

"วันที่...อรพิมหายตัวไป...ฉันรู้ว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญ...มีบางอย่างผิดปกติ...บางอย่างที่มืดดำกำลังคืบคลานเข้ามา..."

"วันที่...ฉันตัดสินใจวาดภาพนี้...เพื่อบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมด...เพื่อเตือนทุกคน...เพื่อเปิดเผยความจริงที่ถูกซ่อนเร้น..."

"ฉันกำลังจะถูกตามล่า...ฉันต้องซ่อนบันทึกเล่มนี้ไว้...ไว้ที่ที่ปลอดภัยที่สุด..."

ข้อความสุดท้ายในสมุดบันทึกทำให้ภัทรกรขนลุกซู่ เขาเหลือบมองไปยังจี้ห้อยคอที่วางอยู่ข้างๆ สมุดบันทึก มันมีลวดลายคล้ายกับตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลเก่าแก่ตระกูลหนึ่งที่เขาเคยได้ยินชื่อมา

"ใครกันแน่ที่ซ่อนความลับทั้งหมดไว้ใน 'ไอรัญศิลป์' แห่งนี้" ภัทรกรพึมพำกับตัวเอง "และเงาปริศนาที่ธาดากล่าวถึง...มันคือใครกันแน่"

เขาเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพเมืองยามค่ำคืนที่สว่างไสวกลับดูเหมือนจะซ่อนความลับดำมืดเอาไว้มากมาย ราวกับว่า "ไอรัญศิลป์" แห่งนี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของเกมปริศนาที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เขาจะคาดเดาได้

ภัทรกรหยิบจี้ห้อยคอขึ้นมา พิจารณามันอย่างละเอียด เขาเริ่มรู้สึกว่าปริศนาทั้งหมดกำลังจะค่อยๆ คลี่คลาย แต่ขณะเดียวกัน เขาก็รู้ดีว่าอันตรายที่แท้จริงกำลังรอเขาอยู่ข้างหน้า...