เสียง “แกร้ง!” อันทรงพลังยังคงก้องกังวานอยู่ในตรอกแคบ ๆ ราวกับจะประกาศชัยชนะของกลยุทธ์อันชาญฉลาดของชาญณรงค์ หรือชาญ ร่างสูงผอมของเขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ใบหน้าคมคายที่มักฉายแววเคร่งขรึม บัดนี้มีประกายบางอย่างปรากฏขึ้น เป็นประกายแห่งความพึงพอใจระคนความระแวดระวัง
ก้อนหินที่เขาปาออกไปนั้น ไม่ได้เป็นเพียงก้อนหินธรรมดา แต่คือของเหลวที่บรรจุอยู่ในภาชนะคล้ายโหลแก้วขนาดเล็กที่ถูกห่อหุ้มอย่างแน่นหนาด้วยผ้าขี้ริ้วเก่า ๆ เมื่อมันกระทบเข้ากับโครงสร้างโลหะบางอย่างที่ซ่อนอยู่บริเวณที่เคยมีเงาของคนยืนอยู่ เสียง “แกร้ง!” นั้นก็คือเสียงของภาชนะที่แตกออก เผยให้เห็นของเหลวสีแดงคล้ำที่กระเซ็นกระจายออกไป
“หึ...” ชาญพึมพำกับตัวเองเบา ๆ เขาจดจำได้ดีถึงกลิ่นฉุนแสบจมูกที่ลอยตามลมมาจาง ๆ กลิ่นนี้ไม่ใช่กลิ่นของน้ำเปล่า แต่เป็นกลิ่นของสารเคมีบางชนิดที่ถูกออกแบบมาเพื่อสร้างความรำคาญ หรืออาจจะร้ายแรงกว่านั้น
เงาปริศนาที่เคยยืนนิ่งราวกับรูปปั้น บัดนี้ขยับเขยื้อนไปมาอย่างรวดเร็ว เสียงลมหายใจที่ดังขึ้นแสดงถึงความเจ็บปวด และการพยายามตั้งหลัก ชาญรู้ดีว่านี่เป็นเพียงโอกาสทองที่เขาจะใช้ในการแทรกซึมเข้าไปให้ลึกขึ้น
“ตาของแกแล้ว” ชาญพูดกับเงาของตัวเองที่ทอดยาวบนพื้นปูนเปียกชื้น เขากระชับปืนพกลูกโม่ในมือแน่นขึ้น กลไกภายในของมันดูคุ้นเคยและไว้วางใจได้เสมอ
ขณะที่ศัตรูยังคงอยู่ในภาวะสับสน ชาญก็พุ่งตัวออกไปจากที่ซ่อนอย่างรวดเร็ว ฝีเท้าของเขาเงียบเชียบราวกับแมวป่าที่ย่องเหยื่อ แต่แฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่นอันแน่วแน่ เขาเคลื่อนที่ไปตามผนังอิฐที่ชื้นและเย็น สลับกับการหลบหลีกตามมุมอับต่าง ๆ
ไม่นานนัก เขาก็มาถึงปากทางเข้าของอาคารที่เคยเห็นเงาของศัตรูออกมา เสียงไอโขลก ๆ และเสียงบ่นพึมพำดังลอดออกมาจากด้านใน ชาญแอบมองผ่านรอยแตกของประตูไม้ผุ ๆ ที่เผยให้เห็นภาพภายใน
ห้องโถงเล็ก ๆ ที่อับทึบ เต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้นและควันบุหรี่ แสงสลัว ๆ จากหลอดไฟนีออนกะพริบเป็นระยะ เผยให้เห็นร่างของชายสองคนที่กำลังนั่งอยู่บนลังไม้เก่า ๆ ชายคนหนึ่งสวมเสื้อเชิ้ตสีดำที่เปื้อนคราบสกปรก ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำจากการอดนอนหรือการใช้ยาบางชนิด เขากำลังใช้ผ้าพันแผลพันรอบแขนข้างซ้ายของตัวเองอย่างทุลักทุเล ส่วนชายอีกคน รูปร่างท้วม สวมเสื้อยืดคอกลมสีเทา กำลังนั่งเท้าแขนอยู่บนลังไม้ มองออกไปนอกหน้าต่างที่เต็มไปด้วยฝุ่น
“ไอ้สารเลวเอ๊ย! เล่นอะไรของมันวะ” ชายเสื้อดำสบถอย่างหัวเสีย พลางใช้มืออีกข้างยกกระบอกปืนที่ว่างเปล่าขึ้นมาดู
“ใจเย็นน่า” ชายร่างท้วมพูดเสียงเนือย ๆ “สงสัยมันคงแค่อยากลองของ”
“ลองของบ้าอะไรวะ! เกือบทำให้กูตาบอดแล้วมั้ยล่ะ!” ชายเสื้อดำตะคอกกลับ “นี่ถ้ามันโดนตาจริง ๆ ล่ะก็... แย่เลยว่ะ”
ชาญยิ้มมุมปากอย่างเยาะเย้ย เขาไม่เคยคิดว่าการปาหินจะสร้างความเสียหายได้ถึงขั้น "เกือบตาบอด" แต่เขาก็พอใจที่การกระทำของเขาสร้างผลกระทบได้ถึงขนาดนี้
“แล้วไงต่อวะ?” ชายร่างท้วมถาม “จะให้พวกเราออกไปตามหาตัวมันป่ะ?”
“ไปสิ! จะรออะไรเล่า!” ชายเสื้อดำตอบอย่างหงุดหงิด “นายท่านเห็นจะต้องไม่พอใจแน่ ถ้าปล่อยให้มันลอยนวลไปได้”
“ก็ได้ ๆ” ชายร่างท้วมพยักหน้าอย่างจำใจ ลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า “แต่ถ้าเจอตัว ก็อย่าใจร้อนไปนะ... จำไว้ว่าเรามาทำภารกิจสำคัญ”
“รู้แล้วน่า” ชายเสื้อดำตอบ แต่แววตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
ขณะที่ชายทั้งสองกำลังเตรียมตัวจะออกจากห้อง ชาญก็รู้ว่านี่คือจังหวะที่เหมาะสมที่สุด เขาผลักประตูออกอย่างแรง ส่งเสียงดัง “อึก!”
ชายทั้งสองผงะไปตามเสียง ชายเสื้อดำชักปืนที่เพิ่งพันแผลเสร็จออกมาเล็งมาทางชาญอย่างรวดเร็ว
“เฮ้ย! แกเป็นใคร!” ชายเสื้อดำตะคอกถาม ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ
ชาญไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยกปืนพกลูกโม่ขึ้นมาเล็งไปที่ชายทั้งสองอย่างใจเย็น
“อย่าขยับ!” ชาญออกคำสั่งเสียงเรียบ แต่หนักแน่น
ชายร่างท้วมชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้นเหนือหัวอย่างยอมจำนน แต่ชายเสื้อดำยังคงชี้ปืนมาที่ชาญด้วยท่าทีระแวง
“แก... แกคือคนที่ปาไอ้นั่นมาใช่มั้ย!” ชายเสื้อดำถาม พลางก้าวเท้าเข้ามาใกล้เล็กน้อย
“ถ้าแกหมายถึงสิ่งที่ทำให้แขนแกมีแผลเป็นวงใหม่ ก็ใช่” ชาญตอบ พลางเลื่อนสายตาไปมองรอยผ้าพันแผลบนแขนของอีกฝ่าย
“แก! กล้ามาก!” ชายเสื้อดำตะคอก “แกไม่รู้หรือไงว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร!”
“ฉันรู้ดี” ชาญกล่าว “และฉันก็รู้ว่าแกกำลังทำอะไรอยู่”
“หุบปาก!” ชายเสื้อดำคำราม “แกไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนฉัน!”
“ฉันอาจจะไม่มีสิทธิ์” ชาญยอมรับ “แต่ฉันมีสิทธิ์ที่จะหยุดยั้งสิ่งที่แกกำลังทำ”
ทันใดนั้น ชายเสื้อดำก็ตัดสินใจเหนี่ยวไก แต่ก่อนที่กระสุนจะพุ่งออกจากปากกระบอกปืน ชาญก็ตอบโต้ด้วยความเร็วเหนือมนุษย์
“ซ่า!” เสียงปืนดังขึ้น แต่ไม่ใช่จากปากกระบอกของชายเสื้อดำ
กระสุนจากปืนลูกโม่ของชาญพุ่งเข้าใส่ลำกล้องปืนของชายเสื้อดำอย่างแม่นยำ ทำให้เกิดเสียง “ปัง!” อันดังสนั่น และทำให้ปืนของชายเสื้อดำเกิดการขัดลำกล้องทันที
“อะไรวะ!” ชายเสื้อดำร้องออกมาด้วยความไม่เชื่อสายตา เขาพยายามจะแก้ไขปืน แต่ก็ทำได้เพียงชักปืนออกมาอย่างทุลักทุเล
“อย่าโง่เลย” ชาญพูด “ปืนของแกมีเพียง 5 นัด ส่วนของฉันมี 6 นัด และฉันก็ไม่อยากจะเสียเวลากับแกมากไปกว่านี้”
ชายร่างท้วมที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ นิ่งเงียบไป เขาประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว เขาเห็นว่าคู่ต่อสู้ของพวกเขานั้นอันตรายกว่าที่คาดไว้มาก
“พอแล้ว!” ชายร่างท้วมพูดขึ้น “อย่าไปยุ่งกับมันเลย”
“ไม่! ข้าจะยิงมัน!” ชายเสื้อดำยังคงพยายามจะแก้ไขปืน
“ถ้าแกยังดื้อดึง” ชาญพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาลง “ฉันจะทำให้แกเสียใจ”
ชาญลดปืนลงเล็กน้อย แต่ยังคงเล็งไปที่ชายเสื้อดำอย่างไม่ลดละ
“ฉันรู้ว่าแกไม่ใช่แค่คนส่งของ” ชาญกล่าว “แกเป็นส่วนหนึ่งขององค์กรที่ใหญ่กว่านี้ และฉันก็รู้ว่ากำลังจะไปที่ไหน”
ชายเสื้อดำชะงักไปเล็กน้อย เขาหันไปมองชายร่างท้วมด้วยแววตาที่สับสน
“แก... แกพูดเรื่องอะไร” ชายเสื้อดำถาม
“ฉันพูดถึงองค์กรที่นายกำลังทำงานให้” ชาญตอบ “องค์กรที่กำลังขนส่งยาเสพติดล็อตใหญ่ และฉันก็จะไปขัดขวางมัน”
“แก... รู้เรื่องนี้ได้ยังไง!” ชายเสื้อดำถามเสียงหลง
“ฉันมีวิธีของฉัน” ชาญตอบ “และตอนนี้ หน้าที่ของแกคือยอมจำนน”
ชายเสื้อดำมองชาญด้วยความหวาดกลัว เขาเห็นความมุ่งมั่นอันแน่วแน่ในดวงตาของชาญ และรู้ดีว่าการต่อสู้กับเขาในตอนนี้คงไม่ส่งผลดีต่อตัวเอง
“เอาล่ะ” ชาญพูด “แกจะยอมจำนน หรือจะให้ฉันจัดการให้?”
ชายเสื้อดำชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ลดปืนลงมาอย่างช้า ๆ
“ก็ได้...” ชาญรับคำ “ฉันยอมแพ้”
ชาญพยักหน้าอย่างพอใจ เขาสั่งให้ชายทั้งสองวางอาวุธลง และยกมือขึ้นเหนือหัว
“ดีมาก” ชาญกล่าว “ทีนี้ เก็บของให้เรียบร้อย แล้วเราจะไปคุยกันต่อที่อื่น”
ชาญเดินเข้าไปในห้องอย่างช้า ๆ เขาไม่ลดการ์ดลงแม้แต่วินาทีเดียว เขารู้ดีว่าในโลกของอาชญากรรม ความไว้ใจเป็นสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง
ขณะที่ชายทั้งสองกำลังเก็บของอย่างงุนงง ชาญก็สังเกตเห็นแผนที่ขนาดใหญ่ที่กางอยู่บนโต๊ะทำงานในมุมหนึ่งของห้อง
“นี่มัน...” ชาญพึมพำ เขาเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ
บนแผนที่นั้น แสดงรายละเอียดของเมืองใหญ่แห่งนี้อย่างชัดเจน และมีสัญลักษณ์บางอย่างที่บ่งชี้ถึงสถานที่ต่าง ๆ แต่ที่น่าสนใจที่สุด คือสัญลักษณ์รูปกากบาทสีแดงที่ปักอยู่บนพื้นที่แห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ดูเหมือนจะเป็นโกดังร้างขนาดใหญ่
“โกดังร้าง...” ชาญพึมพำอีกครั้ง “ฐานปฏิบัติการลับงั้นเหรอ?”
เขามองไปยังชายทั้งสองที่กำลังหันมามองเขาด้วยความสงสัย
“พวกแกกำลังจะไปที่นั่นใช่มั้ย” ชาญถาม
ชายเสื้อดำและชายร่างท้วมมองหน้ากันอย่างไม่แน่ใจ
“ไปที่ไหน?” ชายเสื้อดำถาม
“โกดังร้างที่อยู่ในแผนที่นั่นไง” ชาญชี้ไปที่แผนที่ “ที่ที่พวกแกจะไปขนส่งยาเสพติดล็อตใหญ่”
ชายเสื้อดำหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด แต่ชายร่างท้วมกลับยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์
“แกคิดว่าแกชนะแล้วงั้นเหรอ” ชายร่างท้วมถาม “แกอาจจะรู้เรื่องยาเสพติด แต่แกไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับแผนการที่ใหญ่กว่านั้น”
“แผนการที่ใหญ่กว่านั้น?” ชาญเลิกคิ้ว “หมายความว่าไง?”
“แกจะรู้เองแหละ” ชายร่างท้วมพูด “เมื่อแกไปถึงที่นั่น”
ชาญรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เขามองไปยังชายทั้งสองอีกครั้ง แววตาของพวกเขาไม่ได้แสดงถึงความกลัวอีกต่อไป แต่กลับแฝงไว้ด้วยความท้าทายบางอย่าง
“ถ้าอย่างนั้น” ชาญกล่าว “ฉันก็จะไปที่นั่นด้วย”
เขาตัดสินใจแน่วแน่แล้ว เขาจะต้องไปที่โกดังร้างแห่งนั้นให้ได้ เพื่อเปิดโปงความจริงที่อยู่เบื้องหลังองค์กรอันชั่วร้ายนี้
แต่ก่อนที่เขาจะได้ทำอะไร ชาญก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง เขาหันไปมองที่ประตูทางเข้าที่เขาผลักเข้ามา
เงาดำทะมึนกำลังคืบคลานเข้ามาอย่างเงียบเชียบ
“ใครน่ะ!” ชาญตะโกน แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ
เงาเหล่านั้นเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างที่ชัดเจนขึ้น เป็นกลุ่มคนสวมชุดดำสนิท ถืออาวุธครบมือ
“นั่นมัน... พวกของนายท่าน!” ชายเสื้อดำร้องออกมาอย่างตกใจ
“อะไรกันวะเนี่ย!” ชายร่างท้วมตะโกน “ใครเป็นคนส่งพวกนี้มา!”
ชาญตระหนักได้ในทันทีว่า เขาตกอยู่ในกับดัก!
“แก! หลอกฉัน!” ชาญตะโกนใส่ชายทั้งสอง
“เราไม่ได้หลอกแก” ชายร่างท้วมพูดด้วยรอยยิ้มร้าย “เราแค่... ให้โอกาสแกได้เจอกับ “ของจริง””
กลุ่มคนสวมชุดดำเคลื่อนเข้ามาอย่างรวดเร็ว พวกเขาโอบล้อมชาญไว้ ชาญรู้ดีว่าสถานการณ์ตอนนี้อันตรายกว่าที่เคยเป็นมา
เขาต้องหาทางเอาตัวรอดออกไปให้ได้ และต้องไปให้ถึงโกดังร้างนั้นให้ได้ก่อนที่จะสายเกินไป
สายตาของเขาสำรวจไปรอบ ๆ ห้องอย่างรวดเร็ว เขากำลังมองหาทางหนี และโอกาสที่จะตอบโต้
เขาเห็นช่องทางเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่หลังตู้เก็บของเก่า ๆ
“พวกแกจะไม่ได้ฉันไปง่าย ๆ หรอก!” ชาญตะโกน เขากระชับปืนในมือแน่น
การต่อสู้ครั้งใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ในรังงูที่อันตรายยิ่งกว่าที่เขาคาดไว้เสียอีก!
พายุเงาพิฆาต
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก