ตอนที่ 7 — เงาแห่งการทวงคืน

เสียง “แกร้ง!” อันทรงพลังยังคงก้องกังวานอยู่ในตรอกแคบ ๆ ราวกับจะประกาศชัยชนะของกลยุทธ์อันชาญฉลาดของชาญณรงค์ หรือชาญ ร่างสูงผอมของเขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ใบหน้าคมคายที่มักฉายแววเคร่งขรึม ‌บัดนี้มีประกายแห่งความพอใจฉายวูบผ่านดวงตาคมกริบ เขาเห็นร่างใหญ่เทอะทะของศัตรูที่คาดไม่ถึง สะดุดล้มลงไปกองกับพื้นท่ามกลางกองขยะส่งกลิ่นเหม็นหึ่ง เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดเล็ดลอดออกมาจากลำคอที่หยาบกร้านของมัน

“แก… แกทำบ้าอะไรของแก!” เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากพื้นดิน ศัตรูตัวนั้นพยายามดันตัวเองลุกขึ้น แต่ก็ทำได้เพียงขยับแขนขาอย่างทุลักทุเล ​สิ่งที่มันใช้เป็นอาวุธ—เหล็กเส้นขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนถูกนำมาดัดแปลงอย่างหยาบ ๆ—หลุดมือกลิ้งไปตกอยู่ห่างออกไปไม่ไกล ชาญยืนนิ่งในเงามืดของอาคารที่ถูกทิ้งร้าง สายลมเย็นยะเยือกพัดพาเอาเศษใบไม้แห้งปลิวว่อนไปตามพื้นคอนกรีตที่แตกร้าว

“แค่เตือนนิดหน่อย” ชาญตอบเสียงเรียบ แฝงด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “ขยะมันเกะกะทางเดิน”

ศัตรูตัวนั้นคำรามออกมาอย่างไม่พอใจ พยายามจะกวัดแกว่งแขนที่มีกล้ามเนื้อปูดโปนเข้าหาชาญ ‍แต่ความเจ็บปวดที่ข้อเท้าที่เหมือนจะบิดผิดรูปจากการปะทะกับก้อนหินเมื่อครู่ ทำให้การเคลื่อนไหวนั้นติดขัดและเชื่องช้า ชาญเห็นท่าทางสิ้นหวังนั้นอย่างชัดเจน เขาไม่เคยลังเลที่จะใช้ทุกวิถีทางเพื่อให้ได้มาซึ่งชัยชนะ และครั้งนี้ การใช้สภาพแวดล้อมให้เป็นประโยชน์ก็เป็นส่วนหนึ่งของแผน

“อย่าคิดว่าจะรอดไปง่ายๆ” ศัตรูตัวนั้นกัดฟันกรอด “แกมีค่ามากเกินกว่าจะปล่อยให้ตายไปแบบนี้”

คำพูดนั้นทำให้ชาญเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ‌มุมปากหยักยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่ดูเย็นชา “พวกแกส่งมันมามากกว่าหนึ่งคนสินะ?”

ก่อนที่ศัตรูตัวนั้นจะมีโอกาสตอบคำถาม ชาญก็พุ่งตัวออกไปจากที่ซ่อน ร่างผอมเพรียวของเขาเคลื่อนไหวราวกับเงาในความมืด ความคล่องแคล่วว่องไวที่เขาฝึกฝนมาอย่างหนักแปรเปลี่ยนเป็นอาวุธที่น่ากลัวที่สุดในสถานการณ์เช่นนี้ เขาอาศัยความมืดและความซับซ้อนของตรอกซอกซอยเป็นฉากบังหน้า ขณะที่สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบๆ ‍เพื่อค้นหาภัยคุกคามที่อาจซ่อนตัวอยู่

พลัน! เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากปลายสุดของตรอก ดวงตาของชาญเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เขาคาดเดาไว้แล้วว่าศัตรูจะไม่มาเพียงคนเดียว แต่จำนวนที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ นี้เกินกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้

“คิดว่าหนีพ้นรึไง ไอ้หนุ่ม!” ​เสียงห้าวๆ ของชายร่างใหญ่ดังมาจากกลุ่มผู้มาใหม่ พวกเขาถืออาวุธหลากหลายชนิด ทั้งท่อนเหล็ก ไม้เบสบอล และมีดเล่มใหญ่ที่สะท้อนแสงไฟสลัวจากหลอดไฟที่ห้อยระย้าอยู่ไกลๆ

ชาญไม่ตอบ เขาย่อตัวลงต่ำ แขนข้างหนึ่งประคองร่างของศัตรูที่ยังคงพยายามดิ้นรนอยู่บนพื้น ​ส่วนอีกข้างหนึ่ง ก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบสิ่งของบางอย่างออกมา ชิ้นโลหะเล็กๆ ที่ดูเหมือนลูกดอกพิษที่เขาประดิษฐ์ขึ้นเอง

“แกมันโง่สิ้นดี” ชาญพึมพำกับตัวเอง “แต่ก็ยังดีกว่าจะดิ้นรนอยู่คนเดียว”

เขายื่นลูกดอกนั้นให้กับศัตรูที่บาดเจ็บ “บอกมา ​ว่าแกถูกส่งมากับใคร แล้วจะปล่อยแกไป”

ศัตรูตัวนั้นมองลูกดอกในมือชาญด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว มันรู้ดีถึงฤทธิ์ของมัน “นี่มัน… นี่มันของใคร?”

“ของฉัน” ชาญตอบสั้นๆ “แล้วแกจะให้ข้อมูลฉันรึเปล่า?”

เสียงฝีเท้าของกลุ่มผู้บุกรุกใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ชาญรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่พื้นดิน

“พวกแก… พวกแกมันบ้า!” ศัตรูตัวนั้นตะโกน “ฉันไม่บอกอะไรทั้งนั้น! แกฆ่าฉันก็ไม่บอก!”

ชาญถอนหายใจ เขาไม่เคยชอบการบังคับใคร แต่บางครั้งมันก็จำเป็น “งั้นก็แล้วแต่แก”

เขาตัดสินใจในเสี้ยววินาที เขาไม่สามารถปล่อยให้ศัตรูตัวนี้เป็นอิสระไปพร้อมกับข้อมูลบางอย่างที่เขาไม่รู้ได้ และเขาก็ไม่สามารถสู้กับศัตรูจำนวนมากเช่นนี้โดยลำพังในสภาพที่เสียเปรียบ

“ฉันจะให้โอกาสสุดท้าย” ชาญกล่าวเสียงเย็น “บอกมา หรือจะตายอยู่ที่นี่”

ก่อนที่ศัตรูจะตอบโต้ ชาญก็ปล่อยมือจากร่างนั้นอย่างรวดเร็ว เขากระโดดถอยหลังไปสองสามก้าว แล้วหันไปเผชิญหน้ากับกลุ่มคนร้ายที่กำลังจะเข้ามาถึง

“พวกแก… ถอยไป!” ชาญตะโกนก้อง “ฉันไม่ต้องการให้ใครตายโดยไม่จำเป็น”

“ฮ่าๆๆ!” เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นจากกลุ่มคนร้าย “แกคิดว่าแกเป็นใคร? จะมาห้ามพวกเรา?”

“คนที่พร้อมจะลงมือ” ชาญตอบ น้ำเสียงมั่นคง “ใครก็ตามที่เข้ามาในรัศมีของฉัน… จะต้องรับผลที่ตามมา”

พลัน! ร่างของชาญก็พุ่งเข้าใส่กลุ่มคนร้ายราวกับสายฟ้าฟาด เขาใช้ความเร็วและความคล่องแคล่วของเขาปะทะเข้ากับกลุ่มศัตรูที่เข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว อาวุธที่พวกเขาถือมาดูเหมือนจะไร้ประโยชน์เมื่อเทียบกับความรวดเร็วและแม่นยำของชาญ

หมัดของเขาพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของชายร่างใหญ่คนแรกอย่างจัง เสียง “อั่ก!” ดังขึ้นพร้อมกับร่างที่กระเด็นถอยหลังไป ชาญไม่หยุด เขากลิ้งตัวหลบก้อนเหล็กที่ฟาดใส่เขาอย่างเฉียดฉิว ก่อนจะใช้เท้าเตะเข้าที่ข้อพับของศัตรูคนถัดไป ร่างนั้นทรุดตัวลงทันที

“แกมันเร็วเกินไป!” ชายที่ถือมีดเล่มใหญ่ตะโกน เขาพุ่งเข้าใส่ชาญด้วยความบ้าคลั่ง ใบมีดส่องประกายในความมืด ชาญเห็นท่าทีนั้น เขารู้ว่าการปะทะตรงๆ อาจเป็นอันตรายเกินไป

เขากระโดดขึ้นไปบนกองขยะที่สูงพอประมาณ แล้วใช้แรงส่งตัวกระโดดลงมาอย่างรวดเร็ว เขาหมุนตัวกลางอากาศ ใช้รองเท้าบู๊ตของเขากระแทกเข้าที่แขนที่ถือมีดของศัตรูอย่างจัง เสียง “เคร้ง!” ดังสนั่น พลันมีดก็หลุดมือไป

“บ้าเอ๊ย!” ชายคนนั้นสบถด้วยความโกรธ

ชาญไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย เขากระโดดลงพื้น แล้วใช้ศอกกระทุ้งเข้าที่ท้องของศัตรูอย่างแรง ร่างนั้นแอ่นตัวด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะล้มลงไปกอง

“แค่เริ่มต้น” ชาญพึมพำกับตัวเอง เขารู้ดีว่านี่เป็นเพียงการปะทะเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น

ในขณะที่ชาญกำลังจัดการกับกลุ่มคนร้ายอยู่ เขาได้ยินเสียงฝีเท้าอีกคู่หนึ่งดังมาจากด้านหลัง กลุ่มแรกที่เขาเผชิญหน้าอยู่ดูเหมือนจะเป็นแค่การเบี่ยงเบนความสนใจเท่านั้น!

“แย่แล้ว!” ชาญคิดในใจ เขารู้สึกได้ถึงภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม

เขาหันกลับไปอย่างรวดเร็ว พบกับร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าของเขาถูกปกปิดด้วยหน้ากากสีดำที่ดูเหมือนทำจากวัสดุพิเศษ ชายผู้นั้นยืนนิ่งสง่าราวกับรูปปั้น แต่แววตาที่ลอดผ่านช่องของหน้ากากนั้นฉายประกายเย็นยะเยือก

“ชาญณรงค์ ภักดี” เสียงทุ้มต่ำดังออกมาจากภายใต้หน้ากาก “ในที่สุด เราก็ได้เจอกันเสียที”

ชาญยืนนิ่ง ประเมินสถานการณ์ตรงหน้า ชายผู้นี้ดูแตกต่างจากพวกอันธพาลที่เขาเพิ่งเผชิญหน้ามาอย่างสิ้นเชิง มีออร่าของความเป็นมืออาชีพและอันตรายแผ่ออกมาอย่างชัดเจน

“แกเป็นใคร?” ชาญถาม น้ำเสียงไม่แสดงอารมณ์

“คนที่ได้รับมอบหมายให้มาจัดการแก” ชายปริศนาตอบ “และมาทวงคืนสิ่งที่มีค่า”

“สิ่งที่มีค่า?” ชาญทวนคำ “หมายถึงอะไร?”

“แกไม่มีสิทธิ์รู้” ชายปริศนาตอบ “สิ่งที่แกควรรู้ก็คือ… ชีวิตของแกกำลังจะสิ้นสุดลงที่นี่”

ก่อนที่ชาญจะทันได้ตอบโต้ ชายปริศนาผู้นั้นก็พุ่งเข้าหาเขาด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง การเคลื่อนไหวของเขาไหลลื่นราวกับน้ำ และเต็มไปด้วยพลังทำลายล้าง ชาญตั้งท่ารับ เขาหยิบมีดสั้นที่ซ่อนไว้ที่ข้อเท้าออกมา เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ที่กำลังจะมาถึง

การเผชิญหน้าครั้งนี้แตกต่างจากการต่อสู้ที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง ไม่ใช่แค่การเอาตัวรอด แต่เป็นการต่อสู้เพื่อความอยู่รอดเพื่อปกป้องสิ่งที่เขารัก และเพื่อเปิดโปงความจริงที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลัง

ชาญรู้ดีว่าเขาไม่สามารถประมาทชายผู้นี้ได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว อาวุธของเขาคือความเร็ว ความแม่นยำ และสัญชาตญาณที่เฉียบคม แต่คู่ต่อสู้ของเขาดูเหมือนจะมีความเหนือกว่าในทุกด้าน

“พายุเงาพิฆาต” ชาญพึมพำกับตัวเอง “มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น”

เขากระชับมีดในมือ ใบหน้าคมคายฉายแววของความมุ่งมั่นที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับชะตากรรมที่รออยู่ตรงหน้า เขาเห็นรอยยิ้มบางๆ ที่ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของชายปริศนาผู้นั้น แม้จะมองไม่เห็นใบหน้าทั้งหมด แต่ชาญก็รู้สึกได้ถึงประกายแห่งความเหยี้ยมโหดที่แฝงอยู่

การต่อสู้ครั้งใหม่กำลังจะอุบัติขึ้น ณ ตรอกมืดแห่งนี้ โดยที่ไม่มีใครล่วงรู้ว่าใครจะเป็นผู้ชนะ และอะไรคือ “สิ่งที่มีค่า” ที่ชายปริศนาผู้นี้ต้องการทวงคืน.