ตอนที่ 10 — รอยร้าวในปราการเงา
เสียง “แกร้ง!” อันทรงพลังยังคงก้องกังวานอยู่ในตรอกแคบ ๆ ราวกับจะประกาศชัยชนะของกลยุทธ์อันชาญฉลาดของชาญณรงค์ หรือชาญ ร่างสูงผอมของเขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ใบหน้าคมคายที่มักฉายแววเคร่งขรึม บัดนี้มีรอยยิ้มบาง ๆ จาง ๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก ขณะที่เขาประคองกระบองเหล็กโบราณคู่ใจที่เพิ่งจะใช้กระแทกเข้ากับพื้นคอนกรีตอย่างแรง จนเกิดประกายไฟวูบวาบและส่งเสียงสะท้อนกึกก้องไปทั่วบริเวณ
ศัตรูที่พุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง สองร่างในชุดสีดำสนิท สองนักฆ่าฝีมือฉกาจที่ถูกส่งมาเพื่อปิดปากเขา บัดนี้กระเด็นกระดอนไปคนละทิศละทาง ร่างหนึ่งไถลไปกับพื้นคอนกรีตที่ชุ่มไปด้วยน้ำสกปรก ร่างที่สองกระแทกเข้ากับกำแพงอิฐที่ผุพังจนเกิดเสียงดัง “โครม!”
ชาญเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบสแกนไปรอบ ๆ ตรอกแคบ ๆ ที่มืดมิดและส่งกลิ่นเหม็นอับชื้น แสงไฟนีออนสีซีดจากป้ายร้านค้าที่ปิดร้างส่องลอดลงมาเป็นลำ ทำให้เห็นกลุ่มควันจาง ๆ ที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือพื้นดิน หายใจเข้าลึก ๆ กลิ่นอับ กลิ่นขยะ และกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ที่ปะปนกัน ทำให้รู้สึกไม่สบายใจ แต่ก็เป็นกลิ่นที่เขาคุ้นเคยดี
“น่าเสียดายนะ” ชาญพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย แต่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “นึกว่าจะมีฝีมือมากกว่านี้ ที่แท้ก็เป็นแค่ลูกกระจ๊อกไร้ฝีมือ”
เขาไม่รอช้า ก้าวเท้าอย่างรวดเร็วไปยังร่างที่สองที่ยังนอนนิ่งอยู่บนพื้น ใบหน้าของนักฆ่าหนุ่มซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด ขณะที่พยายามยกแขนขึ้นป้องกันตัว แต่ก็ไร้เรี่ยวแรง
“บอกมา” ชาญย่อตัวลง ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากใบหน้านักฆ่าเพียงคืบ “ใครส่งพวกแกมา?”
นักฆ่าหนุ่มพยายามอ้าปากพูด แต่มีเพียงเสียงแหบพร่าเล็ดลอดออกมา “อะ…อึก…”
“อย่าเสียเวลา” ชาญกระชับกระบองในมือแน่น “ถ้าแกไม่อยากเจ็บตัวมากกว่านี้”
นักฆ่าหนุ่มกัดฟันกรอด พยายามรวบรวมสติ “ข้า…ไม่รู้…”
“โกหก” ชาญเอ่ยเสียงเย็น “ทุกคนที่ทำงานในองค์กรของ ‘ท่านประธาน’ ย่อมรู้จักชื่อของผู้ส่งคำสั่ง”
การเอ่ยชื่อ “ท่านประธาน” ทำให้นักฆ่าหนุ่มสะดุ้งเฮือก ดวงตาฉายแววหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด
“ข้า…ข้า…ข้าไม่รู้ชื่อจริง” นักฆ่าหนุ่มสารภาพด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “รู้แค่ว่า…เขามีอำนาจมาก…และ…และ…เป็นที่เกรงกลัวของทุกคน”
ชาญผงกศีรษะเล็กน้อย “แล้วแกทำงานให้เขามานานแค่ไหน?”
“นาน…นานพอสมควร” นักฆ่าหนุ่มพยายามหลบสายตาคมกริบของชาญ “แต่…ข้าไม่เคย…ไม่เคยเห็นหน้าเขาเลย…ทุกอย่าง…ทุกอย่างเป็นไปตามคำสั่ง…ผ่าน…ผ่านหัวหน้าหน่วย…ของข้า”
“หัวหน้าหน่วยของแก…ชื่ออะไร?” ชาญถามต่อ
นักฆ่าหนุ่มลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเบา “ชื่อ… ‘พยัคฆ์’…”
“พยัคฆ์…” ชาญทวนคำ “แกแน่ใจนะ?”
“แน่ใจ…แน่ใจที่สุด” นักฆ่าหนุ่มพยักหน้าถี่ “ข้า…ข้าไม่อยากตาย…”
ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังมาจากปากตรอกด้านหลัง ชาญเงยหน้าขึ้น มองเห็นร่างของนักฆ่าอีกคนกำลังวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ในมือของเขาถือปืนพกขนาดใหญ่
“แก…แกหลอกข้า!” นักฆ่าหนุ่มตะโกนเสียงดัง ก่อนจะพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น
“ก็แค่…เล่นตามบทบาท” ชาญยิ้มบาง ๆ “พวกแกก็เหมือนกัน…ถูกใช้เป็นเครื่องมือ…แล้วก็ถูกทิ้ง…เหมือนของเล่นที่หมดประโยชน์”
ชาญยืนขึ้นอย่างรวดเร็ว กระบองเหล็กในมือเหวี่ยงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เสียง “วูบ!” ดังขึ้น พร้อมกับลำแสงสีดำวูบวาบที่พุ่งเข้าใส่กลุ่มนักฆ่าที่กำลังจะเข้ามา
เสียงปืนดังขึ้น “ปัง! ปัง!” นักฆ่าคนใหม่พยายามยิงใส่ชาญ แต่กระบองเหล็กของเขากลับปัดกระสุนได้อย่างแม่นยำราวกับมีชีวิต
“โชคดีนะ…ที่แกได้เจอกับ ‘พายุเงา’” ชาญกล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะพุ่งตัวเข้าหาเหล่านักฆ่าที่กำลังตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ชาญใช้ความคล่องแคล่วและกลยุทธ์อันชาญฉลาดของเขาพลิกสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว เขากระโดดหลบหลีกการโจมตี พุ่งเข้าใส่ศัตรูด้วยการฟาดฟันที่แม่นยำและทรงพลัง เสียงปะทะของเหล็กดังขึ้นเป็นระยะ ๆ
ในที่สุด เขาก็จัดการกับนักฆ่าทั้งสามคนได้สำเร็จ ร่างกายของพวกเขาเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นคอนกรีตที่เริ่มมีสีแดงฉานจากเลือด
ชาญยืนหอบเล็กน้อย เหงื่อกาฬไหลโทรมกาย แต่ดวงตายังคงฉายแววแข็งกร้าว เขาเดินไปหยิบคอมพิวเตอร์พกพาขนาดเล็กที่ตกอยู่ข้างตัวนักฆ่าคนแรก เขาเปิดมันขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
“มาดูกัน…ว่า ‘พยัคฆ์’…มีเบาะแสอะไรซ่อนอยู่บ้าง”
หน้าจอคอมพิวเตอร์สว่างขึ้น ภาพตัวอักษรและตัวเลขมากมายปรากฏขึ้น ชาญกวาดสายตาอ่านข้อมูลอย่างรวดเร็ว เขาใช้ทักษะที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีในการแฮ็กเข้าระบบรักษาความปลอดภัยที่ซับซ้อน
“นี่ไง…รายชื่อ…และ…บัญชีการโอนเงิน” ชาญพึมพำ “ดูเหมือนว่า…จะมีการจ่ายเงินให้กับ ‘พยัคฆ์’…เป็นจำนวนมาก…เพื่อ…กำจัด…บุคคลสำคัญ…”
เขาเลื่อนดูรายชื่อบุคคลที่ถูกระบุว่าเป็นเป้าหมาย “มีชื่อของ… ‘ดร.อรรณพ’…ด้วย…”
ชาญขมวดคิ้วแน่น “ทำไม…ต้องเป็น ดร.อรรณพ…ด้วย…เขาเป็นแค่นักวิทยาศาสตร์…ที่ทำงานวิจัยเกี่ยวกับพลังงานสะอาด…ไม่น่าจะมีศัตรู…”
เขาตัดสินใจที่จะไม่เสียเวลาอีกต่อไป เขาปิดคอมพิวเตอร์พกพาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเก็บมันไว้ในกระเป๋า
“ต้องรีบไป…ก่อนที่จะมีใครมาเห็น…”
ชาญหันหลังให้กับตรอกมืดมิดแห่งนั้น เขาเดินออกมาจากเงามืด สู่ท้องถนนที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟนีออนของเมืองใหญ่ ยามค่ำคืนที่นี่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา ผู้คนเดินสวนกันไปมา แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นเงาของบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังมุ่งหน้าไปยังจุดหมายต่อไป
การค้นพบรายชื่อ “ดร.อรรณพ” ทำให้ชาญเริ่มสงสัยในเบื้องหลังขององค์กรลึกลับนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ การลอบสังหารนักวิทยาศาสตร์ผู้บริสุทธิ์ ย่อมมีเบื้องหลังที่ซับซ้อนกว่าที่คิด
เขาก้าวเข้าไปในรถยนต์คันหรูที่จอดรออยู่ ชาญสตาร์ทเครื่องยนต์ และออกรถอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์หรูของ “ท่านประธาน” ซึ่งเป็นฐานปฏิบัติการลับแห่งหนึ่งขององค์กร
เมื่อมาถึงคฤหาสน์ ชาญก็ลงจากรถและเดินตรงไปยังประตูหลังบ้านที่ได้รับการรักษาความปลอดภัยอย่างแน่นหนา
“รหัสลับ… ‘พายุเงา’…” ชาญกล่าวเสียงดัง
เสียง “ติ๊ด” ดังขึ้น ประตูเหล็กบานใหญ่ค่อย ๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นทางเดินแคบ ๆ ที่ทอดลึกลงไปใต้ดิน
ชาญเดินเข้าไปในความมืด เสียงประตูเหล็กปิดลงด้านหลังเขา
“สวัสดี ชาญ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากในความมืด “ฉันรอคุณอยู่”
ชาญหยุดนิ่ง มองไปยังเงาร่างที่กำลังปรากฏขึ้นตรงหน้า “คุณ…เป็นใคร?”
“ฉันคือ…ผู้ที่จะช่วยให้คุณ…เข้าถึงความจริง…ที่อยู่เบื้องหลังองค์กรนี้…”
เงาร่างนั้นก้าวออกมาจากความมืด เผยให้เห็นใบหน้าของหญิงสาวคนหนึ่ง ดวงตาของเธอฉายแววเฉลียวฉลาด และเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
“ฉันชื่อ… ‘อรอนงค์’…” เธอแนะนำตัว “และฉัน…ก็เป็นเหมือนคุณ…ต้องการเปิดโปงความลับ…ของ ‘ท่านประธาน’…”
ชาญมองอรอนงค์ด้วยความสงสัย แต่เขาก็รู้สึกได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงของเธอ
“คุณ…มีอะไรจะบอกฉัน?” ชาญถาม
“ฉันมีข้อมูล…เกี่ยวกับโกดังร้าง…ที่เป็นฐานปฏิบัติการลับ…ขององค์กร…” อรอนงค์กล่าว “และ…ฉันคิดว่า…ที่นั่น…อาจจะเป็นที่…ที่ ‘ท่านประธาน’…เก็บ… ‘วัตถุอันตราย’…บางอย่างไว้…”
ชาญมองไปยังอรอนงค์ด้วยความสนใจ “วัตถุอันตราย…อะไร?”
“ฉันไม่รู้แน่ชัด…แต่…มันอาจจะเป็น…อาวุธ…หรือ…เทคโนโลยี…ที่สามารถ…เปลี่ยนแปลง…โลกทั้งใบได้…” อรอนงค์ตอบ “และ…ฉันคิดว่า…พวกเรา…จะต้อง…ไปที่นั่น…เพื่อ…หยุดยั้ง…สิ่งนั้น…”
ชาญนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “ตกลง…ฉันจะไปกับคุณ…”
“ดี” อรอนงค์ยิ้ม “แต่…ก่อนที่เราจะไป…คุณต้องรู้…ว่า…การเดินทางครั้งนี้…อันตราย…มาก…คุณ…พร้อมหรือยัง…ชาญ?”
ชาญมองไปยังอรอนงค์ ดวงตาของเขามีประกายแห่งความมุ่งมั่น “พร้อมเสมอ…อรอนงค์…”
พายุเงาพิฆาต
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก