ตอนที่ 18 —

ตอนที่ 18 — เงาอำมหิตในความมืด

เสียง “แกร้ง!” อันทรงพลังยังคงก้องกังวานอยู่ในตรอกแคบ ๆ ราวกับจะประกาศชัยชนะของกลยุทธ์อันชาญฉลาดของ ‌ชาญณรงค์ หรือ ชาญ ร่างสูงผอมของเขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ใบหน้าคมคายที่มักฉายแววเคร่งขรึม บัดนี้มีรอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้น ​เขาเพิ่งใช้จังหวะที่ศัตรูคาดไม่ถึง ปล่อยหมัดอันหนักหน่วงเข้าใส่ จนอีกฝ่ายกระเด็นไปชนกับผนังอิฐปูนระเบิดแตกเป็นเสี่ยง ๆ ความมืดมิดของตรอกแห่งนี้ราวกับเป็นพวกเดียวกับเขา เป็นเกราะกำบังที่ไร้เสียง เป็นเพื่อนร่วมทางในทุกการเคลื่อนไหว

“คิดจะเล่นกับเงามืดของฉันน่ะ... ยังอ่อนหัดไปหน่อย” ‍ชาญพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าเล็กน้อยจากการกรีดเลือดที่มุมปากจากการปะทะเมื่อครู่ แต่เขาไม่ใส่ใจ ความเจ็บปวดเล็กน้อยนี้เป็นเพียงเครื่องเตือนสติให้เขามีสมาธิอยู่เสมอ

ร่างที่ถูกกระแทกกระดอนลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล ชายชุดดำร่างท้วมที่เคยมีท่าทีเย่อหยิ่ง บัดนี้เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวด ดวงตาของเขาเบิกกว้าง จ้องมองมาที่ชาญด้วยความอาฆาตแค้น ‌“แก... แกมันตัวอะไรกันแน่!”

ชาญหัวเราะในลำคอ “ก็แค่คนที่อยากเห็นความยุติธรรมมันทำงาน... ในแบบของฉัน” เขาไม่คิดจะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงให้กับพวกอันธพาลที่สวมหน้ากากแห่งความมืด การปรากฏตัวของเขาในยามนี้คือเงา คือพายุที่พัดผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความเสียหายและความเงียบงัน

ชายชุดดำคนนั้นสะบัดเลือดที่ไหลจากหน้าผาก ‍เขาชักปืนพกออกมาจากซองที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อ “แกจะต้องตาย!”

ชาญไม่รอช้า เขาพุ่งตัวหลบไปด้านข้าง เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวในตรอกแคบ ๆ กระสุนเฉียดผ่านต้นแขนของเขาไปนิดเดียว แต่ชาญไม่แสดงอาการหวาดกลัว เขาอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังจะเหนี่ยวไกอีกครั้ง ​พุ่งเข้าประชิดตัวอย่างรวดเร็ว

มือข้างหนึ่งของเขาคว้าข้อมือที่ถือปืนไว้แน่น บีบอย่างแรงจนอีกฝ่ายร้องเสียงหลง มืออีกข้างยกขึ้นประเคนหมัดเข้าที่ปลายคางอย่างแม่นยำ เสียง “กึก!” ดังขึ้น ร่างท้วมเซถอยหลัง ปืนหลุดมือกลิ้งไปบนพื้น ​ชาญไม่ปล่อยโอกาส เขาพุ่งเข้าใส่ทันที การต่อสู้ระยะประชิดเป็นจุดแข็งของเขา

เขาเตะตัดขาอีกฝ่ายจนล้มลง ก่อนจะใช้สันมือฟาดเข้าที่ท้ายทอยอย่างแรง ทำให้อีกฝ่ายหมดสติไปในที่สุด ชาญยืนมองร่างที่แน่นิ่งอยู่บนพื้น หอบหายใจเล็กน้อย เหงื่อเม็ดผุดขึ้นเต็มหน้าผาก

“จบไปอีกหนึ่ง...” ​เขาพึมพำอีกครั้ง

แต่เขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่จุดจบ การต่อสู้ที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น ภารกิจของเขาคือการเปิดโปงเบื้องหลังขององค์กรอาชญากรรมที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด และชายชุดดำที่เขาเพิ่งจัดการไปนี้ เป็นเพียงปลายเหงื่อที่ลอยอยู่บนผิวน้ำของขุมนรกแห่งนี้

เสียงฝีเท้าดังมาจากปากตรอกด้านหนึ่ง ชาญเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเงาตะคุ่มหลายร่างกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ เขาไม่รอช้า เขาหยิบปืนพกคู่ใจที่ซ่อนไว้ในเสื้อออกมาเตรียมพร้อม

“มากันอีกแล้วสินะ... สบายมาก” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

เงาร่างเหล่านั้นเป็นชายชุดดำอีกหลายคน พวกเขาถืออาวุธปืนครบมือ เมื่อเห็นชาญยืนอยู่ท่ามกลางซากความเสียหายจากการต่อสู้ พวกเขาไม่รอช้า เริ่มกราดยิงเข้าใส่ทันที

ชาญมุดหลบหลังถังขยะที่ล้มอยู่ เสียงกระสุนปะทะกับโลหะดังสนั่นหวั่นไหว สะเก็ดโลหะกระเด็นไปมา เขาพลิกตัวอย่างรวดเร็ว ยิงสวนกลับไปอย่างแม่นยำ กระสุนของเขาพุ่งเข้าใส่ชายชุดดำคนแรกที่พยายามจะลอบเข้ามาทางด้านข้าง ทำให้เขาล้มลงไป

“คิดจะเล่นซ่อนหาหรือไง... ฉันเป็นคนนำเกมนะ!” ชาญตะโกนขึ้น เขาไม่ใช่คนที่จะยืนรอรับกระสุน เขาวิ่งลอดไปตามซอกหลืบของตรอก อาศัยความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมราวกับเป็นส่วนหนึ่งของมัน

เขาเห็นช่องว่างระหว่างอาคารสองหลังที่แคบจนแทบจะเดินผ่านไม่ได้ ชาญตัดสินใจ เขาพุ่งตัวเข้าไปในช่องว่างนั้นอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังไล่หลังมาอย่างต่อเนื่อง

เมื่อเขาออกมาอีกด้านหนึ่ง ก็พบว่าตัวเองอยู่ในลานกว้างที่เต็มไปด้วยกองขยะและถังขยะขนาดใหญ่ แสงจันทร์สาดส่องลงมาอย่างรำไร เผยให้เห็นเงาตะคุ่มของชายชุดดำอีกสองคนที่กำลังเดินเข้ามา

ชาญไม่ลังเล เขาใช้ถังขยะเป็นที่กำบัง ก่อนจะพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว การเคลื่อนไหวของเขาเต็มไปด้วยความคล่องแคล่วและน่าเกรงขาม ราวกับพายุเงาที่พัดผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เขาต่อสู้กับชายชุดดำอีกสองคนอย่างดุเดือด การปะทะเต็มไปด้วยเสียงหมัด กระดูกเสียดสี และเสียงอุทานด้วยความเจ็บปวด ชาญใช้ทุกอย่างที่มี ทั้งหมัด เท้า และความได้เปรียบจากสภาพแวดล้อมรอบตัว

ในที่สุด เขาก็สามารถจัดการกับชายชุดดำทั้งสองคนได้สำเร็จ แต่เขาก็ได้รับบาดแผลเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อยที่แขนจากการถูกมีดบาด

“ไม่จบไม่สิ้นจริงๆ...” ชาญถอนหายใจ เขาปาดเหงื่อที่ไหลลงมาปะปนกับเลือด

ขณะที่เขากำลังจะก้าวออกจากลานกว้างนั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าใบเก่า ๆ ที่คลุมกองไม้ไว้

เขาเดินเข้าไปสำรวจ และพบว่ามันคือกล่องไม้เก่า ๆ ใบหนึ่ง เมื่อเขาเปิดมันออก สิ่งที่อยู่ภายในทำให้ดวงตาของเขาเบิกกว้าง

“นี่มัน...” เขาหยิบสิ่งของที่อยู่ภายในกล่องขึ้นมาดู มันคือเอกสารจำนวนมากที่ถูกผนึกอย่างแน่นหนา พร้อมกับกุญแจดอกเล็ก ๆ ที่มีสัญลักษณ์แปลกประหลาด

“ความลับที่พวกแกพยายามปกปิดสินะ...” ชาญพูดเสียงเครียด เขารู้สึกได้ถึงน้ำหนักของสิ่งที่เขาค้นพบ เอกสารเหล่านี้อาจเป็นกุญแจสำคัญในการเปิดโปงองค์กรที่เขากำลังตามล่า

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังขึ้นมาจากทุกทิศทุกทาง ชาญหันขวับไปมอง เห็นเงาร่างของชายชุดดำอีกนับสิบคน กำลังเดินเข้ามาล้อมกรอบเขาเอาไว้ พวกเขามีอาวุธครบมือ และดูเหมือนว่าจะไม่ธรรมดาเหมือนกลุ่มก่อน ๆ

“แย่แล้ว...” ชาญคิดในใจ เขาถูกล้อมจนมุมเสียแล้ว

หัวหน้าชุดดำคนหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนจะมีอำนาจมากกว่าคนอื่น ๆ เดินออกมาจากแถว ใบหน้าของเขาฉายแววเย่อหยิ่งและเย็นชา “คิดว่ารอดไปได้แล้วหรือไง... เจ้าเงาที่หลงเข้ามาในอาณาเขตของเรา”

“อาณาเขตของพวกแก... เป็นที่ที่เต็มไปด้วยความอยุติธรรม” ชาญตอบโต้ เขาไม่แสดงความหวาดกลัวออกมา แม้จะรู้ดีว่าสถานการณ์ตอนนี้อันตรายเพียงใด

“ความยุติธรรม... เป็นสิ่งที่คนอย่างแกไม่เข้าใจ” หัวหน้าชุดดำกล่าว “พวกเราคือผู้คุมกฎ... กฎที่สร้างขึ้นมาเอง”

“กฎที่สร้างขึ้นมาเอง... มักจะนำมาซึ่งความพินาศ” ชาญกล่าว เขาจับปืนในมือให้แน่นขึ้น

“เตรียมตัวให้พร้อม... เพราะคืนนี้... แกจะกลายเป็นเพียงเถ้าธุลี” หัวหน้าชุดดำสั่งลูกน้อง

ชายชุดดำเหล่านั้นยกปืนขึ้นเล็งมาที่ชาญ ท่ามกลางความมืดมิดของตรอกแห่งนี้ แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาดูเหมือนจะกลายเป็นสีเลือด

ชาญรู้ดีว่านี่คือการต่อสู้ครั้งใหญ่ที่สุดของเขา เขาต้องรอดไปให้ได้ เพื่อนำความจริงที่อยู่ในกล่องไม้ใบนี้ไปสู่แสงสว่าง

แต่ก่อนที่ใครจะทันได้เหนี่ยวไก เสียงไซเรนตำรวจก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ...

การปรากฏตัวของตำรวจสร้างความประหลาดใจให้กับทั้งสองฝ่าย ชายชุดดำบางคนเริ่มมีท่าทีลุกลน ส่วนชาญก็มองไปรอบ ๆ ด้วยความสงสัย

“ตำรวจมาได้ยังไง?” ชาญพึมพำ

หัวหน้าชุดดำหันไปมองลูกน้อง “ใครเป็นคนแจ้ง!”

“ไม่ทราบครับนาย!” ลูกน้องคนหนึ่งตอบอย่างร้อนรน

สถานการณ์พลิกผันอย่างรวดเร็ว จากการปะทะอันดุเดือด กลายเป็นการเผชิญหน้าครั้งใหม่ ที่มีตำรวจเข้ามาเกี่ยวข้อง

ชาญมองไปยังกล่องไม้ในมือ เขาต้องรีบตัดสินใจ เขาจะใช้โอกาสนี้หลบหนีไป หรือจะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง

ความมืดของตรอกแห่งนี้ยังคงปกคลุมทุกสิ่งเอาไว้ ราวกับจะเก็บงำความลับอันดำมืดเอาไว้ รอวันที่จะถูกเปิดเผย... และคืนนี้... ชาญคือผู้ที่จะต้องเผชิญหน้ากับมันทั้งหมด.