เสียง "แกร้ง!" ยังคงก้องกังวานอยู่ในตรอกแคบ ๆ ราวกับจะประกาศชัยชนะของกลยุทธ์อันชาญฉลาดของชาญณรงค์ หรือชาญ ร่างสูงผอมของเขาก้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ใบหน้าคมคายที่มักฉายแววเคร่งขรึม บัดนี้มีรอยยิ้มบาง ๆ ประดับอยู่ เขาเพิ่งจะใช้ทักษะอันน่าทึ่งในการปัดป้องคมมีดที่พุ่งเข้ามาจากเงามืด ก่อนที่จะใช้ท่อนแขนอันแข็งแกร่งกระแทกเข้าที่ลำคอของคู่ต่อสู้จนเซถอยหลังไป
"ฝีมือยังไม่ถึงนะ" ชาญเอ่ยเสียงเรียบขณะที่เงาตะคุ่มที่เพิ่งจะโจมตีเขาพยายามตั้งหลัก ดวงตาของชาญเหลือบมองไปยังซอกมุมมืดของตรอกที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้นและขยะ ส่งสัญญาณว่าเขาไม่ได้ประหลาดใจกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป
คู่ต่อสู้ของเขาเป็นชายร่างกำยำ สวมชุดสีดำสนิทที่กลมกลืนไปกับความมืด ใบหน้าของเขาถูกบดบังด้วยหน้ากากที่ทำจากวัสดุคล้ายหนัง ชาญสังเกตเห็นรอยสักรูปมังกรสีดำที่ซ่อนอยู่ใต้ปกเสื้อของชายคนนั้น เป็นเครื่องหมายที่คุ้นตา
"แกเป็นใครกันแน่?" เสียงแหบห้าวลอดผ่านหน้ากากออกมาอย่างเยือกเย็น
ชาญหัวเราะเบา ๆ "คำถามนั้นน่าจะเป็นของฉันมากกว่า ว่าใครส่งแกมาหาฉันถึงที่นี่"
การปะทะเริ่มขึ้นอีกครั้ง ชาญใช้ความว่องไวและความยืดหยุ่นของร่างกาย หลบหลีกการโจมตีอันหนักหน่วงของชายสวมหน้ากาก เขาไม่ใช่คนที่ใช้กำลังเข้าสู้ แต่เป็นการใช้เทคนิคที่ผสมผสานศิลปะการต่อสู้โบราณเข้ากับสัญชาตญาณนักสู้ที่เฉียบคม
"แกต้องไม่ใช่คนธรรมดา" ชายสวมหน้ากากกัดฟันพูด พลางใช้ดาบสั้นเล่มหนึ่งฟันเข้าใส่ชาญอย่างรวดเร็ว
"แล้วแกคิดว่าฉันเป็นอะไร?" ชาญตอบพร้อมกับหลบคมดาบที่เฉียดผ่านเส้นผมไปอย่างหวุดหวิด เขารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ผิดปกติจากคู่ต่อสู้ มันไม่ใช่แค่ความแข็งแกร่งทางกายภาพ แต่ยังมีบางสิ่งที่ลึกลับกว่านั้น
ในขณะที่ทั้งสองกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด สัญญาณเสียงเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อของชาญก็ดังขึ้นเบา ๆ เป็นสัญญาณที่บ่งบอกว่า "เธอ" กำลังเข้าใกล้
"ดูเหมือนว่าจะมีแขกไม่ได้รับเชิญกำลังจะมานะ" ชาญพึมพำกับตัวเอง เขาตัดสินใจเร่งเกมให้เร็วขึ้น
ชาญใช้จังหวะที่ชายสวมหน้ากากเสียหลักจากการโจมตีที่รุนแรงเกินไป พุ่งเข้าไปประชิดตัวอย่างรวดเร็ว แขนข้างหนึ่งล็อกคอของชายสวมหน้ากากไว้ ขณะที่อีกข้างหนึ่งเตรียมปล่อยหมัดอันทรงพลัง
"บอกมาว่าใครส่งแกมา ฉันจะไว้ชีวิตแก" ชาญกระซิบข้างหูของคู่ต่อสู้
แต่ก่อนที่เขาจะทันได้กดหมัดลง ชายสวมหน้ากากกลับหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง "ไม่มีใครส่งฉันมา... ฉันมาตามหา "ของ" ของฉัน!"
ทันใดนั้นเอง ร่างของชายสวมหน้ากากก็เรืองแสงสีดำขึ้นมาอย่างผิดธรรมชาติ ออร่าแห่งความมืดแผ่กระจายออกมาอย่างรุนแรง ชาญรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่ถาโถมเข้ามา
"แก... แกไม่ใช่คน!" ชาญอุทานด้วยความตกใจ
"แกก็รู้ตัวเร็วกว่าที่คิดนะ... ชาญณรงค์" น้ำเสียงของชายสวมหน้ากากเปลี่ยนไป มันเต็มไปด้วยความอำมหิตและความร้ายกาจที่ชาญไม่เคยได้ยินมาก่อน
ร่างที่เรืองแสงสีดำนั้นพุ่งเข้าใส่ชาญด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป ชาญพยายามหลบเลี่ยง แต่แรงอัดมหาศาลทำให้เขากระเด็นไปชนกับผนังตรอกอย่างจัง
"แคร้ง!" เสียงผนังปูนที่ร้าวส่งเสียงดังขึ้น
ขณะที่ชาญกำลังพยายามตั้งสติ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมาจากอีกฟากหนึ่งของตรอก
"ชาญ! นายไม่เป็นไรนะ!" เป็นเสียงของ "เธอ" หญิงสาวผมดำ ดวงตาคมกริบ ใบหน้าสวยคมที่บัดนี้เต็มไปด้วยความกังวล
"ระวัง!" ชาญตะโกนเตือน แต่ก็สายเกินไป
เงาสีดำที่เรืองแสงได้พุ่งเข้าใส่ "เธอ" อย่างรวดเร็ว ราวกับจะฉีกร่างของเธอออกเป็นชิ้น ๆ
"ไม่!" ชาญตะโกนสุดเสียง เขาเห็นทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตา
แต่แล้ว สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ร่างของ "เธอ" ค่อย ๆ เรืองแสงสีขาวนวลขึ้นมา พลังงานอันบริสุทธิ์แผ่กระจายออกมา ขับไล่ความมืดที่กำลังคุกคาม
"แก... แกเป็นใครกันแน่?" ชาญถามอย่างไม่เชื่อสายตา
"ฉัน... ฉันก็เป็นแค่คนที่ต้องการความยุติธรรม" เสียงของ "เธอ" แผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยพลัง
เงาสีดำที่เรืองแสงค่อย ๆ ถอยห่างออกจาก "เธอ" ราวกับถูกพลังงานบางอย่างต่อต้าน มันจ้องมองมาที่ชาญด้วยดวงตาที่เปล่งประกายสีแดงก่ำ
"แก... แกจะไม่ได้สิ่งที่แกต้องการไปจากที่นี่!" ชาญตะโกน พร้อมกับพุ่งเข้าไปสู้กับเงาสีดำอีกครั้ง
การต่อสู้ครั้งนี้แตกต่างออกไป ชาญต่อสู้เพื่อปกป้อง "เธอ" ด้วยสัญชาตญาณทั้งหมดที่มี ในขณะที่ "เธอ" ก็ปล่อยพลังงานสีขาวออกมาช่วยเสริม
เงาสีดำเริ่มอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ ราวกับว่าพลังงานของทั้งสองฝ่ายกำลังดูดกลืนมันไป
"ข้าจะกลับมา! แกทั้งสองคนจะต้องชดใช้!" เสียงของเงาสีดำดังขึ้นก่อนที่จะค่อย ๆ สลายไปในความมืด หายไปอย่างไร้ร่องรอย
ชาญหอบหายใจหนัก เขาทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้นตรอกที่สกปรก มองไปยัง "เธอ" ที่ยืนนิ่งอยู่ ใบหน้าของเธอซีดเผือด แต่ดวงตายังคงฉายแววเด็ดเดี่ยว
"เกิดอะไรขึ้นกันแน่?" ชาญถามเสียงเครือ
"ฉัน... ฉันเองก็ไม่แน่ใจ" "เธอ" ตอบ พลางมองไปรอบ ๆ ตรอกมืด "แต่ฉันรู้ว่า... เรื่องนี้มันกำลังจะอันตรายกว่าที่เราคิด"
ชาญพยักหน้า เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าสิ่งที่เขาเผชิญอยู่ ไม่ใช่แค่แก๊งอาชญากรรมธรรมดา แต่เป็นบางสิ่งที่เก่าแก่และทรงพลังกว่านั้นมาก
"แล้ว... ตัวอักษร 'ม' นั่นล่ะ?" ชาญถามถึงสัญลักษณ์ที่เขาพบก่อนหน้านี้
"ฉันคิดว่า... มันคือเบาะแสสำคัญ" "เธอ" ตอบ พร้อมกับหยิบกระดาษแผ่นเล็ก ๆ ที่มีสัญลักษณ์นั้นออกมา "เราต้องหาความหมายของมันให้เจอ"
ชาญมองไปยังสัญลักษณ์นั้นอีกครั้ง มันดูเหมือนจะเป็นอักษรโบราณ แต่เขาก็ไม่คุ้นเคย
"แล้วเราจะไปหาคำตอบได้ที่ไหน?" ชาญถาม
"ฉันมีที่หนึ่งที่อาจจะช่วยเราได้" "เธอ" กล่าว "แต่ทางไปมัน... อันตราย"
ชาญลุกขึ้นยืน เขายิ้มบาง ๆ ให้กับ "เธอ" "อันตรายแค่ไหนก็ไม่สำคัญ ถ้ามันจะนำพาเราไปสู่ความจริง"
ทั้งสองมองหน้ากัน ดวงตาของชาญฉายแววตั้งใจแน่วแน่ เขาจะปกป้อง "เธอ" และจะไขปริศนาที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดนี้ให้ได้
"ไปกันเถอะ" ชาญเอ่ย "ก่อนที่เงาเหล่านั้นจะกลับมาอีกครั้ง"
ขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวออกจากตรอกมืดนั้น ชาญก็สังเกตเห็นบางอย่างที่พื้น... เป็นรอยเลือดสีดำที่ไหลซึมออกมาจากรอยแยกเล็ก ๆ ของพื้นปูน
"นั่นมัน..." ชาญพึมพำ
"เลือดสีดำ?" "เธอ" ถามด้วยความตกใจ
ชาญก้มลงมองอย่างพิจารณา "มันไม่ใช่เลือดธรรมดา... มันเหมือนกับสิ่งที่เรืองแสงเมื่อกี้นี้"
ทั้งสองรู้ดีว่า พวกเขากำลังก้าวเข้าสู่สมรภูมิที่อันตรายยิ่งกว่าที่เคยจินตนาการไว้
"เราต้องรีบไป" ชาญกล่าว "ที่ที่ฉันจะพาเธอไป... อาจจะเป็นที่เดียวที่เราจะปลอดภัย"
การเดินทางครั้งใหม่ของพวกเขาได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ท่ามกลางความมืดมิดของเมืองใหญ่ ที่ซึ่งอันตรายซุ่มซ่อนอยู่ทุกมุม และปริศนาที่ยังคงรอคอยการคลี่คลาย...
พายุเงาพิฆาต
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก