ตอนที่ 22 — จรเข้เงาไล่ล่า

เสียง “แกร้ง!” อันทรงพลังที่สะท้อนก้องไปทั่วตรอกแคบๆ คล้ายเป็นสัญญาณบอกชัยชนะของแผนการอันแยบยลของชาญณรงค์ หรือชาญ ร่างสูงผอมของเขาก้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ใบหน้าคมคายที่มักฉายแววเคร่งขรึม บัดนี้มีรอยยิ้มบางๆ ‌ปรากฏขึ้น เขาถอยเท้าออกจากกำแพงอิฐที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนอย่างแผ่วเบา ดาบกั้นน้ำแข็งที่เขาสร้างขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อครู่ บัดนี้ยังคงยืนหยัดตระหง่านเป็นกำแพงชั่วคราว ขวางเส้นทางของลูกน้องกลุ่มหนึ่งของ “พยัคฆ์ดำ” ที่กำลังกรูกันเข้ามา

“พวกแกหยุดอยู่ตรงนั้น!” ชาญตะโกนเสียงดัง ​ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบๆตรอก บรรยากาศที่เคยเงียบสงัด บัดนี้มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักๆ ของเขาและเสียงฝีเท้าที่กำลังใกล้เข้ามาจากทางด้านหลัง

ลูกน้องของพยัคฆ์ดำ ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่หลายคน สวมเสื้อผ้าสีดำสนิท หน้าตาบูดบึ้ง สองคนแรกที่พุ่งเข้ามาถึงกำแพงน้ำแข็ง ‍ชะงักกึกด้วยความประหลาดใจ พวกเขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน แสงจันทร์สีนวลสาดส่องลงมา ทำให้ผลึกน้ำแข็งใสบริสุทธิ์สะท้อนประกายระยิบระยับราวกับอัญมณี

“อะไรวะนั่น!” ชายคนหนึ่งอุทานด้วยความงุนงง

“อย่าไปสนใจมัน! เข้าไปจับตัวมัน!” อีกคนตะโกนสั่ง เสียงห้าวหาญแต่แฝงความตกตะลึง

ชายทั้งสองพยายามใช้ไหล่ดันกำแพงน้ำแข็ง ‌แต่กลับรู้สึกราวกับกำลังผลักภูผา มันแข็งแกร่งเกินกว่าที่แรงมนุษย์จะทำลายได้

“ขยับไม่ได้เหรอวะ!” ชายคนแรกตะคอกอย่างหัวเสีย

“ทีละคน! ใครมีอาวุธก็ใช้มัน!” หัวหน้ากลุ่มตะโกนสั่ง

ลูกน้องที่อยู่ด้านหลังเริ่มกระโจนเข้ามา มีทั้งปืนสั้น ปืนลูกซอง และมีดสั้น ‍ชาญเห็นเช่นนั้นก็ยิ้มมุมปาก เขาไม่ได้คาดหวังว่าจะสามารถหยุดพวกเขาได้นานขนาดนี้ แค่ได้เปรียบเล็กๆ น้อยๆ ก็เพียงพอแล้ว

“ฮึ่ม… มาดูกันว่าพวกแกจะเจออะไร” ชาญพึมพำกับตัวเองก่อนจะหมุนตัวอย่างรวดเร็ว เขาไม่รอช้าที่จะใช้ประโยชน์จากความสับสนของศัตรู

เขาพุ่งตัวเข้าไปในตรอกด้านข้างอย่างรวดเร็ว ​ราวกับเงาที่ถูกลมพัดพาไป เสียงฝีเท้าของลูกน้องพยัคฆ์ดำดังไล่ตามมาติดๆ พวกเขาสามารถทะลวงกำแพงน้ำแข็งออกมาได้ในที่สุด แต่ชาญก็หายเข้าไปในความมืดของตรอกซอยอีกสายหนึ่งแล้ว

“ตามไป! อย่าให้มันหนีไปได้!” เสียงตะโกนดังไล่หลัง

ชาญวิ่งไปตามตรอกที่คดเคี้ยว เขาเคยมาที่นี่หลายครั้ง แผนที่ของเมืองใหญ่แห่งนี้ซับซ้อนราวกับใยแมงมุม ​แต่เขากลับจดจำมันได้ดี ราวกับเส้นเลือดในฝ่ามือ

เขาวิ่งผ่านกองขยะที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่า แสงไฟนีออนจากร้านค้าที่ปิดแล้วสาดส่องลงมาเป็นหย่อมๆ สร้างเงาดำทมึนที่ดูน่ากลัว

“มันไปทางซ้าย!” เสียงตะโกนดังขึ้น

ชาญรู้ดีว่าเขาคงหนีไปได้ไม่นานนัก ลูกน้องของพยัคฆ์ดำมีจำนวนมากกว่าเขาหลายเท่า และพวกเขาก็คุ้นเคยกับพื้นที่แห่งนี้มากกว่าเขา

เขากระโดดข้ามถังขยะใบหนึ่งอย่างคล่องแคล่ว มือข้างหนึ่งคว้าขอบกำแพงเล็กๆ ​เพื่อทรงตัว ก่อนจะปล่อยตัวลงมายืนบนพื้นอย่างนุ่มนวล

“พวกแกจะมาถึงที่นี่ได้อีกนานแค่ไหนกัน?” ชาญคิดในใจ

ทันใดนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากด้านบนของกำแพง… เสียงเคลื่อนไหวที่ผิดปกติ

ชาญเงยหน้าขึ้นมอง สิ่งที่เขาเห็นทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้น

เหนือศีรษะของเขา เหนือขอบกำแพงที่มืดมิด มีร่างเงาสีดำทมิฬกำลังเคลื่อนไหวอยู่ มันไม่ใช่คน… มันคือสัตว์ร้าย

“จรเข้?” ชาญอุทานออกมาเบาๆ เขาไม่เชื่อสายตาตัวเอง

เขาเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับ “จรเข้เงา” สัตว์ประหลาดในตำนานของเมืองนี้ ว่ากันว่าเป็นสัตว์ที่ถูกสร้างขึ้นจากความมืดและความแค้น มันมีพละกำลังมหาศาล และสามารถซ่อนตัวในเงามืดได้อย่างแนบเนียน

ร่างเงาสีดำนั้นค่อยๆ เคลื่อนตัวลงมาอย่างช้าๆ มันมีรูปร่างคล้ายจรเข้ แต่ขนาดใหญ่กว่าปกติหลายเท่า ดวงตาของมันเรืองแสงสีแดงก่ำน่าสะพรึงกลัว

“ฉิบหายแล้ว!” ชาญคิด เขาถูกต้อนจนมุม

ลูกน้องของพยัคฆ์ดำยังคงวิ่งไล่ตามเขามาติดๆ พวกเขาไม่ทันสังเกตเห็นสิ่งที่อยู่เหนือศีรษะของชาญ

“เฮ้ย! ชาญ! หยุดอยู่ตรงนั้น!” เสียงหัวหน้ากลุ่มตะโกนดังขึ้น

แต่ชาญไม่สนใจ เขาจ้องมองไปที่จรเข้เงาเบื้องบน มันกำลังย่อตัวเตรียมที่จะกระโจนลงมา

“หนีไปชาญ!” ชาญตะโกนเตือนลูกน้องของพยัคฆ์ดำอย่างไม่ตั้งใจ

เมื่อได้ยินเสียงของชาญ พวกเขาก็หันไปมอง และเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่เหนือศีรษะ สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก

“นั่นมันอะไรวะ!”

“สัตว์ประหลาด!”

“วิ่ง!”

เสียงตะโกนด้วยความหวาดกลัวดังขึ้น พวกเขาพยายามจะหนี แต่ก็สายเกินไป

จรเข้เงากระโจนลงมาอย่างรวดเร็ว มันส่งเสียงร้องคำรามกึกก้องไปทั่วตรอก ร่างกายอันมหึมาของมันตกลงมากระแทกพื้นอย่างแรง แรงสั่นสะเทือนทำให้เศษฝุ่นและขยะกระเด็นไปทั่ว

ลูกน้องกลุ่มหนึ่งของพยัคฆ์ดำที่อยู่ใต้จรเข้พอดี ถูกกระแทกจนกระเด็นไปคนละทิศละทาง บางคนถึงกับสลบไปในทันที

“อ๊ากกก!” เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังระงม

ชาญใช้จังหวะนี้ ถอยหลังอย่างรวดเร็ว เขาเห็นจรเข้เงาเริ่มลุกขึ้นยืน มันกวาดสายตาอันน่ากลัวไปรอบๆ ราวกับกำลังมองหาเหยื่อ

“พวกแก… น่าจะหนีไปแล้วนะ…” ชาญพึมพำกับตัวเอง

จรเข้เงาหันมามองชาญ ดวงตาแดงก่ำของมันจ้องเขม็งมาที่เขา ราวกับรับรู้ได้ถึงพลังงานบางอย่างที่อยู่ในตัวเขา

“นี่สินะ… ที่พยัคฆ์ดำเตรียมไว้…” ชาญคิด เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงถูกล่อมาที่นี่

เขาพลิกตัวอย่างรวดเร็ว วิ่งกลับเข้าไปในตรอกที่มืดมิดกว่าเดิม เขาไม่สามารถเผชิญหน้ากับจรเข้เงาได้ในตอนนี้ เขาต้องหาทางเอาตัวรอดจากสถานการณ์นี้ให้ได้ก่อน

เสียงคำรามของจรเข้เงาดังไล่หลังมาติดๆ มันเริ่มเคลื่อนที่ตามเขามาอย่างรวดเร็ว ชาญรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของพื้นดินทุกครั้งที่จรเข้เงากระโดด

“ต้องหาที่ซ่อน… หรือไม่ก็ต้องหาทางทำลายมัน…” ชาญคิดอย่างรวดเร็ว สมองของเขาประมวลผลข้อมูลอย่างไม่หยุดหย่อน

เขาหันไปมองซ้าย มองขวา พยายามมองหาทางออก

ตรอกแคบๆ ที่เขาอยู่ บัดนี้กลายเป็นกับดักมรณะ

เขาเห็นช่องว่างเล็กๆ ที่พื้นกำแพงด้านหนึ่ง มันอาจจะเล็กเกินไปสำหรับเขาที่จะเข้าไปได้ แต่…

“ลองดู!” ชาญตัดสินใจ

เขาพุ่งตัวเข้าไปหาช่องว่างนั้นอย่างสุดแรง เขาเบ่งกล้ามเนื้อทั้งหมดที่มี บิดตัวเข้าหาช่องเล็กๆ นั้น

“ฟุ่บ!”

เขาสามารถลอดเข้าไปได้! แต่ก็เกือบจะถูกหางของจรเข้เงาฟาดเข้าเต็มๆ

“โครม!”

เสียงหางของจรเข้เงากระแทกเข้ากับกำแพงตรงที่เขาเพิ่งจะผ่านมา ทำให้กำแพงอิฐร้าวเป็นทางยาว

ชาญหอบหายใจอย่างหนัก เขาอยู่ในช่องว่างที่มืดและแคบพอสมควร มองเห็นเพียงเงาตะคุ่มของจรเข้เงาที่กำลังพยายามจะยื่นหัวเข้ามา

“แกจะเข้ามาไม่ได้หรอก… เจ้าสัตว์ร้าย…” ชาญพึมพำ

เขาเห็นลูกน้องที่เหลือของพยัคฆ์ดำ เริ่มลุกขึ้นมา พวกเขาบาดเจ็บระบม แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ พวกเขามองไปที่จรเข้เงาด้วยความหวาดกลัวปนความแค้น

“พวกแก… มันกำลังฆ่าพวกแกนะ!” ชาญตะโกนบอก

ลูกน้องเหล่านั้นมองมาที่เขาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก บางคนดูเหมือนจะเข้าใจ แต่บางคนก็ยังคงถูกความภักดีต่อพยัคฆ์ดำครอบงำ

“มันเป็นคำสั่ง!” ชายคนหนึ่งตะโกนกลับมา

ชาญถอนหายใจ เขาคงจะช่วยทุกคนไม่ได้

เขาเหลือบมองไปที่จรเข้เงาอีกครั้ง มันยังคงพยายามจะยืดตัวเข้ามาในช่องแคบๆ นั้น ดวงตาแดงก่ำของมันจ้องเขม็งมาที่เขา ราวกับจะบอกว่า “แกหนีไปไม่พ้นหรอก”

ชาญรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ที่แท้จริง เขาจะต้องหาทางออกจากที่นี่ และจะต้องหาทางโค่นล้มพยัคฆ์ดำให้ได้

แต่ก่อนอื่น… เขาต้องเอาชีวิตรอดจากจรเข้เงาตัวนี้เสียก่อน

เขาหันกลับมามองในช่องแคบๆ นั้น มันมืดสนิทจนแทบมองไม่เห็นอะไรเลย แต่เขาก็รู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านเข้ามา…

นี่คือจุดเริ่มต้นของวิกฤตครั้งใหญ่… การต่อสู้ที่เขาต้องใช้ทุกสิ่งที่มี เพื่อเอาชีวิตรอด.