ตอนที่ 23 — รังไหมแห่งความลับ

เสียง “แกร้ง!” อันทรงพลังที่สะท้อนก้องไปทั่วตรอกแคบๆ คล้ายเป็นสัญญาณบอกชัยชนะของแผนการอันแยบยลของชาญณรงค์ หรือชาญ ร่างสูงผอมของเขาก้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ใบหน้าคมคายที่มักฉายแววเคร่งขรึม บัดนี้มีรอยยิ้มบางๆ ‌ปรากฏขึ้นที่มุมปาก รอยยิ้มของผู้ที่มองเห็นปลายทางของเส้นทางอันคดเคี้ยว

“อีกไม่นาน… ความจริงก็จะปรากฏ” ชาญพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาเบาหวิวราวกับสายลมที่พัดผ่านซอกหลืบของเมืองใหญ่ที่หลับใหล

หลังจากภารกิจที่ตรอกมืดจบลง ชาญไม่รอช้า เขารีบออกจากตรอกนั้นโดยเร็วที่สุด การปรากฏตัวของเขากลางดึกในที่เช่นนั้น ​อาจก่อให้เกิดคำถามที่เขาไม่อยากให้มีขึ้น เขาใช้เส้นทางลัดที่คุ้นเคย ผสานตัวเองเข้ากับความมืดมิดของราตรี ราวกับเงาที่ไร้ตัวตน

เป้าหมายของเขาในตอนนี้ คือการเข้าไปค้นหาหลักฐานเพิ่มเติมในคฤหาสน์หรูของ “เสี่ยสมชาย” ผู้นำองค์กรอาชญากรรมที่กำลังขยายอิทธิพลอย่างน่ากลัว ข้อมูลที่เขาได้มาจากสายลับที่ยอมเสี่ยงชีวิตแลกมานั้น ‍ชี้ชัดว่าเสี่ยสมชายไม่ใช่แค่เจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพล แต่เบื้องหลังยังมีความลับดำมืดที่เกี่ยวพันกับแผนการร้ายระดับชาติ

ชาญมาถึงบริเวณคฤหาสน์หรูที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขา ชาญตัดใจไม่ขับรถยนต์เข้ามาใกล้ แต่เลือกที่จะจอดรถไว้ห่างออกไปหลายร้อยเมตร แล้วเดินเท้าเข้ามาภายใต้ผืนฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว คฤหาสน์หลังนี้ถูกโอบล้อมด้วยกำแพงสูงลิบและรั้วเหล็กดัดอันแข็งแกร่ง มีกล้องวงจรปิดติดตั้งอยู่ทุกมุม และหน่วยรักษาความปลอดภัยที่ดูเหมือนจะมากกว่าจำนวนคนสวนเสียอีก

“งานนี้ต้องใช้ความนิ่ง… ‌และความเร็ว” ชาญกล่าวกับตนเอง เขารู้ดีว่าการบุกเข้าไปในรังของเสือย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย

เขาเริ่มแผนการ “รังไหม” ที่เขาได้วางแผนไว้ เขาไม่ต้องการทำลายข้าวของ หรือสร้างความเสียหายใดๆ แต่ต้องการแทรกซึมเข้าไปเหมือนแมลงที่ชักใย ‍รวบรวมข้อมูลที่ต้องการ แล้วถอนตัวออกไปอย่างเงียบเชียบ

ชาญสังเกตการณ์อยู่สักพัก เขาเห็นการเปลี่ยนเวรยามของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย เขารู้ว่าช่วงเวลานี้คือโอกาสทอง เมื่อการเปลี่ยนกะทำให้เกิดความหละหลวมขึ้นชั่วขณะ

เขาค่อยๆ คลานต่ำ ใช้พุ่มไม้เตี้ยๆ เป็นที่กำบัง ​ก่อนจะพุ่งตัวไปที่กำแพงด้านหลังที่ค่อนข้างทึบแสง เขาหยิบอุปกรณ์พิเศษออกมา เป็นอุปกรณ์ที่คล้ายกริชปลายแหลมแต่มีคุณสมบัติพิเศษคือสามารถยึดเกาะกับพื้นผิวได้เกือบทุกชนิด เขายึดอุปกรณ์นั้นเข้ากับกำแพง แล้วค่อยๆ ไต่ขึ้นไปอย่างชำนาญ

เมื่อถึงยอดกำแพง ชาญไม่รอช้า เขาค่อยๆ ​ชะโงกหน้าลงไปสำรวจภายในบริเวณคฤหาสน์ เขาเห็นสวนหย่อมที่ตกแต่งอย่างสวยงาม โคมไฟส่องสว่างตามทางเดิน และอาคารหลักที่ใหญ่โตโอ่อ่า

“สมแล้วกับความร่ำรวย… ของพวกนอกกฎหมาย” เขาพึมพำ

ชาญกระโดดลงจากกำแพงอย่างนุ่มนวล เขาลงมายืนอยู่บนสนามหญ้าที่กว้างขวาง เขาเลือกที่จะเคลื่อนที่ไปยังทิศทางที่เขาคาดว่าจะเป็นห้องทำงานของเสี่ยสมชาย ​โดยอาศัยแผนผังที่เขาได้มาอย่างยากลำบาก

เขากระจายประสาทสัมผัสทั้งหมดออกไป การได้ยินของเขารับเสียงฝีเท้าของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เดินตรวจตราอยู่ห่างๆ จมูกของเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ในสวน ส่วนสายตาของเขาก็สแกนหาจุดที่น่าสงสัย

ระหว่างที่เขากำลังเคลื่อนที่ผ่านสวนหย่อม เขาเห็นร่างเงาตะคุ่มๆ ของใครบางคนกำลังเดินอยู่ท่ามกลางสวนเช่นกัน ชาญหยุดนิ่งทันที เขาซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มกุหลาบใหญ่ กั้นลมหายใจ

“ใครน่ะ…?” เสียงผู้หญิงดังขึ้นเบาๆ

ชาญพยายามเพ่งมองผ่านม่านใบไม้ ภาพที่เห็นทำให้เขาประหลาดใจ เขาเห็นหญิงสาวคนหนึ่ง สวมชุดนอนเนื้อบางเบา กำลังเดินถือโคมไฟเล็กๆ คล้ายกำลังหาอะไรบางอย่าง

“หรือว่า… จะมีคนอื่นแอบเข้ามาเหมือนกัน?” ชาญคิดในใจ

หญิงสาวเดินไปมาอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ แล้วเดินหายเข้าไปในอาคาร ชาญปล่อยลมหายใจที่กลั้นไว้ รู้สึกโล่งใจ แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเธอเป็นใคร และมาทำอะไรที่นี่กลางดึก

เขาเดินต่อจนมาถึงหน้าต่างบานใหญ่ของอาคาร เขาใช้เครื่องมือพิเศษอีกชนิดหนึ่ง เป็นเครื่องมือที่สามารถสแกนและปลดล็อคระบบล็อคอิเล็กทรอนิกส์ได้อย่างรวดเร็ว เขาตั้งใจจะเข้าไปทางห้องทำงานของเสี่ยสมชาย

“ระบบรักษาความปลอดภัยที่นี่… ซับซ้อนกว่าที่คิด” ชาญกล่าวขณะที่นิ้วเรียวของเขากำลังทำงานอย่างรวดเร็วบนอุปกรณ์

หลังจากพยายามอยู่สักพัก ประตูอิเล็กทรอนิกส์ก็ “คลิก” เปิดออก ชาญผลักประตูเข้าไปอย่างเบามือ เขาพบว่าตัวเองอยู่ในโถงทางเดินที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ประดับด้วยภาพวาดโบราณและรูปปั้นราคาแพง

เขาเดินลัดเลาะไปตามทางเดินอย่างระมัดระวัง ทุกย่างก้าวของเขาเหมือนนักล่าที่เคลื่อนที่อย่างเงียบเชียบ เขามาถึงหน้าประตูบานใหญ่ที่มีตราสัญลักษณ์ของเสี่ยสมชายสลักอยู่บนแผ่นทองเหลือง

“ห้องทำงาน… ของจริง” ชาญยิ้มมุมปาก

เขาเปิดประตูเข้าไปอย่างช้าๆ ห้องทำงานของเสี่ยสมชายใหญ่โตโอ่อ่าราวกับห้องสมุดส่วนตัว เต็มไปด้วยชั้นหนังสือสูงจรดเพดาน โต๊ะทำงานไม้สักขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง บนโต๊ะมีเอกสารกองอยู่หลายปึก และมีคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะที่เปิดหน้าจอค้างอยู่

ชาญเริ่มภารกิจของเขา เขาเริ่มค้นหาเอกสารสำคัญที่เกี่ยวข้องกับแผนการของเสี่ยสมชาย เขารู้ว่าเขาต้องหาให้เจอ “รังไหม” ที่เสี่ยสมชายถักทอขึ้น เพื่อปกปิดความจริงอันดำมืด

ขณะที่เขากำลังค้นหาเอกสารลับที่ซ่อนอยู่ในลิ้นชักลับของโต๊ะทำงาน เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ ชาญรีบปิดลิ้นชักทันที และกระโดดหลบเข้าไปหลังม่านกำมะหยี่หนา

“ใครเข้ามาในนี้?” เสียงห้าวๆ ดังขึ้น

ชาญมองลอดผ่านม่าน เห็นร่างสูงใหญ่ของเสี่ยสมชายกำลังเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับลูกน้องอีกสองคน

“ไม่มีใครครับท่าน… สงสัยจะเป็นลมพัดม่าน” ลูกน้องคนหนึ่งตอบ

“ลมพัดม่าน? ในห้องที่ปิดมิดชิดแบบนี้เนี่ยนะ? ตรวจสอบให้ดี!” เสียงเสี่ยสมชายดังขึ้นอย่างระแวง

ชาญรู้ว่าสถานการณ์เริ่มอันตราย เขาต้องหาทางออกจากที่นี่โดยเร็วที่สุด

“ต้องหาของให้เจอ… ก่อนที่พวกเขาจะจับได้” ชาญคิดในใจ

เขาแอบเหลือบมองไปที่ตู้เก็บเอกสารบานหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนจะมีความลับซ่อนอยู่ เขาตัดสินใจเสี่ยง

ในจังหวะที่เสี่ยสมชายกำลังก้มลงหยิบเอกสารบนพื้น ชาญรีบพุ่งตัวออกจากหลังม่าน เขาเปิดตู้เก็บเอกสารอย่างรวดเร็ว และพบแฟ้มสีดำที่ดูไม่น่าจะมีอะไรผิดปกติ แต่สัญชาตญาณของชาญบอกว่านี่คือของที่เขาต้องการ

“เจอแล้ว!” ชาญอุทานในใจ

เขาหยิบแฟ้มนั้นมาไว้ในมือ แต่เพียงเสี้ยววินาทีที่เขาหันหลังกลับ เสี่ยสมชายก็หันมาเห็นเขาพอดี

“แก! แกเป็นใคร!” เสี่ยสมชายตะโกนลั่น

“แย่แล้ว!” ชาญคิด

ลูกน้องของเสี่ยสมชายพุ่งเข้าหาชาญทันที ชาญไม่รอช้า เขาเหวี่ยงแฟ้มไปในอากาศเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ แล้วหมุนตัวหลบการโจมตีของลูกน้องทั้งสองคน

“ปัง! ปัง!” เสียงปืนดังขึ้น ชาญหลบกระสุนได้อย่างหวุดหวิด

“แกหนีไปไหนไม่รอดแน่!” เสี่ยสมชายคำราม

ชาญรู้ว่าเขาไม่มีเวลาแล้ว เขาต้องรีบออกจากคฤหาสน์แห่งนี้ให้ได้ แต่ภารกิจยังไม่เสร็จสมบูรณ์ เขาต้องนำแฟ้มลับนี้ออกไปให้ได้

ในระหว่างที่กำลังต่อสู้ ชาญเห็นหญิงสาวชุดนอนที่เขาเจอเมื่อครู่กำลังยืนมองเหตุการณ์อยู่ด้วยความตกใจ

“เธอ!” ชาญคิด

เขาตัดสินใจใช้เธอเป็นโอกาส เขารีบพุ่งเข้าไปหาหญิงสาวคนนั้น ก่อนจะคว้าแขนเธอไว้ แล้วใช้เธอเป็นโล่กำบัง

“อย่าเข้ามา!” ชาญตะโกนบอกเสี่ยสมชายและลูกน้อง

“ปล่อยฉันนะ!” หญิงสาวร้อง

“อย่าทำอะไรเธอ!” เสี่ยสมชายตะคอก

สถานการณ์ตึงเครียดขึ้น ชาญมองไปรอบๆ เขาต้องการทางออก และเขารู้ดีว่าเขาต้องใช้ทุกวิถีทางเพื่อเอาตัวรอดพร้อมกับแฟ้มลับในมือ

เขาเหลือบไปเห็นช่องระบายอากาศขนาดใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลนัก “นั่นแหละ!”

ชาญตัดสินใจ เขาผลักหญิงสาวเบาๆ ไปทางหน้าต่าง แล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับเสี่ยสมชายและลูกน้อง

“ครั้งนี้… ปล่อยไปก่อน” เสี่ยสมชายกล่าว “แต่แกต้องชดใช้!”

ชาญไม่ตอบ เขารีบคว้าแฟ้มลับนั้นไว้แน่น แล้วพุ่งตัวไปที่ช่องระบายอากาศ เขาปีนป่ายเข้าไปอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าของลูกน้องเสี่ยสมชายดังตามมาติดๆ

“อย่าให้มันหนีไป!”

ชาญหายเข้าไปในช่องระบายอากาศ มุ่งหน้าสู่ความมืดมิด หวังว่าจะหาทางหลบหนีออกจากคฤหาสน์หรูแห่งนี้ไปได้ พร้อมกับความลับที่เขาได้มา… แต่เขาก็ไม่แน่ใจว่าหญิงสาวคนนั้นจะเป็นอย่างไรต่อไป… และเสี่ยสมชายจะตามล่าเขาไปถึงไหน

ความมืดมิดของช่องระบายอากาศโอบล้อมตัวเขา ราวกับเป็นรังไหมที่กำลังจะพาเขาไปสู่อันตรายที่คาดไม่ถึง… หรืออาจจะเป็นทางรอด?