ตอนที่ 24 — เงาทมิฬทวงแค้น

เสียง "แกร้ง!" อันทรงพลังที่สะท้อนก้องไปทั่วตรอกแคบๆ คล้ายเป็นสัญญาณบอกชัยชนะของแผนการอันแยบยลของชาญณรงค์ หรือชาญ ร่างสูงผอมของเขาก้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ใบหน้าคมคายที่มักฉายแววเคร่งขรึม บัดนี้มีรอยยิ้มบางๆ ‌ปรากฏขึ้น เขาปล่อยปืนพกที่อยู่ในมือให้หลุดร่วงลงสู่พื้นคอนกรีตอย่างไม่ใยดี ร่างของอัครินทร์ หรือ "เสือ" ชายร่างใหญ่แข็งแรงที่เคยยืนหยัดท้าทายเขาอยู่เมื่อครู่ บัดนี้แน่นิ่งเป็นศพ โลหิตสีแดงฉานไหลซึมออกจากบาดแผลบริเวณขมับอย่างช้าๆ

ชาญก้าวเท้าเดินอย่างเยือกเย็นผ่านร่างไร้วิญญาณของอัครินทร์ ​ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ บริเวณตรอกที่บัดนี้เต็มไปด้วยกลุ่มลูกสมุนของอัครินทร์ที่นอนกองอยู่ไม่น้อย พวกเขาล้วนเผชิญชะตากรรมไม่ต่างจากหัวหน้า มีทั้งที่เสียชีวิตและบาดเจ็บสาหัส จากฝีมือของเขาที่รวดเร็วและแม่นยำราวกับเงา

"แผนนี้สำเร็จแล้วสินะ" เสียงแหบพร่าดังมาจากด้านหลัง ชาญหันไปมอง ท่ามกลางกลุ่มควันและฝุ่นที่ฟุ้งกระจาย ‍ร่างของมานพ ชายวัยกลางคนผู้มีใบหน้าเคร่งขรึมและไว้หนวดเฟิ้ม ปรากฏขึ้น เขาก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ บริเวณด้วยความพอใจ

"ใช่ครับคุณมานพ ทุกอย่างเป็นไปตามแผน" ชาญตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ‌แต่แฝงไปด้วยความภาคภูมิใจ เขาเดินเข้าไปใกล้มานพ ใบหน้าของทั้งสองสบกัน

"ดีมาก ชาญ" มานพพยักหน้า "อัครินทร์เป็นอุปสรรคชิ้นสุดท้ายที่ขวางทางเรา ตอนนี้มันหมดไปแล้ว เราก็จะได้เดินหน้าแผนการของเราต่อไปอย่างราบรื่น"

"ผมหวังว่าจะเป็นเช่นนั้นครับ" ‍ชาญกล่าว "แต่ผมก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่า การที่พวกคุณต้องการกำจัดอัครินทร์อย่างเร่งด่วนขนาดนี้ มีอะไรที่ผมยังไม่รู้หรือไม่"

มานพหัวเราะในลำคอเบาๆ "ความลับย่อมมีอยู่เสมอ ชาญ เรื่องบางเรื่องเจ้ายังไม่จำเป็นต้องรู้ก็ได้ แค่ทำหน้าที่ของเจ้าให้ดีที่สุดก็พอ"

ชาญพยักหน้าอย่างเข้าใจ ​เขาไม่เคยคาดหวังว่าจะได้รู้ทุกอย่าง การทำงานกับมานพและองค์กรนี้คือการเดินอยู่บนเส้นด้ายที่บางเบา เขาทำตามคำสั่ง และจะได้รับผลตอบแทนที่คุ้มค่า

"เอาล่ะ ไปกันได้แล้ว" มานพกล่าว "เราต้องรีบออกจากที่นี่ก่อนที่ตำรวจจะมาถึง"

ทั้งสองคนเดินออกจากตรอกมืดนั้น ทิ้งไว้เพียงภาพความโกลาหลและความตายเบื้องหลัง

**

อีกด้านหนึ่ง ​ภายในคฤหาสน์หรูหราที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขา เป็นสัญลักษณ์ของอำนาจและบารมีของผู้นำองค์กรที่ทรงอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งในเมือง ผู้ที่ชาญทำงานให้ คุณวิวัฒน์ ชายวัยห้าสิบปลายๆ ผู้มีใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความเฉลียวฉลาด กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวโปรดในห้องทำงานที่ตกแต่งอย่างหรูหรา

"รายงานมา" เสียงทุ้มต่ำของวิวัฒน์ดังขึ้น

ชายร่างท้วมในชุดสูทสีดำสนิท ​เงยหน้าขึ้นจากแท็บเล็ตที่ถืออยู่ "เรียบร้อยครับท่าน ทุกอย่างเป็นไปตามที่เราคาดการณ์ไว้ อัครินทร์ถูกกำจัดโดยฝีมือของชาญ"

วิวัฒน์พยักหน้าอย่างเชื่องช้า "ดีมาก ตอนนี้ก็เหลือแค่การดำเนินการในขั้นตอนต่อไป"

"ผมได้สั่งการให้ทีมของเราเริ่มเคลื่อนไหวตามแผนแล้วครับ" ชายร่างท้วมกล่าว "เป้าหมายของเราคือ... โกดังร้างที่ริมแม่น้ำ"

วิวัฒน์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ที่นั่นมีอะไรสำคัญอยู่?"

"ตามข้อมูลที่หามาได้ มีการลักลอบขนส่งยาเสพติดล็อตใหญ่เข้าไปเก็บไว้ที่นั่นครับท่าน และเราได้เบาะแสว่า สินค้าล็อตนี้มีความสำคัญเป็นพิเศษ"

"สำคัญอย่างไร?" วิวัฒน์ถามด้วยความสนใจ

"เป็นยาเสพติดชนิดใหม่ที่ยังไม่เคยมีการเผยแพร่มาก่อนในตลาด เป็นส่วนผสมที่ทรงพลังและมีฤทธิ์ร้ายแรงกว่าเดิมมากครับท่าน หากเราสามารถเข้าครอบครองมันได้ จะเป็นการเปิดตลาดใหม่และทำกำไรมหาศาลให้กับเรา"

วิวัฒน์หลับตาลงครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประมวลผลข้อมูล "แล้วมีใครรู้เรื่องนี้อีกบ้าง?"

"เท่าที่ทราบ มีเพียงกลุ่มของอัครินทร์เท่านั้นที่รู้เรื่องนี้ แต่เมื่ออัครินทร์ตายไปแล้ว พวกเขาก็คงไม่สามารถดำเนินการได้อีก"

"เยี่ยม" วิวัฒน์ลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปยังวิวเมืองที่ทอดยาวเบื้องล่าง "ชาญเองก็คงไม่รู้เรื่องนี้เช่นกันสินะ"

"ไม่ครับท่าน เขาได้รับคำสั่งแค่ให้กำจัดอัครินทร์เท่านั้น"

"ดี" วิวัฒน์ยิ้มมุมปาก "ความลับยิ่งน้อยเท่าไหร่ยิ่งดีสำหรับเขา"

**

ภายในโกดังร้างที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำ ที่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นแหล่งผลิตสินค้าที่สำคัญ บัดนี้กลับกลายเป็นสถานที่ซ่องสุมของเหล่าอาชญากร มันถูกปกคลุมไปด้วยความมืดสลัว มีเพียงแสงไฟสลัวๆ จากหลอดไฟเก่าๆ ที่ส่องประกายริบหรี่

ภายในโกดังแห่งนี้ มีชายร่างกำยำหลายสิบคนยืนคุมเชิงอยู่ พวกเขาเป็นลูกสมุนที่เหลือรอดของอัครินทร์ที่กำลังพยายามรวบรวมกำลังพลเพื่อปกป้องทรัพย์สินสำคัญที่อยู่ในโกดังแห่งนี้

"หัวหน้าครับ" ชายคนหนึ่งในชุดสีดำสนิทก้าวเข้ามาหาหัวหน้ากลุ่มที่ยืนอยู่กลางโกดัง "พวกเราได้ข่าวว่าอัครินทร์... เขาตายแล้ว"

ชายผู้นั้นหน้าถอดสีทันที "อะไรนะ!"

"ใช่ครับท่าน ข่าวกรองยืนยันแล้ว"

ใบหน้าของเขาฉายแววความตื่นตระหนก "ใครเป็นคนทำ!?"

"ยังไม่ทราบแน่ชัดครับท่าน แต่มีคนเห็นเงาร่างว่องไวกระทำอย่างรวดเร็ว"

"เป็นไปไม่ได้!" เขาตะโกน "อัครินทร์แข็งแกร่งขนาดนั้น ใครกันที่จะทำได้!"

"ไม่แน่ครับท่าน บางทีอาจจะเป็น... คู่แข่งที่ต้องการช่วงชิงของ"

หัวหน้ากลุ่มกุมขมับด้วยความกังวล "ถ้าเป็นเช่นนั้น เราก็ต้องเตรียมตัวรับมือแล้ว"

เขาหันไปมองกองวัตถุที่ถูกคลุมด้วยผ้าใบสีดำสนิทขนาดใหญ่ในมุมหนึ่งของโกดัง "ของล็อตนี้ต้องไม่ตกไปอยู่ในมือใครเด็ดขาด"

**

ชาญกลับมาที่ฐานปฏิบัติการลับ ซึ่งก็คือโกดังร้างอีกแห่งที่อยู่ไม่ไกลจากใจกลางเมืองนัก ที่นี่ถูกดัดแปลงให้เป็นที่ซ่อนตัวและเป็นศูนย์กลางการวางแผนปฏิบัติการต่างๆ

เขาเดินเข้าไปในห้องโถงที่สว่างไสวด้วยแสงนีออน พบกับทีมงานของเขาที่กำลังเตรียมอุปกรณ์ต่างๆ

"เป็นไงบ้าง ชาญ" เสียงของฟ้าใส หญิงสาวผู้มีความสามารถด้านเทคโนโลยีและเป็นเพื่อนร่วมงานคนสนิทของเขาดังขึ้น เธอเดินเข้ามาหาพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ

"เรียบร้อย" ชาญตอบสั้นๆ

"เห็นข่าวแล้ว พวกอัครินทร์โดนกำจัดยกแก๊งเลยเหรอ" ฟ้าใสกล่าวด้วยความประหลาดใจ "นี่มันฝีมือใครกันนะ รวดเร็วและเด็ดขาดมาก"

"ผมเอง" ชาญกล่าวเรียบๆ

ฟ้าใสตาเบิกกว้าง "อะไรนะ! ชาญ! นายทำเองเหรอ!?"

"ใช่" ชาญตอบ "แผนของมานพสำเร็จแล้ว"

"แต่นายไม่เคยบอกฉันเลยว่าต้องทำถึงขนาดนี้" ฟ้าใสกล่าวด้วยความห่วงใย "ฉันเป็นห่วงนะ ชาญ"

"ไม่ต้องห่วง ฉันสบายดี" ชาญยิ้มบางๆ "แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะพูดเรื่องนี้"

เขาเดินเข้าไปที่โต๊ะทำงานขนาดใหญ่ ที่มีแผนที่และข้อมูลต่างๆ วางอยู่ "ผมมีข้อมูลใหม่เกี่ยวกับเป้าหมายต่อไป"

ฟ้าใสหันมามอง "อะไรเหรอ?"

"โกดังร้างที่ริมแม่น้ำ" ชาญชี้ไปที่จุดๆ หนึ่งบนแผนที่ "เป็นที่ที่อัครินทร์ใช้เป็นฐานซ่องสุมลับ และดูเหมือนว่าจะมีของบางอย่างที่สำคัญมากซ่อนอยู่ที่นั่น"

"ของสำคัญอะไร?" ฟ้าใสถาม

"ผมยังไม่แน่ใจ แต่จากข้อมูลที่ได้มา มันเป็นยาเสพติดชนิดใหม่ที่มีฤทธิ์รุนแรงมาก"

ฟ้าใสอึ้งไปครู่หนึ่ง "ยาเสพติดชนิดใหม่!? นั่นมันอันตรายมากเลยนะ!"

"ใช่" ชาญพยักหน้า "และผมเชื่อว่า คุณวิวัฒน์กำลังวางแผนจะเข้าครอบครองมัน"

"แต่ทำไม... ทำไมท่านถึงไม่บอกเรื่องนี้กับนายล่ะ" ฟ้าใสถามด้วยความสงสัย

"อาจเป็นเพราะผมยังไม่จำเป็นต้องรู้" ชาญตอบ "หรืออาจเป็นเพราะ... ท่านต้องการให้ผมเข้าไปจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง"

"ฉันว่ามันไม่ชอบมาพากลยังไงชอบกล" ฟ้าใสกล่าว "เหมือนมีอะไรบางอย่างที่ปิดบังเราอยู่"

"ผมก็รู้สึกเช่นนั้น" ชาญกล่าว "แต่ไม่ว่าอย่างไร เป้าหมายของเราคือต้องขัดขวางไม่ให้ยาเสพติดล็อตนี้ตกไปอยู่ในมือของใครก็ตาม"

เขาหันมามองฟ้าใส ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความมุ่งมั่น "เตรียมทีมให้พร้อม เราจะบุกโกดังที่ริมแม่น้ำคืนนี้"

ฟ้าใสพยักหน้าอย่างตั้งใจ "รับทราบค่ะ"

ชาญมองออกไปนอกหน้าต่าง มองไปยังความมืดมิดของค่ำคืนที่กำลังคืบคลานเข้ามา ความรู้สึกบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นภายในใจของเขา มันไม่ใช่แค่ภารกิจ แต่เป็นอะไรที่มากกว่านั้น มันคือการเผชิญหน้ากับความจริงที่ซ่อนเร้นภายใต้เงาแห่งอำนาจ และการต่อสู้เพื่อความถูกต้องในโลกที่เต็มไปด้วยความอยุติธรรม

ภารกิจครั้งนี้ จะเป็นการเดิมพันครั้งสำคัญที่อาจเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่าง...