ตอนที่ 29 —

ตอนที่ 29 — ปราการสุดท้ายที่ต้องทลาย

เสียง "แกร้ง!" ที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วตรอกแคบๆ นั้น หาใช่เสียงแห่งชัยชนะที่ชาญณรงค์คาดหวัง ‌แต่มันคือสัญญาณแห่งกลอุบายอันซับซ้อนที่กำลังจะเปิดเผย ร่างสูงผอมของเขาที่ก้มตัวเล็กน้อยนั้น ไม่ได้แสดงถึงความเหนื่อยล้า แต่เป็นการรวบรวมสมาธิขั้นสูงสุด ใบหน้าคมคายที่มักฉายแววเคร่งขรึม บัดนี้มีรอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่ เป็นรอยยิ้มที่บ่งบอกถึงความเข้าใจในสถานการณ์ที่เหนือความคาดหมาย

"แกร้ง!" ​อีกครั้ง เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น แต่ครั้งนี้ไม่ได้มาจากปลายกระบอกปืนที่เขากำลังปะทะ แต่เป็นเสียงของ "บางสิ่ง" ที่ถูกปลดออก แรงสั่นสะเทือนแผ่วเบาที่ส่งผ่านมือของชาญณรงค์ บอกให้เขารู้ว่ากับดักที่วางไว้ไม่ได้ทำงานตามแผนที่วางไว้เลยแม้แต่น้อย

"ไม่... ‍เป็นไปไม่ได้!" ชาญณรงค์พึมพำกับตัวเอง ดวงตาคมกริบสแกนไปรอบๆ ตรอกมืดที่มีเพียงแสงไฟสลัวจากหลอดไฟเก่าๆ ส่องลงมา เงาของเขาและเงาของศัตรูที่รายล้อมเต้นระบำไปตามแสงที่กระพริบ

ก่อนหน้านี้ ชาญณรงค์ได้วางแผนกับทีมงานเพียงไม่กี่คนที่ไว้ใจที่สุด เพื่อเจาะเข้าสู่คฤหาสน์หรูของ ‌"มังกรดำ" ผู้นำองค์กรอาชญากรรมระดับชาติ แผนการนี้ไม่ใช่การบุกเข้าไปโดยตรง แต่เป็นการใช้กลยุทธ์อันแยบยลในการสร้างความสับสนและเปิดช่องโหว่ การวางกับดักในเส้นทางหลักที่คาดว่าศัตรูจะใช้เป็นเส้นทางหนี คือหนึ่งในแผนการที่สำคัญที่สุด

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับไม่ใช่เช่นนั้นกับดักที่ควรจะทำงานกลับถูกปลดออกอย่างง่ายดาย ราวกับว่ามีใครบางคนรู้ความเคลื่อนไหวของเขาไปเสียหมด

"ใครกันแน่ที่รู้แผนของเรา?" ชาญณรงค์ครุ่นคิด ‍สมองอันเฉียบคมของเขาประมวลผลทุกความเป็นไปได้

ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่ดังถี่เข้ามาก็ดังขึ้นมาจากทางต้นตรอกที่เขาเพิ่งผ่านมา มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของสมุนทั่วไป แต่เป็นเสียงฝีเท้าที่หนักแน่น มั่นคง และเต็มไปด้วยความอันตราย

"ชาญณรงค์... ในที่สุดเราก็ได้เจอกันอีกครั้ง" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากเงามืด ​ร่างสูงใหญ่ปรากฏขึ้น เขาคือ "เงาพิฆาต" มือขวาคนสนิทของมังกรดำ ชายผู้ได้ชื่อว่าเป็นนักฆ่าที่ไร้เงา และเป็นผู้ที่ชาญณรงค์ต้องเผชิญหน้ามาตลอดการปฏิบัติการครั้งนี้

"เงาพิฆาต... เจ้าก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน" ชาญณรงค์กล่าว ​ใบหน้าไม่ได้แสดงความประหลาดใจ แต่มีความมุ่งมั่นฉายชัด

"แน่นอน... ใครจะปล่อยให้ฝันร้ายของเจ้านายของข้าเข้ามาเหยียบย่ำอาณาจักรของเขาได้ง่ายๆ โดยไม่ขัดขวางเล่า?" เงาพิฆาตยิ้มมุมปากอย่างเหยียดหยาม "ดูเหมือนแผนการอันชาญฉลาดของเจ้าจะถูกเปิดโปงเสียแล้วสินะ"

ชาญณรงค์ไม่ตอบคำถาม แต่สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว ​เขาเห็นสมุนของเงาพิฆาตอีกหลายนายกำลังปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดของตรอก คล้ายกับว่าพวกมันกำลังโอบล้อมเขาไว้

"เจ้าคิดว่าจะหนีไปไหนได้ ชาญณรงค์?" เงาพิฆาตถามพร้อมชักมีดสั้นคู่ใจออกมาจากซองที่เอว "ครั้งนี้... ข้าจะไม่พลาดอีกแล้ว"

"ข้าไม่เคยคิดจะหนี" ชาญณรงค์ตอบเสียงเรียบ มือของเขายกปืนพกคู่ใจขึ้นมาอย่างรวดเร็ว "แต่ข้าจะทลายปราการของเจ้าให้สิ้นซาก"

การต่อสู้ปะทุขึ้นทันที!

เงาพิฆาตพุ่งเข้าใส่ชาญณรงค์ด้วยความเร็วสูง มีดสั้นในมือสะท้อนแสงไฟวูบวาบ ชาญณรงค์หลบหลีกอย่างคล่องแคล่ว ปืนในมือของเขายิงสกัดการเข้าประชิดของเงาพิฆาต สมุนของเงาพิฆาตที่ล้อมอยู่ก็ไม่รอช้า พวกมันรุมเข้ามาหมายจะล้อมกรอบชาญณรงค์

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว ผสมผสานกับเสียงกระทบของโลหะ และเสียงตะโกนด้วยความเจ็บปวด ชาญณรงค์เคลื่อนไหวราวกับพายุเงา เขาใช้ทุกตารางนิ้วของตรอกแคบๆ ให้เป็นประโยชน์ หลบหลีก หลบซ่อน และโต้ตอบอย่างมีประสิทธิภาพ

เขายิงสมุนคนแรกที่พยายามเข้ามาทางด้านซ้าย ล้มลงไปกองกับพื้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะใช้จังหวะที่อีกคนพุ่งเข้ามา หมุนตัวหลบและใช้ด้ามปืนกระแทกเข้าที่ขมับของมันจนสลบไป

เงาพิฆาตกลับเข้ามาอีกครั้ง ครั้งนี้การโจมตีของเขาดูอันตรายยิ่งกว่าเดิม เขาไม่ได้โจมตีตรงๆ แต่ใช้การเคลื่อนไหวที่คาดเดาได้ยาก พยายามหาช่องว่างในการแทงมีดเข้าใส่ชาญณรงค์

"ฝีมือของเจ้าก็ไม่เลวนี่ เงาพิฆาต" ชาญณรงค์พึมพำขณะหลบคมมีดที่เฉียดใบหน้าไปเพียงนิดเดียว "แต่ยังไม่พอที่จะหยุดพายุอย่างข้า"

เขาสบโอกาสที่เงาพิฆาตเสียจังหวะจากการโจมตีที่ถูกหลบ ชาญณรงค์พุ่งเข้าไปประชิด ใช้ปืนในมือยิงสกัดที่แขนของเงาพิฆาต ทำให้เขาเสียหลักไปเล็กน้อย

"อ๊าก!" เงาพิฆาตอุทานด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ยังคงยืนหยัดได้

ชาญณรงค์รู้ดีว่าการต่อสู้ที่นี่จะยืดเยื้อเกินไป และอาจมีกำลังเสริมจากภายนอกเข้ามา เขาต้องรีบหาทางไปยังเป้าหมายหลัก นั่นคือการเข้าถึงข้อมูลลับที่มังกรดำซุกซ่อนไว้

"เจ้าหลอกข้า!" ชาญณรงค์ตะโกนถามเงาพิฆาต "เจ้าปล่อยให้ข้าเข้ามาในตรอกนี้ เพื่อรอข้าอยู่ที่นี่ใช่หรือไม่?"

เงาพิฆาตหัวเราะในลำคอ "แน่นอน... เจ้าคิดว่าเราไม่รู้แผนการของเจ้าเลยรึไง? การลอบเข้าคฤหาสน์ของเจ้านายข้า มันง่ายเกินไป... แต่การจะออกมาจากที่นี่น่ะสิ... มันยากกว่าเยอะ"

คำพูดของเงาพิฆาตทำให้ชาญณรงค์เข้าใจทุกอย่าง เขาถูกล่อมายังกับดักที่ถูกวางไว้อย่างดี กับดักนี้ไม่ใช่แค่การสกัดกั้น แต่เป็นการปิดเส้นทางหนีทั้งหมด

"แล้วโกดังร้างนั่นล่ะ?" ชาญณรงค์ถาม "ฐานปฏิบัติการลับของเรา... พวกเจ้าก็รู้แล้วใช่ไหม?"

"เจ้านายของข้าฉลาดกว่าที่เจ้าคิด ชาญณรงค์" เงาพิฆาตกล่าว "ทุกอย่างที่เจ้าทำ... ทุกการเคลื่อนไหวของเจ้า... พวกเราจับตาดูอยู่เสมอ"

ชาญณรงค์รู้สึกเย็นวาบไปทั่วสันหลัง เขาถูกล้อมกรอบ ไม่ใช่แค่ในตรอกนี้ แต่กำลังถูกล้อมกรอบจากทุกทิศทาง

"ถ้าอย่างนั้น... ก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว" ชาญณรงค์กล่าวเสียงหนักแน่น เขาโยนปืนพกทิ้งไป และชักมีดสั้นคู่ใจที่ซ่อนไว้ในรองเท้าบูทออกมา

"เจ้าจะทำอะไร?" เงาพิฆาตถามด้วยความสงสัย

"ข้าจะพิสูจน์ให้เจ้าเห็น ว่าพายุเงาพิฆาต... ไม่ได้มีไว้เพียงแค่การหลบซ่อน" ชาญณรงค์กล่าวพร้อมพุ่งเข้าใส่เงาพิฆาตด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเดิม

นี่ไม่ใช่การต่อสู้ด้วยปืนอีกต่อไป แต่มันคือการต่อสู้ด้วยมีด การต่อสู้ที่อันตรายและใกล้ชิด การต่อสู้ที่ตัดสินกันด้วยชั่วพริบตา

ชาญณรงค์และเงาพิฆาตฟาดฟันกันอย่างดุเดือด เสียงมีดกระทบกันดังเสียดแก้วหู ชาญณรงค์อาศัยความคล่องแคล่วและความเร็วในการหลบหลีก ส่วนเงาพิฆาตอาศัยพละกำลังและความแข็งแกร่ง

ชาญณรงค์ใช้จังหวะที่เงาพิฆาตพลาดจากการโจมตี หมุนตัวหลบและใช้ปลายมีดกรีดเข้าที่แขนของเงาพิฆาตอีกครั้ง คราวนี้ลึกกว่าเดิม

"อ๊าก!" เงาพิฆาตตะโกนด้วยความเจ็บปวด เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากบาดแผล

แต่เมื่อชาญณรงค์กำลังจะใช้จังหวะนี้โจมตีซ้ำ สมุนอีกสองคนที่เหลือก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวเขาจากด้านข้าง

ชาญณรงค์ต้องถอยหลังออกมาอย่างรวดเร็ว เขาพบว่าตัวเองกำลังถูกรุม

"เจ้าหนีไม่พ้น ชาญณรงค์!" เงาพิฆาตกล่าวเสียงหอบ "ถึงเวลาที่เจ้าจะต้องชดใช้ในสิ่งที่เจ้าทำกับเจ้านายของข้าแล้ว!"

ชาญณรงค์มองไปรอบๆ เขาเห็นสมุนของเงาพิฆาตกำลังค่อยๆ เคลื่อนเข้ามา โอบล้อมเขาไว้ ราวกับสุนัขป่าที่กำลังไล่ต้อนเหยื่อ

เขาติดกับดัก... เขาถูกเปิดโปง... และเขากำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต

แต่ในแววตาของชาญณรงค์ ไม่มีความหวาดกลัวปรากฏขึ้น มีเพียงความมุ่งมั่นอันแรงกล้า และประกายไฟแห่งการต่อสู้ที่ลุกโชน

"เจ้าคิดว่าแค่นี้จะหยุดข้าได้รึไง?" ชาญณรงค์ถามพร้อมยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย "บางที... เจ้าอาจจะยังไม่รู้จัก 'พายุเงาพิฆาต' ดีพอ"

เขาไม่ได้มองไปที่สมุนที่กำลังเข้ามา แต่สายตาของเขากวาดมองไปยังทางออกของตรอกที่ห่างออกไป

มีทางเดียวเท่านั้น... เขาต้องทะลวงผ่านสมุนทั้งหมดนี้ไปให้ได้!

ทันใดนั้นเอง ชาญณรงค์ก็พุ่งเข้าใส่กลุ่มสมุนด้วยความเร็วที่ไม่มีใครคาดคิด เขาไม่ใช่แค่การต่อสู้ แต่เป็นการ "ถล่ม" กลุ่มสมุนเหล่านั้น

การต่อสู้ครั้งนี้จะจบลงอย่างไร? ชาญณรงค์จะสามารถหนีรอดจากกับดักที่ถูกวางไว้อย่างชาญฉลาดนี้ไปได้หรือไม่? หรือนี่คือจุดจบของ "พายุเงาพิฆาต"?