ตอนที่ 1 — ล่าเงาในนครหลวง

สายลมเย็นยามรัตติกาลพัดโชยแผ่วเบา พาเอากลิ่นอายของความเน่าเฟะและความหวังปะปนกันมาในอากาศของกรุงเทพมหานคร กวินท์ ยืนนิ่งสงบอยู่บนดาดฟ้าตึกสูงระฟ้าแห่งหนึ่ง สายตาคมกริบสอดส่องไปทั่วผืนฟ้าสีดำสนิทที่แต่งแต้มด้วยแสงไฟระยิบระยับของเมืองหลวง เบื้องล่างคือมหานครที่ไม่เคยหลับใหล เต็มไปด้วยชีวิตชีวา และภายใต้ความเจริญรุ่งเรืองนั้น ‌ก็มีเงามืดซ่อนเร้นอยู่เสมอ

คืนนี้เป็นคืนที่เขาต้องทำงาน ภารกิจของเขาคือการตามล่า "เงา" เงาในที่นี้ไม่ได้หมายถึงเงาตามตัวของใคร แต่หมายถึงบุคคลนามแฝงที่ทรงอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งในวงการใต้ดินขององค์กร "อสรพิษโลหิต" องค์กรที่เปรียบเสมือนมะเร็งร้ายที่กำลังกัดกินสันติสุขของแผ่นดินนี้มานานหลายทศวรรษ

"เงา" เป็นชื่อที่ใครๆ ​ก็หวาดกลัว ไม่มีใครเคยเห็นใบหน้าของมัน ไม่รู้ว่ามันคือใคร มาจากไหน รู้เพียงแต่มันมีอำนาจตัดสินเป็นตาย มีลูกสมุนที่ภักดีราวกับถูกสะกด และทุกการเคลื่อนไหวของมัน มักนำมาซึ่งความสูญเสียและความตาย

กวินท์กระชับปืนคู่ใจที่บรรจุลูกกระสุนพิเศษไว้เต็มแม็กกาซีน ‍ปืนสั้นคู่ใจรุ่น "อัสนีบาต" ที่เขาปรับแต่งมาเป็นพิเศษ ไม่เคยทำให้เขาผิดหวัง ในยามคับขัน ปืนคู่นี้คือส่วนหนึ่งของเขา

"หึ... มาสิเงา" เขาพึมพำกับตัวเอง ‌เสียงแหบพร่าแต่แฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่น "คืนนี้แกหนีฉันไม่พ้น"

ข้อมูลที่ได้มานั้นแม่นยำ "เงา" มีนัดส่งมอบของผิดกฎหมายสำคัญที่โกดังร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยาแห่งหนึ่ง การไปถึงของเขาต้องรวดเร็วและเงียบเชียบที่สุด

เขาไม่รอช้า กระโดดข้ามจากดาดฟ้าหนึ่งไปยังอีกดาดฟ้าหนึ่งอย่างคล่องแคล่วราวกับแมวป่า ร่างสูงโปร่งของเขาเคลื่อนไหวไปตามหลังคาตึกอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางแสงจันทร์ที่ส่องลอดผ่านก้อนเมฆเป็นบางครั้ง

เมื่อมาถึงจุดที่กำหนด ‍เขาก็เห็นรถยนต์สีดำสนิทหลายคันจอดเรียงรายอยู่หน้าโกดังเก่าแก่ที่กำลังผุพัง แสงไฟจากรถยนต์ส่องสว่างตัดกับความมืดมิดของโกดังได้อย่างชัดเจน ชายฉกรรจ์กว่าสิบคนยืนกระจายกำลังอยู่รอบๆ ตรวจตราความปลอดภัยอย่างเข้มงวด

"หน่วยสกัดกั้นเคลื่อนที่... พร้อม" เสียงกระซิบผ่านเครื่องสื่อสารที่ซ่อนอยู่ในหูของกวินท์

"รับทราบ" กวินท์ตอบรับสั้นๆ "กำลังเริ่มปฏิบัติการ"

เขาค่อยๆ ​โรยตัวลงมาจากหลังคาอาคารที่อยู่ตรงข้าม สัมผัสพื้นเบาหวิวราวกับขนนก ร่างกายของเขาปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมได้อย่างแนบเนียน

"สี่คนด้านหน้า... สองคนซ้าย... สองคนขวา... ด้านหลังอีกสาม" กวินท์ประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว "ที่เหลืออยู่ในโกดัง"

นี่คือสิ่งที่เขาเกลียดที่สุด... ​การต้องปะทะกับลูกสมุนกระจอกของพวกอสรพิษโลหิต แต่มันเป็นส่วนหนึ่งของเกมที่เขาต้องเล่น

"พร้อมนะกวินท์?" เสียงของผู้บังคับบัญชาดังขึ้นมาในหู

"พร้อมเสมอ" เขาตอบอย่างมั่นใจ

ทันทีที่สัญญาณเริ่ม กวินท์ก็พุ่งตัวออกจากที่ซ่อนราวกับพายุ เขากระโดดเข้าใส่กลุ่มยามที่อยู่ด้านหน้า ปืนสั้นในมือออกอาการอย่างรวดเร็ว เสียงปืนดังขึ้นเพียงไม่กี่นัด ​ชายฉกรรจ์สามคนล้มลงทันทีอย่างไม่ทันตั้งตัว

"ใครวะ!" เสียงตะโกนดังขึ้น

กวินท์ไม่เสียเวลาตอบโต้ เขาใช้ความเร็วและความคล่องแคล่วในการหลบหลีกกระสุนที่ยิงสวนมาอย่างบ้าคลั่ง เขาพลิกตัวกลิ้งหลบไปด้านข้าง ก่อนจะใช้ปืนยิงเข้าใส่ที่ขาของยามที่กำลังเล็งปืนมาทางเขา

"อา!" เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น

เขาเคลื่อนที่ต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง สังหารยามทีละคนอย่างมีประสิทธิภาพ การฝึกฝนอย่างหนักและการต่อสู้จริงมานับครั้งไม่ถ้วน ทำให้เขากลายเป็นเครื่องจักรสังหารที่ไร้ความปรานี

"พวกมันมีมากกว่าที่คาด!" เสียงยามคนหนึ่งตะโกน

กวินท์ได้ยินเสียงฝีเท้ากำลังวิ่งเข้ามาจากด้านในโกดัง เขาเตรียมพร้อมรับมือ

"มาเลย" เขาคิดในใจ

ประตูโกดังถูกเปิดออกพร้อมกับเสียงปืนที่ดังสนั่น กวินท์หลบเข้าที่กำบังหลังถังน้ำมันเก่าที่วางกองอยู่ เขาแอบมองออกไป เห็นกลุ่มชายฉกรรจ์ถืออาวุธครบมือ กำลังกวาดกระสุนใส่ไปทั่วบริเวณ

"ไอ้เวร... แกจะหนีไปไหน!" เสียงหนึ่งตะโกนก้อง

กวินท์เหลือบตาไปมองเห็นบุคคลหนึ่งที่ยืนเด่นอยู่กลางกลุ่มนั้น เป็นชายรูปร่างท้วม สวมสูทสีเข้ม ใบหน้าบึ้งตึง แต่ที่สะดุดตาที่สุดคือรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ที่พาดผ่านใบหน้าของเขา

"แกไม่ใช่เงา" กวินท์พึมพำ "แกเป็นแค่ลูกน้อง"

เขาตัดสินใจแล้วว่าการปะทะตรงๆ แบบนี้จะทำให้เสียเวลาและอาจจะเปิดเผยตัวเขาเกินไป เขาต้องหาทางเข้าไปในโกดังให้เร็วที่สุด

"นั่นมัน... แผนสอง" เขาพูดผ่านเครื่องสื่อสาร

"มีอะไรกวินท์?"

"ฉันจะใช้ระเบิดควัน... เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ"

"เสี่ยงเกินไปนะ"

"ไม่... นี่คือโอกาสเดียว"

กวินท์หยิบระเบิดควันออกมาจากกระเป๋า เขากดสลักและขว้างออกไปที่กลางกลุ่มยามที่กำลังยิงสกัดอยู่

"อั่ก!"

ควันสีขาวหนาทึบพวยพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว ปกคลุมพื้นที่ ทำให้การมองเห็นแทบจะเป็นศูนย์

"อะไรวะ!"

"มองไม่เห็น!"

ท่ามกลางความโกลาหล กวินท์ก็พุ่งตัวออกจากที่กำบัง เขาใช้จังหวะนั้น วิ่งฝ่าควันเข้าไปในโกดังอย่างรวดเร็ว

ภายในโกดังยิ่งมืดมิดกว่าด้านนอก แสงไฟสลัวๆ จากหลอดไฟเก่าๆ สาดส่องลงมาเป็นลำ กลิ่นอับชื้นและฝุ่นละอองฟุ้งกระจายไปทั่ว

"ใครวะ! เข้ามาได้ยังไง!" เสียงตะโกนดังมาจากส่วนลึกของโกดัง

กวินท์ตั้งสติ เขาได้ยินเสียงฝีเท้าหลายคู่กำลังเคลื่อนเข้ามาหาเขาจากหลายทิศทาง

"มาเลย... พวกแก" เขาชักปืนคู่ใจออกมา ดวงตาเปล่งประกายแห่งความมุ่งมั่น

การต่อสู้ภายในโกดังเริ่มขึ้นอย่างดุเดือด เสียงปืน เสียงต่อสู้ และเสียงตะโกนดังสนั่น กวินท์เคลื่อนไหวไปมาระหว่างชั้นวางสินค้าเก่าๆ อย่างรวดเร็ว เขาใช้วัตถุต่างๆ ในโกดังเป็นที่กำบัง และโจมตีศัตรูอย่างแม่นยำ

เขาต่อสู้กับชายฉกรรจ์ที่พยายามเข้ามาขวางทางทีละคน แต่ละคนล้วนมีทักษะการต่อสู้ที่ไม่ธรรมดา แต่ก็ยังไม่สามารถเทียบชั้นกับประสบการณ์และความเก่งกาจของกวินท์ได้

"แกมันใคร!" ชายฉกรรจ์คนหนึ่งตะโกนใส่เขา ขณะที่พยายามจะฟันด้วยมีด

กวินท์ปัดป้องมีดออกไปอย่างง่ายดาย ก่อนจะสวนกลับด้วยการเตะเข้าที่ท้องของอีกฝ่ายอย่างแรงจนเซถอยหลัง แล้วตามด้วยกระสุนนัดเดียวที่เฉียบคม

"คนที่มาพรากทุกอย่างไปจากพวกแก" กวินท์ตอบกลับ ใบหน้าของเขาไร้ซึ่งความสะทกสะท้าน

เขาเดินหน้าต่อไป ลึกเข้าไปในโกดัง ขณะที่เสียงปะทะเริ่มเบาลงเรื่อยๆ แสดงว่าลูกสมุนของ "เงา" กำลังลดน้อยลง

ในที่สุด เขาก็มาถึงห้องที่อยู่ลึกที่สุดของโกดัง ประตูห้องนั้นทำจากเหล็กหนา ดูแข็งแรงผิดกับสภาพโกดังโดยรวม

"คงอยู่ข้างในแหงๆ" เขาคิด

เขาไม่รีรอที่จะเปิดประตูเข้าไป แต่ทันใดนั้นเอง แสงไฟสีแดงฉุกเฉินก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังลั่นไปทั่วบริเวณ

"อะไรวะ!"

เสียงประตูล็อคดังขึ้นจากด้านใน กวินท์พยายามเปิดประตู แต่มันแน่นหนาจนขยับไม่ได้

"แผนสอง... ก็แค่นั้นสินะ" เขาพูดกับตัวเองอย่างหงุดหงิด

เขาหันกลับมามองด้านหลัง เห็นลูกสมุนที่เหลืออยู่กำลังรวมตัวกันอยู่ที่ทางเข้าโกดัง ใบหน้าของพวกเขามีรอยยิ้มเยาะ

"แกติดกับแล้วไอ้หนุ่ม!" เสียงของชายรูปร่างท้วมที่เขาเห็นตอนแรกดังขึ้น

"แกมันโง่เองที่เข้ามาในกับดักง่ายๆ แบบนี้"

กวินท์รู้ดีว่าเขาพลาด การเผชิญหน้ากับ "เงา" นั้นไม่ง่ายอย่างที่คิด องค์กรอสรพิษโลหิตมีแผนการที่ซับซ้อนกว่าที่เขาคาดไว้เสมอ

"ระวังตัวนะ" เสียงผู้บังคับบัญชาดังขึ้นในหู "มีสัญญาณการเคลื่อนไหวผิดปกติ"

"รับทราบ... ฉันจะจัดการเอง" กวินท์ตอบ แต่ในใจของเขากำลังคิดหาทางออก

ขณะที่เขากำลังคิดหาทาง กวินท์ก็สังเกตเห็นบางอย่างที่มุมห้อง... เป็นท่อระบายอากาศเก่าๆ ที่ดูเหมือนจะสามารถลอดเข้าไปได้

"นี่แหละ... ทางออกของฉัน"

เขาไม่รอช้า พุ่งตัวไปที่ท่อระบายอากาศ ใช้มีดคู่ใจกรีดเปิดตะแกรงออกอย่างรวดเร็ว

"แกหนีไม่พ้นหรอก!" เสียงชายรูปร่างท้วมดังขึ้น

กวินท์มุดตัวเข้าไปในท่อระบายอากาศแคบๆ ที่เต็มไปด้วยฝุ่นและใยแมงมุม เขาใช้ความคล่องแคล่วในการเคลื่อนที่ไปตามทางเดินแคบๆ นั้น

"ฉันจะกลับมา... คราวนี้จะเอาให้แกสำออยไปตลอดชีวิต!" เขาตะโกนทิ้งท้าย ก่อนจะหายลับเข้าไปในความมืดของท่อระบายอากาศ

เบื้องหลังของเขาคือเสียงปืนที่ดังไล่หลังมาไม่หยุดยั้ง แต่ก็ไม่สามารถตามเขาได้ทัน

กวินท์เคลื่อนที่ไปตามท่อระบายอากาศอย่างรวดเร็ว เขาไม่รู้ว่าปลายทางจะเป็นที่ไหน แต่เขาต้องหาทางออกจากที่นี่ให้ได้

ขณะที่เขากำลังคลานไปเรื่อยๆ ก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากด้านหน้า... เสียงฝีเท้าคน!

"ใครกัน?"

เขามุดไปหยุดนิ่ง แอบมองผ่านช่องตะแกรงเล็กๆ ที่ใกล้ที่สุด

สิ่งที่เขาเห็นทำให้หัวใจของเขาเต้นแรง...

เป็นเงา... ร่างของชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ท่ามกลางความมืดสลัว แสงไฟเพียงน้อยนิดสะท้อนกับใบหน้าของเขา... ใบหน้าที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน...

"เงา..."

นี่คือการเผชิญหน้าครั้งแรกของเขากับ "เงา" หรือไม่? หรือนี่เป็นเพียงกับดักอีกชั้นหนึ่ง?

กวินท์รู้ดีว่าการตัดสินใจเพียงครั้งเดียวของเขาในตอนนี้ อาจหมายถึงความเป็นความตาย…