ตอนที่ 2 — ล่าเงาอสรพิษ

สายลมเย็นยามรัตติกาลพัดโชยแผ่วเบา พาเอากลิ่นอายของความเน่าเฟะและความหวังปะปนกันมาในอากาศของกรุงเทพมหานคร กวินท์ ยืนนิ่งสงบอยู่บนดาดฟ้าตึกสูงระฟ้าแห่งหนึ่ง สายตาคมกริบสอดส่องไปทั่วผืนฟ้าสีดำสนิทที่แต่งแต้มด้วยแสงนีออนหลากสีจากเบื้องล่าง สองปีที่ผ่านมา เขาตามล่าเงาอสรพิษ องค์กรลับที่คอยบงการเบื้องหลังอาชญากรรมและการคอร์รัปชันที่กัดกินประเทศชาติอย่างเงียบเชียบ ‌แต่ทุกครั้งที่เงื้อมมือคว้าถึง ปลายทางกลับกลายเป็นเพียงเศษซาก หรือไม่ก็ศัตรูที่แข็งแกร่งเกินกว่าที่คาดคิด

ครั้งนี้แตกต่างออกไป ข้อมูลที่ได้มาเป็นชิ้นเป็นอันที่สุดเท่าที่เคยมีมา เป็นความลับที่รั่วไหลออกมาจากใจกลางของอสรพิษเอง ซองจดหมายสีดำที่ถูกส่งมาถึงเขาเมื่อคืนวาน มีเพียงข้อความสั้นๆ และแผนผังที่ละเอียดอ่อน ​ซึ่งชี้เป้าไปที่การเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ขององค์กรในอีกไม่กี่วันข้างหน้า กวินท์หลับตาลง สูดหายใจลึก ปลายนิ้วสัมผัสสร้อยคอที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อยันต์ เป็นเครื่องรางที่มารดาเคยให้ไว้ ก่อนจากโลกนี้ไปพร้อมกับความลับที่ยังไม่ถูกเปิดเผย

"ถึงเวลาแล้วสินะ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบกับตัวเอง ภาพใบหน้าของผู้บริสุทธิ์ที่ต้องสังเวยให้กับความโลภและความโหดร้ายผุดขึ้นมาในหัว ‍ภาพเหล่านั้นเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่หล่อเลี้ยงความมุ่งมั่นของเขา ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไร เขาจะต้องยุติความเลวร้ายนี้ให้ได้

ในขณะเดียวกัน ที่อีกฟากหนึ่งของกรุงเทพฯ ในโกดังร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา แสงไฟสลัวส่องลอดผ่านช่องลมที่แตกหัก เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ของชายที่สวมชุดดำสนิท ใบหน้าของเขาถูกปกปิดด้วยหน้ากากที่แกะสลักเป็นรูปงูร้าย ‌ดวงตาที่ซ่อนอยู่หลังช่องหน้ากากฉายแววอำมหิต มือข้างหนึ่งถือมีดสั้นคมกริบที่สั่นระริกอยู่บนอากาศ ราวกับจะสื่อถึงความไม่พอใจ

"ท่านแม่ทัพ... ข้อมูลนั้น... ถูกส่งออกไปแล้ว" เสียงแหบแห้งดังขึ้นจากชายชุดดำอีกคนหนึ่งที่ก้มหน้าก้มตาอยู่เบื้องหน้า

ชายผู้สวมหน้ากากงูไม่ตอบ เขาเพียงแต่หมุนมีดในมือช้าๆ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ‍"เรื่องเล็กน้อย... ไม่ใช่สิ่งที่เราจะกังวล"

"แต่... ถ้าหาก..."

"ไม่มีคำว่า 'ถ้าหาก' ในพจนานุกรมของอสรพิษ" เขาตัดบท "ผู้ที่คิดจะทรยศ จงเตรียมพร้อมที่จะถูกกลืนกิน"

ชายชุดดำที่พูดก่อนหน้าตัวสั่นเทา ​เขาพยักหน้ารับคำอย่างรวดเร็ว "ขออภัยขอรับ ท่านแม่ทัพ... เราจะตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีสิ่งใดผิดพลาด"

"ดี" ชายผู้สวมหน้ากากงูเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เรืองรองในความมืดจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างราวกับจะทะลวงผ่านค่ำคืนอันมืดมิด "การเคลื่อนไหวครั้งใหญ่กำลังจะเริ่มต้น... และสายลมแห่งการเปลี่ยนแปลงก็กำลังจะพัดมา"

เช้าวันต่อมา ​แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารและแผนที่ กวินท์กำลังจดจ่ออยู่กับแผนผังที่ได้มา เขาขีดเส้น วงกลม และขีดกากบาทลงบนแผนที่อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ข้อมูลที่ได้รับมาบ่งชี้ถึงการรวมตัวของสมาชิกระดับสูงของอสรพิษ ณ สถานที่แห่งหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ในเขตภูเขาทางภาคเหนือ ​การประชุมครั้งนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งยวด เพราะจะเป็นการตัดสินใจครั้งสุดท้ายเกี่ยวกับแผนการที่จะสั่นคลอนเสถียรภาพของประเทศ

"ภูภาคเหนือ... อากาศเย็น... ยากต่อการเข้าถึง" กวินท์พึมพำ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดเบอร์ที่คุ้นเคย

"สวัสดีครับ กวินท์" เสียงห้าวหาญจากปลายสายดังมา "มีอะไร?"

"พี่มังกร... ผมต้องการข้อมูลเกี่ยวกับพื้นที่ภูเขาสูงทางภาคเหนือ โดยเฉพาะเส้นทางลับและถ้ำที่อาจใช้เป็นฐานหลบซ่อน" กวินท์กล่าวอย่างรวดเร็ว

"ได้เลย... รอไม่นาน" พี่มังกรตอบรับทันที "แต่... จะไปทำอะไรที่นั่น? อันตรายนะ"

"ผมกำลังจะจบเรื่องนี้ครับ" กวินท์ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ครั้งนี้... ผมต้องเผชิญหน้ากับมันโดยตรง"

บทสนทนาจบลงไม่นานนัก กวินท์ก็ได้รับไฟล์ข้อมูลจำนวนมากเข้ามาในเครื่องคอมพิวเตอร์ของเขา เป็นข้อมูลที่พี่มังกรหามาให้ด้วยความรวดเร็วและแม่นยำอย่างที่เขาคาดหวัง แผนที่ภูมิประเทศ เส้นทางเดินป่า ถ้ำที่ซ่อนอยู่ และแม้กระทั่งข้อมูลเกี่ยวกับสภาพอากาศในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

"ดีมาก" กวินท์ยิ้มมุมปาก เขาเริ่มจัดกระเป๋าอย่างรวดเร็ว อาวุธคู่ใจถูกหยิบออกมาตรวจสอบความเรียบร้อย เสื้อเกราะอ่อนที่ซ่อนไว้ใต้เสื้อผ้าถูกสวมทับ มีดสั้นที่เขาพกติดตัวเป็นประจำถูกเหน็บไว้ที่เอว

"การเดินทางครั้งนี้... จะต้องไม่ง่าย" เขาคิดในใจ เขาหยิบรูปถ่ายเล็กๆ ใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋า เป็นรูปของมารดาที่กำลังยิ้มอย่างอ่อนโยน "ผมจะไม่ทำให้แม่ผิดหวัง"

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา รถยนต์คันหนึ่งที่ดูไม่สะดุดตาก็เคลื่อนตัวออกจากกรุงเทพฯ มุ่งหน้าสู่ทิศเหนือ กวินท์นั่งอยู่หลังพวงมาลัย สายตาจับจ้องไปยังถนนที่ทอดยาวออกไปเบื้องหน้า ความรู้สึกของการเดินทางครั้งสำคัญกำลังก่อตัวขึ้นในใจ

การเดินทางบนถนนหลวงเป็นไปอย่างราบรื่น แต่เมื่อรถยนต์เริ่มไต่ระดับขึ้นสู่ภูเขา สภาพถนนก็เริ่มขรุขระและอันตรายมากขึ้น ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทา อากาศเย็นยะเยือกจนสัมผัสได้ กวินท์จอดรถไว้ที่ชายป่าแห่งหนึ่ง แล้วลงจากรถ แบกเป้สัมภาระที่บรรจุไปด้วยอุปกรณ์จำเป็นสำหรับภารกิจ เขาเงยหน้ามองยอดเขาที่ปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบ

"ฐานลับของอสรพิษ... คงอยู่ลึกเข้าไปในนี้" เขาคาดเดา

กวินท์เริ่มออกเดินตามเส้นทางที่ปรากฏในแผนที่ ขาของเขาหย่อนลงไปในกองใบไม้แห้ง เสียงกิ่งไม้หักดังกรอบแกรบเป็นระยะ เขาใช้มีดสั้นปัดป้องกิ่งไม้ที่ยื่นขวางทางอย่างคล่องแคล่ว ร่างกายของเขาแข็งแกร่งจากการฝึกฝนอย่างหนัก การเดินทางในป่าที่ทุรกันดารนี้ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา

ขณะที่เขากำลังเดินไปตามเส้นทางที่ค่อนข้างแคบ เสียงฝีเท้าจากด้านหลังก็ดังขึ้น กวินท์ชะงัก เขาหันกลับไปมองอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติ

"คิดไปเองหรือเปล่า?" เขาถามตัวเอง

แต่แล้ว เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ กวินท์รู้ทันทีว่าไม่ใช่ภาพลวงตา มีใครบางคนกำลังสะกดรอยตามเขาอยู่

"อสรพิษ... รู้ตัวแล้วสินะ" เขาพึมพำ

กวินท์ไม่รอช้า เขาเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น แต่การสะกดรอยตามในป่าทึบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับผู้ที่ไม่มีประสบการณ์ เขาใช้ประสบการณ์และความรู้เกี่ยวกับธรรมชาติที่เขามีในการพรางตัวและหลีกเลี่ยงการถูกพบเห็น

ไม่นานนัก กวินท์ก็มาถึงบริเวณที่แผนที่ระบุว่าเป็น "ปากทางเข้า" แต่สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่ทางเข้าที่ชัดเจน กลับเป็นเพียงโขดหินขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางทาง ราวกับธรรมชาติสร้างขึ้นมาเพื่อบดบังสิ่งใดสิ่งหนึ่งเอาไว้

"นี่สินะ... ทางเข้า" กวินท์กล่าว เขาสำรวจโขดหินอย่างละเอียด ปลายนิ้วไล้ไปตามรอยแตก รอยตะปุ่มตะป่ำ จนกระทั่งพบกับร่องรอยที่ดูผิดปกติ

"มีกลไกอะไรบางอย่างซ่อนอยู่"

ขณะที่เขากำลังพยายามหาทางเปิดกลไกนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง เขาหันกลับไปอย่างรวดเร็ว พบกับชายชุดดำสองคนที่สวมหน้ากากงูเช่นเดียวกับที่เขาเคยเห็นมา ชายทั้งสองคนมีอาวุธครบมือ

"หยุดอยู่ตรงนั้น!" หนึ่งในนั้นตะโกน

กวินท์ไม่ตอบ เขาเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ เขาหยิบมีดสั้นออกมาเตรียมรับมือ

"แก... คือคนที่สายลมแห่งการเปลี่ยนแปลงกำลังจะพัดพาไป" ชายอีกคนหนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

"สายลมแห่งการเปลี่ยนแปลง... จะพัดพาความพินาศมาสู่พวกแกต่างหาก" กวินท์ตอบโต้

ทันใดนั้น ชายชุดดำทั้งสองคนก็พุ่งเข้าใส่ กวินท์หลบหลีกการโจมตีอย่างฉิวเฉียด เขาใช้ความเร็วและความคล่องแคล่วที่มีเข้าปะทะกับศัตรู เสียงปะทะของอาวุธดังสนั่นไปทั่วบริเวณ

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด กวินท์ใช้สภาพแวดล้อมให้เป็นประโยชน์ เขาใช้ต้นไม้เป็นที่กำบัง หลบหลีกการโจมตีอย่างชำนาญ แม้จะเสียเปรียบเรื่องจำนวน แต่ด้วยทักษะการต่อสู้ที่เหนือกว่า เขาค่อยๆ สร้างความได้เปรียบ

ในขณะที่การต่อสู้กำลังจะเข้าสู่จุดตัดสิน ชายชุดดำคนหนึ่งสะดุดล้มลงไป ชายอีกคนหนึ่งที่เห็นดังนั้นก็หันไปมอง กวินท์ไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย เขาพุ่งเข้าใส่ชายชุดดำที่เหลืออยู่ด้วยความเร็วสูง ใช้มีดสั้นฟันเข้าที่แขนของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ

เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น ชายชุดดำคนนั้นทรุดตัวลง กวินท์ไม่รีรอ เขาใช้เท้ากระทืบเข้าที่หน้าอกของศัตรูจนกระเด็นไป ชายชุดดำทั้งสองคนนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น

กวินท์หายใจหอบ เขาเช็ดเหงื่อที่ไหลอาบหน้าด้วยหลังมือ การต่อสู้ครั้งนี้เป็นเพียงการอุ่นเครื่อง เขาเดินกลับไปที่โขดหินอีกครั้ง และใช้ความพยายามอย่างหนักในการเปิดกลไกที่ซ่อนอยู่

ในที่สุด กลไกก็ทำงาน รอยต่อของโขดหินค่อยๆ แยกออก เผยให้เห็นทางเข้ามืดมิดที่ทอดลึกเข้าไป กลิ่นอายของความชื้นและอากาศเก่าปะทะกับจมูกของเขา

"นี่คือจุดเริ่มต้น" กวินท์กล่าว ดวงตาของเขาฉายแววแน่วแน่ เขาเดินก้าวเข้าไปในความมืดมิดนั้น ทิ้งไว้เพียงร่างของศัตรูที่นอนสลบอยู่เบื้องหลัง

ภายในทางเข้า มืดสนิทจนแทบมองไม่เห็น กวินท์หยิบไฟฉายจากกระเป๋ามาเปิด แสงสว่างส่องไปกระทบผนังหินที่ชื้นแฉะ และบางส่วนก็ปกคลุมไปด้วยตะไคร่น้ำ เขาเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ เสียงหยดน้ำที่กระทบพื้นดังเป็นจังหวะชวนขนลุก

"น่าจะเป็นเส้นทางที่ถูกสร้างขึ้น" เขาคาดเดา "ไม่ใช่ถ้ำธรรมชาติทั้งหมด"

เขาเดินไปตามทางเดินที่คดเคี้ยวไปมา บางครั้งก็ต้องคุกเข่าคลานผ่านช่องแคบๆ ที่แทบจะไม่มีที่ว่างให้หายใจ ท่ามกลางความมืดมิด เขารู้สึกได้ถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้น ราวกับว่ากำแพงหินกำลังจะบีบอัดเขา

เมื่อเดินมาได้ระยะหนึ่ง ทางเดินก็เริ่มกว้างขึ้น และมีแสงสว่างจากเบื้องหน้าส่องลอดเข้ามา กวินท์เร่งฝีเท้า เมื่อมองผ่านช่องทางนั้น สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาทำให้เขาต้องเบิกตากว้าง

เบื้องหน้าของเขา คือโถงขนาดใหญ่ที่ตกแต่งอย่างหรูหราผิดกับสภาพภายนอก ผนังประดับด้วยภาพวาดโบราณที่ดูเก่าแก่ และมีรูปสลักงูขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่กลางโถง รอบๆ โถงมีโต๊ะทำงานและเก้าอี้จำนวนหนึ่ง ซึ่งมีเอกสารกระจัดกระจายอยู่เต็มไปหมด

"นี่คือฐานลับของอสรพิษ..." กวินท์พึมพำ "การประชุมสำคัญ... ต้องอยู่ที่นี่แน่"

ขณะที่เขากำลังสำรวจโถงอยู่นั้น เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังขึ้นจากทางเดินอื่น กวินท์รู้ทันทีว่าเขาถูกค้นพบ

"เข้ามาแล้วสินะ... เจ้าหนู" เสียงหนึ่งดังขึ้น กวินท์หันไปตามเสียง พบกับชายชราคนหนึ่งในชุดคลุมสีดำ ใบหน้าของเขาเหี่ยวย่นแต่แววตาคมกริบ ราวกับจะมองทะลุทุกสิ่ง

"นายคือนายใหญ่ของอสรพิษ?" กวินท์ถามด้วยน้ำเสียงท้าทาย

ชายชราหัวเราะเบาๆ "เป็นเพียงผู้ดูแล... ผู้บงการที่แท้จริง... อยู่สูงกว่าข้ามาก"

"ไม่ว่านายจะเป็นใคร... วันนี้... ทุกอย่างจะจบลง" กวินท์กล่าว เขาเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้

แต่แล้ว ชายชราก็ยกมือขึ้น signaling ให้หยุด "ใจเย็น... เด็กน้อย... เจ้าคิดว่าการบุกเข้ามาแบบนี้... จะเป็นไปโดยไม่มีการเตรียมการของเราหรือ?"

ทันใดนั้น ประตูเหล็กขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหลังของชายชราก็ค่อยๆ ปิดลงอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงกลไกที่ดังสนั่น

"เจ้า... ติดกับดักแล้ว" ชายชรากล่าวด้วยรอยยิ้มที่น่าขนลุก

กวินท์หันไปมองประตูเหล็กที่กำลังปิดลงอย่างสิ้นหวัง เขาพยายามจะพุ่งออกไป แต่มันก็เร็วเกินไป ประตูเหล็กปิดลงอย่างสมบูรณ์ ปิดกั้นทางออกของเขา

"ยินดีต้อนรับสู่รังงู... เจ้าหนู" ชายชรากล่าว ดวงตาของเขาเป็นประกายอำมหิต

กวินท์ยืนนิ่งอยู่กลางโถง ภาพของมารดาผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง เขาประสานมือเข้าหากันแน่น สูดหายใจลึก

"ไม่... ฉันยังไม่ตาย" เขาพึมพำ "ฉันจะหาทางออกไป... และจะจบเรื่องนี้ให้ได้"

เขาหันกลับไปมองชายชรา และพบว่าชายชรากำลังนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง พร้อมกับหยิบเอกสารขึ้นมาดู ราวกับว่าการปรากฏตัวของกวินท์เป็นเพียงเรื่องรอง

"เจ้าจะทำอะไรต่อไป?" ชายชราถามโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง

กวินท์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "ฉันจะหาทางออกไป... แล้วกลับมาเล่นงานพวกแกอีกครั้ง"

ชายชราหัวเราะเสียงดัง "เจ้าคิดว่า... เจ้าจะทำได้งั้นหรือ? ที่นี่... คือจุดจบของทุกคนที่คิดจะต่อกรกับอสรพิษ"

แต่กวินท์ไม่สนใจคำพูดนั้น สายตาของเขาจับจ้องไปที่รูปสลักงูขนาดมหึมากลางโถง เขาเริ่มสังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ ลวดลายบางอย่างที่ซ่อนอยู่บนลำตัวของรูปสลักนั้น...

เขาจะหาทางออกไปได้อย่างไร? และเบื้องหลังของชายชราผู้นี้... คือใครกันแน่? ความลับของอสรพิษกำลังจะถูกเปิดเผย หรือนี่จะเป็นจุดจบของนักล่าเงาเลือดอย่างเขา?