ตอนที่ 6 — พายุทมิฬในดงไพร

เสียงกิ่งไม้แห้งหักดังกรอบแกรบภายใต้ฝ่าเท้าของกวินท์ กลบเสียงลมหวีดหวิวที่กำลังซัดผ่านหมู่แมกไม้หนาทึบ ความเงียบที่เคยโอบล้อมเมื่อครู่ บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความเคลื่อนไหวอันเร่งรีบภายใต้เงาทมิฬ ดวงตาคมกริบของกวินท์สอดส่องไปรอบกาย ไม่ได้มองหาเพียงอันตรายที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า แต่สัมผัสได้ถึงไออุ่นของสิ่งมีชีวิตที่กำลังซุ่มซ่อนอยู่เบื้องหน้า เขาชะลอฝีเท้าลง ‌สูดกลิ่นอายของผืนป่าให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น กลิ่นดินชื้น กลิ่นใบไม้ผุ กลิ่นไอระเหยของพืชพรรณนานาชนิด ผสมปนเปกับกลิ่นโลหะเจือจางอันคุ้นเคย สัญญาณแห่งการเผชิญหน้ากำลังคืบคลานเข้ามา

หลังจากที่เฮลิคอปเตอร์ลำนั้นบินห่างออกไป กวินท์ก็ไม่รอช้า เขาถอนตัวจากตำแหน่งที่เคยยืนอยู่ใต้เงาไม้ใหญ่ ​หันหลังให้แสงแดดรำไรที่ส่องลอดใบไม้ลงมา เขาปลดกระเป๋าเป้ใบเล็กที่สะพายติดกายออกมา ก่อนจะหยิบเอาอุปกรณ์ที่จำเป็นออกมาตรวจสอบอีกครั้ง มีดสั้นคมกริบที่ผ่านการลับมาอย่างดี เชือกไนลอนความแข็งแรงสูง ไฟฉายขนาดกะทัดรัด และที่ขาดไม่ได้คือซองหนังสีเข้มที่บรรจุ "ดาบเพลิง" ‍อาวุธคู่ใจที่ครั้งหนึ่งเคยถูกยึดไป แต่โชคชะตาก็พาให้เขากลับมาครอบครองมันได้อีกครั้ง

"ยังไงก็ต้องกลับมาที่นี่..." กวินท์พึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้าที่ยังคงตกค้างอยู่ เขาจำได้ดีถึงเส้นทางที่เคยผ่านมา ป่าแห่งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเหยียบย่างเข้ามา แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไป บรรยากาศกดดันกว่าเดิม ‌ราวกับผืนป่าทั้งผืนกำลังเฝ้าระวังภัย

แสงแดดเริ่มอ่อนแรงลง รัศมีสีทองที่เคยสาดส่องทั่วป่า บัดนี้เริ่มถูกแทนที่ด้วยเงาทมิฬที่ทอดลางยาว กวินท์เร่งฝีเท้าขึ้น เขาไม่ใช่คนที่จะยอมเสียเวลาไปกับการย่ำเท้าหาความหมายของลมหายใจที่แผ่วเบา เขาต้องไปถึงเป้าหมายก่อนที่ความมืดจะกลืนกินทุกสิ่ง

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังขึ้นจากด้านหลัง กวินท์หยุดชะงัก ‍เขาไม่ได้หันกลับไปมอง แต่ประสาทสัมผัสที่เฉียบคมของเขาบอกได้ทันที ว่านี่ไม่ใช่ฝีเท้าของสัตว์ป่า กวินท์ก้มตัวลง หลบหลังต้นไม้ใหญ่ที่ปกคลุมไปด้วยมอสส์สีเขียว เขารอคอยอย่างใจเย็น

"แกหนีไม่พ้นหรอก เจ้าเงา" เสียงทุ้มห้าวดังขึ้น ​พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ "ใครกันแน่ที่กำลังจะหนี..." กวินท์ตอบกลับ เสียงของเขาเย็นเยียบ ราวกับน้ำแข็งที่กำลังกัดกิน

กลุ่มชายฉกรรจ์สวมชุดสีดำสนิทปรากฏกายขึ้น พวกเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเป็นระเบียบ ใบหน้าของแต่ละคนถูกปิดบังด้วยผ้าปิดปากสีดำ มีเพียงดวงตาที่ฉายแววแข็งกร้าวและกระหายเลือด กวินท์มองเห็นปืนพกที่คาดอยู่ที่เอว ​และมีดสั้นเล่มใหญ่ที่เหน็บอยู่ข้างขา

"มาเยอะเหมือนกันนะ..." กวินท์คิดในใจ "นี่พวกมันรู้ตัวว่าฉันตามหาอะไรอยู่รึเปล่า"

ชายร่างสูงใหญ่ที่มีแผลเป็นยาวบนใบหน้า ก้าวออกมาข้างหน้า เขาคือหัวหน้ากลุ่มอย่างไม่ต้องสงสัย "เราตามกลิ่นแกมานาน เจ้าเงา... วันนี้แหละแกจะต้องชดใช้"

"ชดใช้อะไร?" ​กวินท์ถามเสียงเรียบ เขาขยับมือไปสัมผัสที่ด้ามดาบเพลิงเบาๆ "ข้าไม่เคยคิดจะยุ่งกับพวกอสรพิษโลหิต"

"คำพูดสวยหรู..." หัวหน้ากลุ่มเยาะเย้ย "แต่การกระทำของแกมันไม่ใช่..."

สิ้นเสียงของหัวหน้ากลุ่ม ชายฉกรรจ์อีกสองคนก็พุ่งเข้าหากวินท์อย่างรวดเร็ว คนหนึ่งเล็งปืนมาที่เขา อีกคนชักมีดสั้นออกมา

กวินท์ไม่รอช้า เขาพุ่งตัวออกจากที่กำบังอย่างฉับพลัน หลบกระสุนที่พุ่งเข้ามาอย่างหวุดหวิด พร้อมๆ กับที่เขาพุ่งเข้าประชิดตัวชายที่ถือมีดสั้น

เสียงปะทะดังขึ้น กวินท์ปัดมีดสั้นของอีกฝ่ายออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะใช้ศอกกระทุ้งเข้าที่ท้องของเขาจนเซถอยหลัง จากนั้นเขาก็หันไปหาชายที่เล็งปืนมา

"หมอนี่... เร็วกว่าที่คิด" หัวหน้ากลุ่มพึมพำ

กวินท์ใช้จังหวะที่อีกฝ่ายกำลังจะเหนี่ยวไก พุ่งตัวไปข้างหน้าอีกครั้ง เขาใช้ท่อนแขนของตัวเองปัดลำกล้องปืนออกไป ก่อนจะใช้ฝ่ามือดันหน้าอกของชายคนนั้นจนเสียหลัก

"วู้ว! เกือบไปแล้ว" กวินท์พูดพลางหัวเราะในลำคอ "พวกแกนี่มันไม่ค่อยจะมีน้ำใจกันเลยนะ"

ชายที่ถูกกวินท์ผลักออกไป พยายามจะลุกขึ้น แต่กวินท์ก็ไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย เขาเตะเข้าที่ใบหน้าของชายคนนั้นอย่างแรงจนล้มลงไปอีกครั้ง

"พอได้แล้ว! หยุดมัน!" หัวหน้ากลุ่มตะโกนสั่ง

ชายฉกรรจ์ที่เหลืออีกสามคนพุ่งเข้าหากวินท์พร้อมกัน พวกเขามีอาวุธครบมือ ทั้งปืนและมีด

กวินท์รู้ดีว่าการปะทะแบบตรงๆ กับคนจำนวนมากเกินไปนั้นเป็นเรื่องอันตราย เขาจึงใช้ความได้เปรียบจากภูมิประเทศให้เป็นประโยชน์ เขาวิ่งหลบหลีกไปตามต้นไม้ใหญ่ พยายามสร้างระยะห่างระหว่างตัวเองกับศัตรู

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว แต่กระสุนส่วนใหญ่พลาดเป้า เพราะกวินท์เคลื่อนไหวได้ว่องไวกว่าที่คิด

"พวกแกมันไร้สาระ!" กวินท์ตะโกนกลับไป เขาเห็นช่องว่างเล็กๆ ตรงมุมหนึ่งของป่า จึงรีบพุ่งเข้าไป

ทันทีที่กวินท์หายลับเข้าไปในพุ่มไม้หนา หัวหน้ากลุ่มก็สั่งให้ลูกน้องกระจายกำลังออกไป "อย่าให้มันหนีไปได้! ตามมันให้เจอ!"

กวินท์ซ่อนตัวอยู่ใต้พุ่มไม้ที่หนาทึบ เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของศัตรูกำลังเดินวนเวียนอยู่ใกล้ๆ เขาหายใจเข้าลึกๆ พยายามตั้งสติ

"ต้องทำลายพวกมันทีละคน..." เขาคิด "ไม่งั้นจะไปต่อไม่ได้"

กวินท์ค่อยๆ คลานออกมาจากพุ่มไม้ เขาเห็นเงาของชายคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาใกล้ เขาเห็นปืนที่กำลังถืออยู่

เมื่อชายคนนั้นเดินเข้ามาถึงระยะที่กวินท์ต้องการ เขาก็พุ่งตัวออกมาอย่างรวดเร็ว เขาคว้าแขนของชายคนนั้นไว้ ก่อนจะกระชากปืนให้หันไปทางอื่น แล้วใช้มีดสั้นที่อยู่ในมืออีกข้างกรีดเข้าที่ลำคอของศัตรูอย่างรวดเร็ว

เสียงร้องครวญครางแผ่วเบา ก่อนที่ร่างนั้นจะทรุดลงไป กวินท์รีบดึงร่างของศัตรูเข้าไปซ่อนไว้ใต้พุ่มไม้

"เหลืออีกสาม..." เขานับในใจ

กวินท์ยังคงเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบ เขาเดินตามเสียงฝีเท้าของศัตรูไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเขาพบกับชายอีกคนหนึ่งที่กำลังตรวจตราอยู่

ครั้งนี้ กวินท์ใช้วิธีการที่แตกต่างออกไป เขาโยนก้อนหินเล็กๆ ไปทางด้านซ้ายของชายคนนั้น เพื่อล่อให้เขาสนใจ

"ใครน่ะ!" ชายคนนั้นหันไปทางเสียงก้อนหิน

ในจังหวะนั้น กวินท์ก็พุ่งออกมาจากเงามืด ใช้มีดสั้นฟันเข้าที่ข้อเท้าของศัตรูจนล้มลง จากนั้นเขาก็ใช้เท้าเหยียบไปที่แขนของชายคนนั้น เพื่อป้องกันไม่ให้เขาหยิบปืน

"เจ็บไหมล่ะ?" กวินท์ถามเสียงเย็น

ก่อนที่ชายคนนั้นจะทันได้ตอบ กวินท์ก็ใช้ปลายมีดกรีดเข้าที่ข้อมือของเขาอย่างรวดเร็ว

"อ๊ากกก!" เสียงร้องของความเจ็บปวดดังขึ้น

กวินท์ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอย เขาใช้มีดสั้นเล่มเดิม ฟันเข้าที่บริเวณคอหอยของศัตรูอย่างแม่นยำ

"เหลืออีกสอง..."

กวินท์รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่เริ่มเข้าเกาะกุม แต่เขาก็ไม่สามารถหยุดพักได้ เขาต้องไปให้ถึงเป้าหมาย

เขาได้ยินเสียงหัวหน้ากลุ่มกำลังตะโกนสั่งให้ลูกน้องคนสุดท้ายระวังตัว

"มันอยู่แถวนี้แหละ! ระวัง!"

กวินท์แอบย่องเข้าไปใกล้ เขาสังเกตเห็นชายสองคนที่กำลังเดินตรวจตราอยู่ด้วยกัน

"มาเจอกันจนได้..." กวินท์คิด

เขารอจังหวะที่ชายทั้งสองคนหันหลังให้ เขาจึงค่อยๆ เดินเข้าไปหา

"พวกแกสองคน... สนุกกันดีนะ" กวินท์พูดเสียงดัง

ชายทั้งสองคนหันกลับมาอย่างรวดเร็ว พวกเขาเห็นกวินท์ยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าตกใจ

"แก!" หัวหน้ากลุ่มอุทาน

"ใช่... ข้าเอง" กวินท์ยิ้มมุมปาก "ข้ามาเพื่อเอาคืน"

"แกจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น!" หัวหน้ากลุ่มชักปืนออกมา

กวินท์ไม่รอช้า เขาคว้าดาบเพลิงออกจากซองหนังอย่างรวดเร็ว แสงสีแดงเข้มของดาบส่องประกายออกมาท่ามกลางความมืด

"อสรพิษโลหิต... ถึงเวลาที่พวกแกจะต้องชดใช้แล้ว!" กวินท์ตะโกนก้อง

หัวหน้ากลุ่มยิงปืนใส่กวินท์ แต่กวินท์ก็หลบได้อย่างฉิวเฉียด เขาพุ่งเข้าประชิดตัวหัวหน้ากลุ่มอย่างรวดเร็ว

การต่อสู้สุดระห่ำได้เริ่มต้นขึ้น กวินท์ใช้ดาบเพลิงฟาดฟันอย่างรวดเร็ว ดาบของเขาส่องประกายท่ามกลางความมืด ราวกับเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชน

หัวหน้ากลุ่มพยายามป้องกันตัวเองด้วยปืน แต่กวินท์ก็ว่องไวกว่า เขาปัดปืนออกไปก่อนจะใช้ดาบฟาดเข้าที่แขนของหัวหน้ากลุ่ม

"อ๊ากกก!" หัวหน้ากลุ่มร้องด้วยความเจ็บปวด

ชายฉกรรจ์อีกคนหนึ่งพยายามจะเข้ามาช่วย แต่กวินท์ก็หันดาบไปฟาดใส่เขาอย่างรวดเร็ว

"แกต้องตาย!" หัวหน้ากลุ่มตะโกน

กวินท์ไม่สนใจคำขู่ เขายังคงต่อสู้ต่อไป ดาบเพลิงในมือของเขากำลังปลดปล่อยพลังอันมหาศาลออกมา

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด กวินท์อาศัยความได้เปรียบจากทักษะการต่อสู้ที่เหนือกว่า และความคล่องแคล่วว่องไวของเขา

เขาสามารถปัดป้องการโจมตีของศัตรูได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะสวนกลับด้วยดาบเพลิงอันทรงพลัง

ในที่สุด กวินท์ก็สามารถจัดการกับชายฉกรรจ์ทั้งสองคนได้อย่างรวดเร็ว

หัวหน้ากลุ่มนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น กวินท์เดินเข้าไปหาเขา

"บอกข้ามา... ฐานลับอยู่ที่ไหน" กวินท์ถามเสียงเย็น

หัวหน้ากลุ่มกระอักเลือด "แก... ไม่มีทางหาเจอ..."

"เช่นนั้น... ข้าจะให้โอกาสแกเป็นครั้งสุดท้าย" กวินท์ยกดาบเพลิงขึ้น

หัวหน้ากลุ่มมองดาบเพลิงอย่างหวาดกลัว "ข้า... ข้าจะบอก... มันอยู่... ลึกเข้าไปในป่า... มี... อุโมงค์ลับ..."

กวินท์ฟังอย่างตั้งใจ เขารู้ว่านี่คือข้อมูลสำคัญ เขาจำต้องเดินทางต่อไป

"ขอบใจสำหรับข้อมูล..." กวินท์พูดอย่างเย็นชา ก่อนจะใช้ดาบเพลิงกรีดเข้าที่ลำคอของหัวหน้ากลุ่มเป็นครั้งสุดท้าย

กวินท์ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความเงียบ เขาหอบหายใจเล็กน้อยจากการต่อสู้ เขาเช็ดเลือดที่กระเด็นมาเปื้อนใบหน้าออกอย่างรวดเร็ว

"การต่อสู้ครั้งนี้... เป็นเพียงจุดเริ่มต้น..." กวินท์คิด "ฐานลับของอสรพิษโลหิต... ข้าจะไปที่นั่น... และจะจบเรื่องนี้ให้เด็ดขาด"

เขากวาดสายตาไปรอบๆ บริเวณ ก่อนจะตัดสินใจมุ่งหน้าเข้าสู่ส่วนลึกของป่า เสียงใบไม้แห้งยังคงดังกรอบแกรบภายใต้ฝ่าเท้าของเขา แต่ครั้งนี้... มันคือเสียงของความมุ่งมั่นที่กำลังจะนำพาเขาไปสู่การเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย