ตอนที่ 12 — พายุพิษกลางราตรี

กลิ่นไหม้ของโลหะผสมกับกลิ่นอับชื้นของดินยังคงค้างอยู่ในโพรงจมูกของกวินท์ เขาขยับตัวอย่างระมัดระวัง ยึดมั่นอยู่หลังแท่งคอนกรีตที่ดูเหมือนจะพร้อมพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อ เสียงปืนกลยังคงคำรามไม่หยุด ราวกับมันเป็นหัวใจที่เต้นรัวของสมรภูมิอันบ้าคลั่งนี้ ลูกกระสุนยังคงเฉียดเขาไปมาอย่างไม่ลดละ บางนัดปะทะกับคอนกรีตจนฝุ่นผงฟุ้งกระจาย บางนัดกระดอนออกจากพื้นดิน ‌สร้างประกายไฟวูบวาบให้เห็นเป็นระยะ

"พวกมันไล่ต้อนเราเหมือนหนูในเขาวงกต" เสียงหอบหายใจของ "ไหม" ดังลอดมาจากวิทยุสื่อสารที่ติดอยู่กับหูของกวินท์ แฝงไว้ด้วยความตึงเครียดที่ยากจะซ่อน "ป้อมปราการนี่แข็งแกร่งเกินไป"

"แข็งแกร่งจนน่ารำคาญ" กวินท์ตอบกลับ พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ​เขากำลังประเมินสถานการณ์อย่างใจเย็น แม้จะตกอยู่ในวงล้อม แต่สัญชาตญาณนักสู้ของเขายังคงทำงานอย่างเต็มประสิทธิภาพ "พวกมันมีจำนวนมากกว่าเราอย่างน้อยสองต่อหนึ่ง และอาวุธก็ดูจะได้เปรียบ"

"แล้วเราจะทำยังไงต่อไปล่ะ กวินท์? สัญญาณขาดหายไปหมดแล้ว เราติดต่อกับหน่วยสนับสนุนไม่ได้เลย" ‍น้ำเสียงของไหมเต็มไปด้วยความกังวล

กวินท์เม้มปาก เขารู้ดีว่าพวกเขากำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่วิกฤตที่สุดเท่าที่เคยเผชิญมาตลอดการปฏิบัติการครั้งนี้ "อสรพิษโลหิต" จงใจที่จะปิดตายพื้นที่นี้อย่างสมบูรณ์แบบ พวกเขาคาดการณ์ไว้แล้วว่ากวินท์และทีมจะบุกเข้ามาถึงฐานแห่งนี้

"เราต้องหาทางทะลวงออกไป" กวินท์กล่าวเน้นเสียง "อย่ายอมให้มันมาจำกัดพื้นที่เรานานเกินไปไหม หาช่องโหว่ให้เจอ"

เขากระชากแม็กกาซีนปืนพกออก ‌ตรวจสอบกระสุนที่เหลืออยู่ ก่อนจะบรรจุกระสุนใหม่เข้าไปอย่างรวดเร็ว ทุกการเคลื่อนไหวของเขากล่าวถึงความเชี่ยวชาญและความคุ้นเคยกับสถานการณ์เลวร้าย เขาไม่ได้หวังพึ่งปาฏิหาริย์ แต่พึ่งพาฝีมือและประสบการณ์ของตนเอง

"เจอแล้ว!" เสียงไหมดังขึ้นอีกครั้ง ราวกับมีประกายไฟแห่งความหวังเกิดขึ้นท่ามกลางความมืดมิด "มีทางเดินระบายน้ำเก่าอยู่ทางด้านซ้ายมือ ‍ห่างออกไปประมาณห้าสิบเมตร คาดว่าจะเป็นเส้นทางที่เราจะสามารถหลบหนีได้"

"ดีมาก" กวินท์ตอบรับ "แต่เส้นทางนั้นก็ต้องมีคนเฝ้าอยู่แน่ๆ เตรียมพร้อมไว้เลยไหม เราจะบุกเข้าไป"

สิ้นเสียง กวินท์ก็ไม่รีรอ เขาพุ่งออกจากที่กำบัง ​หลบหลีกกระสุนที่สาดเข้ามาอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะยิงสวนกลับไปยังตำแหน่งที่เสียงปืนกลดังขึ้นอย่างแม่นยำ เขาใช้ความเร็วและความได้เปรียบในการเคลื่อนที่เพื่อสร้างความปั่นป่วนให้กับศัตรู

"ตามมาไหม!" กวินท์ตะโกนบอกผ่านวิทยุ

เสียงฝีเท้าของไหมดังตามมาติดๆ พวกเขาวิ่งฝ่าเปลวเพลิง เสียงระเบิด และเสียงปืนที่ดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับกำลังวิ่งอยู่กลางพายุแห่งความตาย

เมื่อใกล้ถึงตำแหน่งที่ไหมบอกไว้ ​เสียงปืนกลก็เงียบหายไป แต่กลับมีเสียงฝีเท้าของทหารหลายนายดังขึ้นมาจากด้านหน้า พร้อมกับการปรากฏตัวของกลุ่มนักรบชุดดำที่ติดอาวุธหนัก พวกมันยืนขวางทางเดินไว้ราวกับกำแพงเหล็ก

"เป้าหมายอยู่ที่นั่น!" หนึ่งในศัตรูตะโกน ก่อนที่กลุ่มทหารจะเปิดฉากยิงเข้าใส่กวินท์และไหมอย่างไม่ยั้ง

กวินท์ใช้ทักษะการต่อสู้ประชิดตัวที่ฝึกฝนมาอย่างโชกโชน เขาเบี่ยงตัวหลบกระสุน ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ทหารที่อยู่ใกล้ที่สุด ​คว้าปืนไรเฟิลของมันมา บิดข้อมืออย่างแรงจนทหารเสียการทรงตัว จากนั้นเขาก็ใช้ด้ามปืนฟาดเข้าที่ขมับของศัตรูจนสลบไป

ไหมเองก็ไม่น้อยหน้า เธอใช้มีดสั้นคู่ใจพุ่งเข้าโจมตีอย่างรวดเร็ว เพียงไม่กี่อึดใจ ทหารที่ขวางทางก็ล้มลงไปกองกับพื้น

"ทางนี้!" ไหมชี้ไปยังช่องทางที่เล็กกว่าปกติ ซึ่งดูเหมือนจะเป็นทางเข้าสู่ท่อระบายน้ำ

กวินท์พยักหน้า เขาเหลือบมองไปรอบๆ พลางประเมินสถานการณ์ ศัตรูยังคงพยายามโอบล้อมเข้ามาเรื่อยๆ

"รีบเข้าไปก่อนไหม" กวินท์เร่ง "ฉันจะคอยคุ้มกัน"

ไหมพยักหน้าอย่างเข้าใจ เธอหมุนตัวหายเข้าไปในช่องทางนั้นทันที

กวินท์ยืนคุมเชิงอยู่ด้านนอก เขาเห็นเงาร่างของศัตรูเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ จากทุกทิศทาง ราวกับภูเขาน้ำแข็งที่พร้อมจะถล่มลงมา

"ออกมาซะ กวินท์! พวกแกหนีไม่พ้นหรอก!" เสียงทุ้มห้าวของชายคนหนึ่งดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่งในความมืด

กวินท์ไม่ตอบ เขาหยิบระเบิดควันออกมา บีบแกนก่อนจะโยนมันเข้าไปในกลุ่มศัตรู

"วูม!"

ควันสีขาวพวยพุ่งออกมา ปกคลุมพื้นที่อย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความสับสนอลหม่าน กวินท์ฉวยโอกาสนี้ วิ่งเข้าไปในช่องทางเดียวกับไหม

"เจอตัวแล้ว!" เสียงตะโกนดังขึ้นไล่หลังมา

กวินท์และไหมวิ่งลัดเลาะไปตามทางเดินแคบๆ ที่มีกลิ่นเหม็นอับชื้น กลิ่นของน้ำเสียปะปนกับกลิ่นดินและตะไคร่น้ำ กลิ่นที่ทำให้รู้สึกขยะแขยง แต่ก็เป็นกลิ่นที่บ่งบอกถึงความลับที่ซุกซ่อนอยู่

"เรามาถึงแล้ว" ไหมกล่าวเมื่อพวกเขามาหยุดอยู่หน้าประตูกลเหล็กบานใหญ่ที่ดูเก่าแก่และผุกร่อน

"ดูเหมือนจะเป็นทางเข้าหลักของฐานใต้ดิน" กวินท์กล่าว เขาใช้มือลูบไปตามผิวเหล็กที่เย็นเฉียบ "แต่ก็คงไม่ใช่ทางที่จะทำให้เราออกมาได้ง่ายๆ"

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังมาจากด้านหลังของทางเดินที่พวกเขาเพิ่งผ่านมา

"มาแล้วไง" กวินท์ยิ้มมุมปาก เขาหันไปเผชิญหน้ากับทางเข้า "เตรียมตัวให้พร้อมนะไหม"

เงาตะคุ่มๆ ของชายร่างใหญ่สองคนค่อยๆปรากฏขึ้นในความมืด พวกเขาติดอาวุธหนัก และมีท่าทีที่พร้อมจะสังหาร

"พวกแกคิดว่าจะหนีพ้นหรือไง" ชายคนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย "ฐานแห่งนี้คือกับดักมรณะ ไม่มีใครเคยรอดออกไปได้"

"เรื่องนั้นก็คงต้องรอดูกัน" กวินท์ตอบ พลางยกปืนขึ้นเล็ง "แต่ฉันไม่เคยเชื่อเรื่องโชคร้ายของคนอื่น"

การต่อสู้ปะทุขึ้นอย่างรวดเร็ว กวินท์และไหมต้องเผชิญหน้ากับนักรบที่แข็งแกร่งกว่าเดิม พวกเขาเคลื่อนไหวอย่างดุดันและมีทักษะสูง

กวินท์ปะทะกับชายร่างใหญ่คนหนึ่งอย่างดุเดือด หมัดต่อหมัด เท้าต่อเท้า การปะทะกันของร่างกายทำให้เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว กวินท์ใช้ความเร็วและเทคนิคที่เหนือกว่า พยายามหาจังหวะโจมตีจุดอ่อนของคู่ต่อสู้

ขณะเดียวกัน ไหมก็กำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับชายอีกคนหนึ่ง เธอใช้ความคล่องแคล่วและมีดสั้นคู่ใจเป็นอาวุธหลัก พยายามหลบหลีกการโจมตีที่รุนแรงของคู่ต่อสู้

"แค่เจอพวกกระจอกก็หมดแรงแล้วเหรอ?" เสียงเย้ยหยันดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มาจากผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่ห่างออกไป

กวินท์หันไปมองตามเสียง แสงไฟสลัวๆ เผยให้เห็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่งในชุดสีดำสนิท ใบหน้าของเธอถูกปกปิดด้วยหน้ากาก แต่ดวงตาคู่หนึ่งที่สว่างไสวราวกับอัญมณีสีดำคู่หนึ่ง กลับฉายแววเย็นชาและอันตราย

"ผีเสื้อเหล็ก" กวินท์พึมพำชื่อของเธออย่างแผ่วเบา นี่คือหนึ่งในนักฆ่าที่เก่งกาจที่สุดของ "อสรพิษโลหิต"

"คิดว่าหนีพ้นเงื้อมมือของ 'ผีเสื้อเหล็ก' ไปได้ง่ายๆ งั้นเหรอ?" หญิงสาวคนนั้นกล่าวพร้อมกับค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ "คิดผิดแล้วล่ะ"

บทสนทนาของพวกเขาจบลงด้วยเสียงปืนที่ดังสนั่นหวั่นไหว กวินท์ต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา ในขณะที่ไหมก็กำลังต่อสู้กับนักฆ่าฝีมือฉกาจอีกคนหนึ่ง

"นี่มันไม่ใช่แค่ทางหนี แต่มันคือกับดักสุดท้าย" กวินท์คิดในใจอย่างเย็นชา

เขารู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้ จะตัดสินชะตากรรมของเขาและไหม รวมถึงการเปิดโปงความลับของ "อสรพิษโลหิต" ได้หรือไม่

แสงไฟในทางเดินเริ่มกระพริบถี่ขึ้น เสียงระเบิดดังมาจากด้านนอก ประตูเหล็กบานใหญ่ที่อยู่เบื้องหน้าของกวินท์ เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

"เกิดอะไรขึ้น?" ไหมถามด้วยความตกใจ

"ไม่รู้สิ" กวินท์ตอบ พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ "แต่ดูเหมือนว่าจะมีอะไรบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น"

ทันใดนั้นเอง ประตูเหล็กบานใหญ่ก็ระเบิดออกอย่างรุนแรง แรงระเบิดทำให้กวินท์และไหมกระเด็นถอยหลังไปหลายเมตร

เมื่อฝุ่นควันจางลง ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือทางเดินขนาดใหญ่ที่ทอดยาวเข้าไปในความมืด แสงไฟสีแดงกะพริบเป็นจังหวะ บ่งบอกถึงอันตรายที่กำลังใกล้เข้ามา

"นี่มัน...ฐานลับของพวกมันจริงๆ" กวินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

"แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ใช่แค่ฐานธรรมดา" ไหมเสริม

พวกเขาได้ก้าวเข้าสู่ใจกลางของ "อสรพิษโลหิต" ที่แท้จริง การผจญภัยของพวกเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

และแล้ว เสียงเพลงบรรเลงอันน่าสะพรึงกลัว ก็ดังขึ้นมาจากภายในฐาน เสียงเพลงที่เต็มไปด้วยความรุนแรงและความบ้าคลั่ง ชวนให้ขนลุกไปทั้งแผง

กวินท์และไหมมองหน้ากันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น พวกเขารู้ดีว่านี่คือบททดสอบที่หนักหน่วงที่สุดเท่าที่เคยเจอมา การต่อสู้ครั้งสุดท้ายกำลังจะเริ่มต้นขึ้น และความลับอันดำมืดของ "อสรพิษโลหิต" กำลังจะถูกเปิดเผย…

แต่คำถามคือ พวกเขาจะรอดชีวิตกลับไปได้หรือไม่?