กลิ่นไหม้ของโลหะและกลิ่นดินยังคงตีรวนในโพรงจมูกของกวินท์ เขาผนึกร่างกายแนบกับแท่งคอนกรีตที่แตกร้าว สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ส่งผ่านพื้นดินทุกครั้งที่กระสุนนัดสำคัญกระทบเป้าหมาย เสียงปืนกลยังคงคำรามไม่หยุดหย่อน ราวกับจะกลืนกินทุกสรรพสิ่งในบริเวณนี้ ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายจนมองเห็นภาพพร่ามัว แต่ในความสับสนวุ่นวายนั้น สายตาของกวินท์ยังคงคมกริบ เขาจับจ้องไปยังทิศทางของเสียงปืนอย่างแม่นยำ
“อีกฝ่ายแข็งแกร่งกว่าที่คิด” กวินท์พึมพำกับตัวเอง สภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังของโรงงานร้างแห่งนี้กลายเป็นสนามรบขนาดย่อม เขาได้เปรียบในเรื่องการซ่อนตัว แต่จำนวนและอำนาจการยิงของศัตรูนั้นเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด
เสียงสัญญาณวิทยุที่ดังขึ้นในหูฟังเบาๆ ทำให้กวินท์ต้องชะงัก “กวินท์ ได้ยินไหม” เสียงของ “นภา” ดังมาอย่างเร่งรีบ “สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง”
“ยังติดอยู่ที่นี่ นภา ฉันกำลังถูกตรึงไว้ด้วยอำนาจการยิงที่หนักหน่วง” กวินท์ตอบเสียงเรียบ แต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ดูเหมือนว่าพวกมันจะคาดการณ์การมาของเราได้”
“แย่แล้ว” นภาถอนหายใจ “ข้อมูลที่เราได้มาอาจจะถูกส่งต่อไปถึงองค์กรก่อนที่เราจะเข้าถึง”
“ไม่เป็นไร” กวินท์กล่าว “เรายังมีแผนสำรองเสมอ”
“แต่… แผนสำรองนั้นมันเสี่ยงเกินไปนะกวินท์” นภาค้าน
“ไม่มีเวลามาลังเลแล้ว นภา” กวินท์สวนกลับ “ถ้าเราไม่ลงมือตอนนี้ โอกาสก็แทบจะไม่มี”
ในขณะที่กวินท์กำลังประเมินสถานการณ์ เสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาทำให้เขาต้องเงียบเสียงลง เขายืดตัวขึ้นเล็กน้อย มองลอดผ่านช่องว่างของแท่งคอนกรีต พบร่างของศัตรูสองนายกำลังเคลื่อนที่อย่างระมัดระวัง แต่ท่าทีนั้นบ่งบอกถึงความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมเป็นอย่างดี พวกเขาสวมชุดสีดำสนิท ปิดบังใบหน้าไว้ เหลือเพียงดวงตาที่ฉายแววอำมหิต
“ต้องปลดเปลื้องอาวุธหนักนี้ก่อน” กวินท์ตัดสินใจ เขาก้มลงหยิบมีดสั้นที่เหน็บอยู่ข้างเอว มันเป็นอาวุธคู่ใจที่ผ่านการใช้งานมานับครั้งไม่ถ้วน
“พวกมันเข้ามาแล้ว” กวินท์กระซิบผ่านเครื่องสื่อสาร
“ระวังตัวด้วย กวินท์” เสียงของนภากังวล
เมื่อศัตรูทั้งสองนายเข้ามาใกล้พอสมควร กวินท์ก็ตัดสินใจลงมือ เขาพุ่งตัวออกจากที่กำบังด้วยความเร็วสูง มีดสั้นในมือวาดผ่านอากาศอย่างแม่นยำ
“เฮ้ย!” หนึ่งในศัตรูร้องขึ้นอย่างตกใจ แต่ยังไม่ทันตั้งตัว ร่างของกวินท์ก็พุ่งเข้าประชิด
การต่อสู้ระยะประชิดเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด เสียงกระทบกันของโลหะดังขึ้นถี่ๆ กวินท์ใช้ความคล่องแคล่วของร่างกายหลบหลีกการโจมตี ก่อนจะสวนกลับด้วยความเร็วที่เหนือกว่า
“แกเป็นใคร!” ศัตรูนายหนึ่งตะโกนขณะพยายามปัดป้องมีดของกวินท์
“คนที่จะมาปิดบัญชี” กวินท์ตอบสั้นๆ ในขณะที่เขาใช้จังหวะที่อีกฝ่ายเสียหลัก หมุนตัวเตะเข้าที่ลำคออย่างแรง ทำให้ร่างของศัตรูทรุดลงไปกับพื้น
ศัตรูนายที่สองเห็นดังนั้นก็ชักปืนพกออกมา กวินท์ไม่รอช้า เขาทิ้งตัวกลิ้งหลบกระสุนที่พุ่งเฉียดใบหน้าไปอย่างหวุดหวิด ก่อนจะลุกขึ้นมาพร้อมกับคว้าเอาเศษเหล็กที่ตกอยู่ใกล้ๆ มาเป็นอาวุธชั่วคราว
“แกหนีไม่พ้นหรอก!” ศัตรูนายนั้นตะโกนไล่หลัง
กวินท์ปาระเศษเหล็กนั้นออกไปอย่างแม่นยำ มันกระแทกเข้าที่ปืนในมือของศัตรู ทำให้ปืนหลุดมือและกลิ้งไปไกล
“อะไรกัน!” ศัตรูนายนั้นร้องด้วยความตกใจ
กวินท์ไม่เปิดโอกาสให้ศัตรูได้ตั้งตัว เขาพุ่งเข้าประชิดอีกครั้ง ใช้หมัดซ้ายชกเข้าที่หน้าท้องอย่างจัง ตามด้วยหมัดขวาที่อัดเข้าที่ใบหน้าเต็มแรง ร่างของศัตรูเซถอยหลังไปติดกับผนังโรงงาน
“ยอมแพ้ซะ” กวินท์กล่าวเสียงหอบเล็กน้อย
แต่ศัตรูนายนั้นยังไม่ยอมแพ้ เขาพยายามเอื้อมมือไปหยิบปืนที่หลุดมือไป แต่ก่อนที่จะทันคว้า กวินท์ก็เตะเข้าที่มือของเขาอย่างแรง
“เจ็บ!” ศัตรูร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
กวินท์ใช้จังหวะนี้ปลดอาวุธของศัตรูออกไป ก่อนจะใช้คมมีดสั้นจ่อที่ลำคอของเขา
“บอกมา พวกแกเป็นใคร มาจากไหน” กวินท์ถามเสียงเย็น
ศัตรูนายนั้นยังคงเชิดหน้าขึ้นอย่างท้าทาย “แกไม่มีทางรู้หรอก”
“ถ้าอย่างนั้น… ก็ไม่ต้องรู้แล้ว” กวินท์กล่าว ก่อนจะใช้มีดสั้นกรีดไปที่ลำคอของศัตรูอย่างรวดเร็ว
เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาจากบาดแผล ศัตรูนายนั้นเบิกตากว้าง ก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้นอย่างหมดลมหายใจ
กวินท์ยืนมองศพของศัตรูด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาเช็ดเลือดที่ติดอยู่ที่มีดสั้นก่อนจะเก็บมันเข้าที่
“กวินท์! เกิดอะไรขึ้น!” เสียงของนภาดังขึ้นอีกครั้ง
“จัดการศัตรูสองคนได้แล้ว นภา” กวินท์ตอบ “แต่ดูเหมือนว่าพวกมันจะเสริมกำลังเข้ามาเรื่อยๆ”
“ฉันเห็นแล้ว” นภาตอบ “เครื่องสแกนจับความเคลื่อนไหวได้อีกหลายจุดรอบตัวแก”
“งั้นก็ถึงเวลาของแผนสำรองแล้ว” กวินท์กล่าว “ช่วยเปิดทางให้ฉันด้วย”
“รับทราบ” นภาตอบ “แต่ระวังให้มากนะกวินท์”
กวินท์หันไปมองทางด้านหลัง เขาเห็นรถบรรทุกเก่าๆ คันหนึ่งจอดทิ้งร้างอยู่ไม่ไกลนัก มันเป็นรถบรรทุกที่ดูเหมือนจะถูกทิ้งไว้หลายปี สภาพผุพังตามกาลเวลา แต่กวินท์รู้ว่าภายใต้สภาพภายนอกที่ดูไร้ค่า ภายในรถคันนั้นอาจมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่
“จะทำอะไรน่ะกวินท์” นภาถามเมื่อเห็นกวินท์กำลังเดินตรงไปยังรถบรรทุก
“จะเปลี่ยนจากกระสุนปืน เป็นกับระเบิด” กวินท์ตอบพร้อมรอยยิ้มมุมปาก “และอาจจะ… หาพาหนะสักคัน”
กวินท์พยายามเปิดประตูรถบรรทุก แต่ประตูนั้นติดขัดด้วยสนิม เขาออกแรงดึงอย่างสุดกำลัง ก่อนที่ประตูจะอ้าออกพร้อมกับเสียงเอี๊ยดอ๊าดที่น่ารำคาญ
ภายในรถบรรทุกนั้นเต็มไปด้วยฝุ่นหนาทึบและใยแมงมุม กลิ่นอับชื้นลอยคละคลุ้ง กวินท์ใช้ไฟฉายส่องไปรอบๆ เขาพบกล่องไม้เก่าๆ หลายใบวางเรียงรายอยู่ กวินท์เปิดกล่องใบแรกออกดู สิ่งที่อยู่ข้างในทำให้ดวงตาของเขาลุกวาว
“นี่มัน…” กวินท์พึมพำ
ข้างในกล่องเต็มไปด้วยวัตถุอันตรายหลากหลายชนิด ทั้งระเบิดมือ เชื้อเพลิงชนิดพิเศษ และเครื่องมือบางอย่างที่กวินท์ไม่คุ้นเคย
“นภา ฉันเจอแหล่งเสบียงแล้ว” กวินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “ที่นี่ไม่ใช่แค่ที่ซ่อนขององค์กรอสรพิษโลหิต แต่เป็นเหมือนคลังแสงย่อยของพวกมัน”
“จริงหรือ!” นภาอุทาน “ข้อมูลของเราบอกว่าที่นี่เป็นเพียงฐานปฏิบัติการเล็กๆ เท่านั้น”
“ข้อมูลอาจจะผิดพลาด หรือไม่ก็… มีอะไรมากกว่านั้น” กวินท์ตอบ “ดูเหมือนว่าเราจะต้องปรับแผนกันใหม่”
กวินท์เริ่มลงมือเก็บวัตถุอันตรายที่เขาต้องการอย่างรวดเร็ว เขาหยิบระเบิดมือมาหลายลูก ปืนพกอีกกระบอก และที่ขาดไม่ได้คือ…
“อะไรนั่น กวินท์” นภาถามเมื่อเห็นกวินท์กำลังหยิบถังโลหะสีดำสนิทใบหนึ่งออกมาจากใต้เบาะคนขับ
“อันนี้… อาจจะเป็นตัวช่วยสำคัญของเรา” กวินท์กล่าว “มันมีสัญลักษณ์ของ ‘อสรพิษโลหิต’ แต่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน”
กวินท์เปิดฝาถังออกดู ภายในเต็มไปด้วยของเหลวสีดำเข้มที่ส่งกลิ่นฉุนเล็กน้อย
“มันคืออะไร” นภาถามด้วยความสงสัย
“ไม่รู้” กวินท์ตอบ “แต่ฉันรู้สึกได้ว่ามันไม่ธรรมดา”
ขณะที่กวินท์กำลังตรวจสอบถังปริศนานั้น เสียงปืนกลก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้เข้ามากว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด
“พวกมันมาแล้ว กวินท์!” นภาร้องเตือน
“ฉันรู้” กวินท์กล่าว “ได้เวลาสลัดปืน แล้วไปสร้างความโกลาหลให้พวกมันแล้ว”
กวินท์ปิดฝาถังอย่างแน่นหนา แล้วกระโจนเข้าไปนั่งประจำที่คนขับรถบรรทุกเก่าๆ คันนั้น
“พร้อมแล้ว นภา” กวินท์กล่าว “ได้เวลาลุยแล้ว”
“ขอให้โชคดี กวินท์” นภาตอบ
กวินท์สตาร์ทเครื่องยนต์ เสียงดังกระหึ่มของเครื่องยนต์เก่าๆ ดังขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ใจ เขาออกแรงเหยียบคันเร่ง รถบรรทุกเก่าๆ คันนั้นก็พุ่งทะยานออกไป พร้อมกับเสียงปืนกลที่ดังสนั่นหวั่นไหวรอบทิศทาง
กวินท์ขับรถพุ่งตรงไปยังทิศทางของศัตรู เขาโยนระเบิดมือลูกหนึ่งออกไปนอกหน้าต่าง เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ทำลายแนวการยิงของศัตรูไปได้ชั่วขณะ
“นี่แหละ… สมรภูมิดินแดนสาปสูญ” กวินท์กล่าวพร้อมรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
เขาขับรถบุกตะลุยเข้าไปยังกลุ่มศัตรูอย่างไม่เกรงกลัว รถบรรทุกเก่าๆ กลายเป็นอาวุธสงครามเคลื่อนที่ กวินท์ใช้มันพุ่งชน สาดกระสุน (จากปืนที่หยิบมาได้) และโยนระเบิดมือไปพร้อมๆ กัน
การต่อสู้ครั้งนี้จะเข้มข้นและอันตรายยิ่งกว่าครั้งไหนๆ กวินท์ได้เปลี่ยนจากนักล่า เป็นเหยื่อ และกลับมาเป็นผู้ล่าอีกครั้งในรูปแบบที่คาดไม่ถึง
นี่คือจุดเริ่มต้นของการเผชิญหน้าครั้งใหญ่ในฐานลับขององค์กร "อสรพิษโลหิต" และสิ่งลึกลับที่อยู่ในถังโลหะสีดำใบนั้น อาจเป็นกุญแจสำคัญ หรืออาจเป็นหายนะที่รออยู่…
เงาเลือด มังกรทมิฬ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก