กลิ่นไหม้ของโลหะและกลิ่นดินยังคงตีรวนในโพรงจมูกของกวินท์ เขายังคงผนึกร่างกายแนบกับแท่งคอนกรีตที่แตกร้าว สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ส่งผ่านพื้นดินทุกครั้งที่กระสุนนัดสำคัญกระทบเป้าหมาย เสียงปืนกลยังคงคำรามไม่หยุด ราวกับจะฉีกกระชากทุกสิ่งให้แหลกละเอียด
"ยังไม่ตายอีกรึ เจ้าหนอนแมลง" เสียงห้าวทุ้มปนเย้ยหยันดังลอดออกมาจากเครื่องขยายเสียงที่ติดตั้งอยู่ไม่ไกลนัก เป็นเสียงของ "อัสนี" หัวหน้าหน่วยปฏิบัติการขององค์กร "อสรพิษโลหิต" ผู้ซึ่งกวินท์หมายหัวมาตลอด
กวินท์เม้มปากแน่น เลือดที่ไหลซึมออกมาจากบาดแผลตามร่างกายเริ่มแห้งกรัง เขาเหลือบมองไปยังช่องว่างเล็กๆ ที่พอจะสอดสายตาออกไปได้ เห็นร่างของศัตรูหลายสิบนายกระจายกำลังโอบล้อมเขาเอาไว้ กระสุนปืนกลที่ยิงออกมาอย่างบ้าคลั่งนั้นมาจากป้อมปืนอัตโนมัติที่ตั้งอยู่บนรถหุ้มเกราะขนาดใหญ่
"จะให้ข้าตายง่ายๆ น่ะ ยังไม่ถึงเวลาหรอก อัสนี" กวินท์พึมพำกับตัวเอง ก่อนจะรวบรวมกำลังทั้งหมดที่มี ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว และพุ่งตัวออกไปทางด้านข้างอย่างไม่ลังเล
เสียงปืนกลเปลี่ยนทิศทางตามการเคลื่อนไหวของเขาอย่างฉับพลัน ลูกกระสุนพุ่งเข้าใส่แท่งคอนกรีตที่กวินท์เพิ่งหลบอยู่ ก้อนคอนกรีตแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ฝุ่นดินฟุ้งตลบไปทั่ว
"หน็อย! คิดจะหนีรึ" เสียงของอัสนีดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว "อย่าให้มันรอดไปได้! จับเป็นหรือปลิดชีพก็ตามสะดวก!"
กวินท์อาศัยจังหวะที่ศัตรูกำลังวุ่นวายกับการสาดกระสุน พุ่งตัวหลบไปยังซากรถบรรทุกที่พลิกคว่ำอยู่ไม่ไกลนัก กระสุนปืนกลกระทบกับแผ่นเหล็กของรถ เกิดเสียงดังสนั่นราวกับสายฟ้าฟาด
"ไอ้บ้านั่นมันมีพิษสงมากกว่าที่คิด" เสียงของคนศัตรูคนหนึ่งดังลอดมา "ระดมยิงเข้าไป! อย่าให้มันได้พักหายใจ!"
กวินท์สัมผัสได้ถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้นทุกวินาที เขาเห็นว่าการหลบหลีกไปเรื่อยๆ นั้นไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุด เขาต้องการทำลายต้นตอของเสียงปืนกลนั่นเสียก่อน
"ต้องหาทางเข้าไปใกล้รถหุ้มเกราะนั่นให้ได้" เขาคิดในใจ
เขามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว พยายามหาจุดที่กำบังที่ดีกว่าเดิม พลันสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นทางเดินใต้ดินที่ดูเหมือนจะถูกทิ้งร้างเอาไว้ เป็นทางที่ทอดลึกลงไปใต้ดิน และอยู่ห่างจากรถหุ้มเกราะไม่มากนัก
"นั่นแหละ!" กวินท์ตัดสินใจแน่วแน่
เขาชักปืนพกคู่ใจออกมา ถือไว้ในมืออย่างมั่นคง แล้วพุ่งตัวออกจากซากรถบรรทุก มุ่งหน้าไปยังทางเดินใต้ดินนั้นทันที
เสียงปืนกลดังไล่หลังมาติดๆ กวินท์ก้มตัวต่ำ ย่อเข่า พยายามใช้ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวเป็นเกราะกำบัง กระสุนปืนกลเฉียดผ่านไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร
"บ้าเอ๊ย! นี่มันกลายเป็นสนามรบขนาดย่อมไปแล้ว" เขาสบถออกมา
เมื่อถึงปากทางเดินใต้ดิน กวินท์ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขากระโดดลงไปทันที
ความมืดมิดและความเย็นเฉียบปะทะใบหน้า กลิ่นอับชื้นของดินและตะไคร่น้ำคละคลุ้งอยู่ในอากาศ เสียงปืนกลด้านบนเงียบลงไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงดังอยู่เป็นระยะๆ
"ดีล่ะ... ถึงเวลาเล่นเกมแมวไล่จับกันแบบใต้ดินแล้วล่ะสิ" กวินท์พูดกับตัวเอง พร้อมกับเปิดไฟฉายที่ติดอยู่บนปืนพกของเขา
ลำแสงสีขาวสว่างวาบ สาดส่องเข้าไปในความมืด เผยให้เห็นอุโมงค์ที่สร้างจากคอนกรีตเสริมเหล็ก แต่ก็มีร่องรอยของการกัดกร่อนตามกาลเวลา ผนังอุโมงค์มีคราบตะไคร่น้ำเกาะเป็นหย่อมๆ พื้นอุโมงค์เต็มไปด้วยเศษหินกรวดและโคลน
กวินท์ก้าวเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความเฉียบคม เขาได้ยินเสียงน้ำหยดลงมาจากเพดานอุโมงค์เป็นจังหวะ ราวกับเสียงเพลงประกอบฉากอันน่าขนลุก
"หวังว่าที่นี่จะไม่ได้เป็นรังของงูพิษจริงๆ นะ" เขาคิดพลางยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน
ไม่นานนัก กวินท์ก็เริ่มได้ยินเสียงฝีเท้าดังแว่วมาแต่ไกล เป็นเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคย... เสียงฝีเท้าของหน่วยรบพิเศษของ "อสรพิษโลหิต"
"มาแล้วสินะ" กวินท์หยุดยืนนิ่ง หรี่ตาลง มองเข้าไปในความมืด
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับแสงไฟฉายหลายดวงที่ส่องลอดออกมาจากความมืด
"ใครอยู่ตรงนั้น! ออกมาเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนดังขึ้น
กวินท์ไม่ตอบอะไร เขาเพียงแค่ปรับท่าทางให้พร้อมสำหรับการต่อสู้
ทันใดนั้นเอง ร่างของชายชุดดำสองนายก็พุ่งออกมาจากความมืด พร้อมกับอาวุธครบมือ
เปรี้ยง!
เสียงปืนดังขึ้นทันที กวินท์หันปืนของเขาตอบโต้ไปอย่างรวดเร็ว กระสุนของเขาสองนัดพุ่งเข้าใส่ชายชุดดำคนแรกอย่างแม่นยำ ทำให้ร่างของเขาล้มลงไปกองกับพื้น
แต่ก่อนที่กวินท์จะได้จัดการกับศัตรูคนที่สอง ชายชุดดำอีกสองนายก็พุ่งเข้ามาจากด้านข้าง เขาต้องหมุนตัวหลบลูกกระสุนที่พุ่งเข้ามาอย่างฉิวเฉียด
"ตายซะเถอะ!" เสียงหนึ่งตะโกน
กวินท์ใช้จังหวะที่ศัตรูกำลังเหนี่ยวไก พุ่งเข้าประชิดตัวชายชุดดำที่อยู่ใกล้ที่สุด มือข้างหนึ่งคว้าแขนของอีกฝ่ายไว้แน่น มืออีกข้างหนึ่งเหวี่ยงศอกเข้าใส่ใบหน้าของเขาอย่างแรง
ปัง!
เสียงทุบดังลั่น ชายชุดดำคนนั้นเซถอยหลังไป กวินท์ไม่รอช้า เขาใช้โอกาสนี้กระโดดเตะสูงเข้าใส่ลำคอของศัตรูอีกคนจนล้มลง
แต่เขารู้ดีว่านี่เป็นเพียงแค่การเริ่มต้น
เสียงฝีเท้าดังมาจากทุกทิศทาง กวินท์รู้ตัวว่าเขาถูกล้อมเอาไว้แล้ว
"แกหนีไม่พ้นหรอก กวินท์!" เสียงของอัสนีดังขึ้นอีกครั้ง
กวินท์หันไปมองตามเสียง เขาเห็นร่างของอัสนี ยืนสง่าอยู่ปลายอุโมงค์ มีลูกน้องอีกไม่น้อยยืนขนาบข้าง
"คิดจะเล่นละครตบตาข้าไปได้อีกนานแค่ไหน?" อัสนีพูดพลางยิ้มอย่างผู้มีชัย "การต่อสู้ครั้งสุดท้ายมันกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว!"
กวินท์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่กวาดสายตาไปรอบๆ อุโมงค์อย่างรวดเร็ว เขาเห็นว่าอุโมงค์นี้ไม่ได้มีทางออกเพียงทางเดียว แต่มีทางแยกเล็กๆ อีกหลายทาง
"หมากสุดท้ายของเจ้าสินะ อัสนี" กวินท์พูดเสียงเย็น "แต่ข้ายังไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก"
เขาตัดสินใจเลือกทางแยกทางด้านซ้าย ซึ่งดูเหมือนจะมืดมิดที่สุด และคาดเดาได้ยากที่สุด
"ถ้าอยากจับข้า ก็ตามมาให้ทันสิ!" กวินท์ตะโกนท้าทาย ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปในทางแยกนั้น
เสียงฝีเท้าของหน่วยรบพิเศษตามมาอย่างไม่ลดละ แต่กวินท์ก็ยังคงรักษาจังหวะการวิ่งของเขาเอาไว้ได้ เขากระโดดหลบหลีกสิ่งกีดขวางต่างๆ ที่อยู่ในอุโมงค์อย่างชำนาญ
เมื่อเขามาถึงทางแยกที่สอง เขาก็ตัดสินใจเลี้ยวขวาอีกครั้ง คราวนี้เขาพบว่าทางเดินเริ่มแคบลงเรื่อยๆ เพดานอุโมงค์ก็เตี้ยลงจนเขาต้องย่อตัว
"เหมือนกำลังจะจนมุมสินะ" เขาคิด
แต่แล้ว เขาก็ได้ยินเสียงบางอย่างที่ผิดปกติ เสียงนั้นไม่ใช่เสียงฝีเท้า แต่เป็นเสียงเหมือนบางสิ่งกำลังถูกลากไปบนพื้น
กวินท์หยุดชะงัก เขาค่อยๆ ลดระดับเสียงของไฟฉายลง และย่องเข้าไปอย่างระมัดระวัง
ยิ่งเข้าไปใกล้ เสียงนั้นก็ยิ่งชัดเจนขึ้น และเขาก็เริ่มเห็นเงาตะคุ่มๆ อยู่ข้างหน้า
เงาที่ดูเหมือนจะมีขนาดใหญ่กว่ามนุษย์ปกติ
"อะไรกันนั่น?" เขาพึมพำ
เมื่อเขาเข้ามาใกล้จนพอจะมองเห็นได้ชัดเจน กวินท์ก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
เบื้องหน้าของเขาคือสิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน...
ร่างของชายชุดดำคนหนึ่งกำลังใช้โซ่ลากบางสิ่งบางอย่างอยู่ สิ่งที่ถูกลากมานั้นดูเหมือนจะเป็น "อาวุธชีวภาพ" บางชนิดที่ถูกบรรจุอยู่ในแคปซูลแก้วขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยของเหลวสีเข้ม
และที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้น คือ... บริเวณรอบๆ บริเวณนั้น มีคราบเลือดสดๆ กระจายอยู่เกลื่อนพื้น
"นั่นมัน... อาวุธของอสรพิษโลหิต!" กวินท์อุทานอย่างตกใจ
เขาจำได้ว่าเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับโครงการลับขององค์กรนี้ ที่พยายามสร้าง "อาวุธชีวภาพ" ที่มีฤทธิ์ร้ายแรง สามารถทำลายล้างศัตรูได้อย่างราบคาบ
"แผนสุดท้ายของพวกมันสินะ... ปล่อยของเสียชิ้นนี้ออกมา"
ก่อนที่กวินท์จะได้คิดหาแผนการต่อไป เสียงฝีเท้าที่ดังไล่หลังมาก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
"เจอตัวแล้ว!" เสียงตะโกนดังขึ้น
กวินท์รู้ดีว่าเขาไม่มีเวลาอีกต่อไป เขาต้องตัดสินใจอย่างเด็ดขาด
เขาหันปืนของเขาไปที่แคปซูลแก้วสีเข้มนั้น
"ถ้าข้าจะตาย ข้าก็จะทำให้พวกแกตายไปกับข้า!"
แต่แล้ว... ทันใดนั้นเอง เสียงลากโซ่ก็หยุดลง
ชายชุดดำที่กำลังลากแคปซูลอยู่ก็หันขวับมามองกวินท์
และจากเงามืดด้านหลังของชายชุดดำคนนั้น... ก็มีบางสิ่งบางอย่างกำลังคืบคลานออกมาอย่างช้าๆ
บางสิ่งที่มีรูปร่างคล้ายกับมังกร... แต่ดูบิดเบี้ยว น่าเกลียดน่ากลัว และเต็มไปด้วยหนามแหลมคม
"นั่นมัน...!" กวินท์อึ้งไปชั่วขณะ
ก่อนที่เขาจะได้ทันตั้งตัว...
"กรี๊ดดดดดดดดดดด!" เสียงร้องอันน่าสะพรึงกลัวของบางสิ่งบางอย่างก็ดังขึ้น พร้อมกับที่ร่างสีดำทะมึนก็พุ่งออกมาจากเงามืด โจมตีใส่กวินท์อย่างรวดเร็ว!
เงาเลือด มังกรทมิฬ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก