กลิ่นไหม้ของโลหะผสมกับกลิ่นดินชื้นยังคงตีรวนในโพรงจมูกของกวินท์ ไม่ใช่กลิ่นหอมของธรรมชาติที่เขาเคยชื่นชม แต่เป็นกลิ่นแห่งความพินาศ กลิ่นแห่งสงครามที่คลุ้งอยู่ในซากปรักหักพังของโรงงานร้างแห่งนี้ เขาผนึกร่างแนบกับแท่งคอนกรีตที่แตกร้าว สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ส่งผ่านพื้นดินทุกครั้งที่กระสุนนัดสำคัญกระทบเป้าหมาย เสียงปืนกลยังคงคำรามไม่หยุดหย่อน กวินท์กัดฟันกรอด เขาต้องหาทางออกจากที่นี่ให้ได้ก่อนที่พวกมันจะระดมกำลังมาปิดล้อมจนหนีไม่พ้น
"กวินท์! แกอยู่ตรงไหน!" เสียงตะโกนของ "เงา" ดังแว่วมาท่ามกลางเสียงปืนที่ดังสนั่น กวินท์เหลือบมองไปทางต้นเสียง เขามองเห็นเงาตะคุ่มๆ ของเงาที่กำลังเคลื่อนที่หลบหลีกไปตามซอกมุมต่างๆ ของโรงงานร้าง กวินท์สูดลมหายใจลึก แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มมืดครึ้ม เมฆดำก่อตัวหนาทึบ บ่งบอกถึงพายุฝนที่กำลังจะมาเยือน
"ฉันอยู่ทางนี้! เงา!" กวินท์ตะโกนกลับไป เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย เขากระดิกนิ้วชี้เป็นสัญญาณให้เงารู้ว่าตนเองอยู่ที่ไหน เงาเหลือบมองมาทางกวินท์ ก่อนจะรีบเคลื่อนที่เข้ามาหาอย่างรวดเร็ว
"พวกมันเยอะมาก กวินท์! เราต้องถอย!" เงาพยายามตะโกนให้ดังพอที่จะได้ยิน ท่ามกลางเสียงกระสุนที่เฉี่ยวหัวไปมา
"ถอยไปไหน! ถ้าเราถอยตอนนี้ พวกมันก็จะตามเราไปถึงฐานลับ!" กวินท์สวนกลับ เขารู้ดีว่าแผนการของ "อสรพิษโลหิต" คือการตามล่าเขาไปจนถึงที่สุด การยอมแพ้ตอนนี้เท่ากับเป็นการเปิดเผยทุกอย่าง
"แต่ถ้าเราอยู่ที่นี่ต่อไป เราก็จะตายกันหมด!" เงาส่งเสียงอย่างสิ้นหวัง
"เราจะไม่ตาย! ฉันมีแผน!" กวินท์พูดพลางคลานไปตามแนวคอนกรีต เขาเห็นช่องว่างระหว่างแผงเหล็กสนิมเกรอะที่พังทลายลงมาบางส่วน "ช่วยฉันเปิดทางหน่อย!"
เงารีบเข้ามาช่วย กวินท์และเงาออกแรงดึงแผงเหล็กที่บิดเบี้ยวออกไปเท่าที่จะทำได้ กวินท์ใช้จังหวะที่หน่วยสังหารของอสรพิษโลหิตชะงักเล็กน้อยจากการโจมตีที่คาดไม่ถึงของเงา เขาพุ่งตัวออกจากที่กำบัง วิ่งฝ่าเข้าไปในโรงงานส่วนที่ลึกเข้าไป
"ตามมาเร็ว!" กวินท์ตะโกน กลิ่นน้ำมันเครื่องเก่าๆ และฝุ่นที่ฟุ้งกระจายเข้าจมูก แต่กวินท์ไม่สนใจ เขาวิ่งไปตามทางเดินที่มืดสลัว เสียงฝีเท้าของหน่วยสังหารวิ่งไล่ตามมาติดๆ
"มันจะพาเราไปไหน?" เงาถามขณะวิ่งตามมา กวินท์ไม่ตอบ เขายังคงมุ่งหน้าต่อไป จนกระทั่งมาถึงทางเข้าอุโมงค์ใต้ดินที่ถูกซ่อนไว้ใต้กองวัสดุที่พังทลาย "อุโมงค์?"
"ใช่! ฉันเคยเจอแผนผังโรงงานนี้สมัยที่ยังใช้งานอยู่ พวกมันใช้เป็นทางลับขนส่งสินค้า" กวินท์ตอบพลางใช้ปืนพกยิงสกัดหน่วยสังหารที่ตามมาติดๆ "เข้าไปเร็ว!"
กวินท์และเงาพากันมุดเข้าไปในอุโมงค์ที่มืดมิดและอับชื้นทันที เมื่อเข้ามาข้างในแล้ว กวินท์ก็รีบดึงแผงเหล็กที่ใช้เป็นทางเข้ากลับเข้าที่เดิมให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อถ่วงเวลาพวกมัน
"ตอนนี้เราปลอดภัยแล้ว" เงาพูดขึ้นพลางหอบหายใจ กวินท์ส่ายหน้า "ยัง เรายังไม่ปลอดภัย พวกมันรู้ว่าเรากำลังจะไปไหน"
"แล้วเราจะทำยังไงต่อ?"
"เราต้องไปให้ถึงยอดเขา" กวินท์พูดพลางมองเข้าไปในความมืดของอุโมงค์ "ฉันได้ยินเสียงวิทยุสื่อสารของพวกมันก่อนจะเข้ามา พวกมันกำลังจะส่งทีมมาสกัดที่ปลายอุโมงค์"
"แล้วเราจะผ่านไปได้ยังไง?"
"เราจะไม่ผ่านไปง่ายๆ" กวินท์ยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ "เราจะใช้ภูมิประเทศให้เป็นประโยชน์"
พวกเขาเดินลึกเข้าไปในอุโมงค์มืดๆ กลิ่นอับชื้นยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แสงจากไฟฉายที่กวินท์เปิดส่องไปข้างหน้า เห็นเพียงผนังอุโมงค์ที่เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำและหยดน้ำที่เกาะอยู่ กวินท์สังเกตเห็นรอยแตกขนาดใหญ่ที่ผนังด้านหนึ่ง
"ตรงนี้" กวินท์บอกเงา "ฉันคิดว่าเราน่าจะปีนออกไปข้างบนได้"
"แต่เราจะไปไหน?"
"ไปสู่ที่สูง" กวินท์ตอบ "ถ้าเราอยู่ที่นี่ พวกมันก็จะรู้ตำแหน่งเราได้ง่ายๆ"
กวินท์และเงาช่วยกันปีนป่ายขึ้นไปตามรอยแตกนั้น แรงเสียดทานจากผนังที่ขรุขระทำให้พวกเขาสบายใจขึ้นเล็กน้อย ยิ่งปีนสูงขึ้นเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีแสงสว่างรอดเข้ามามากขึ้นเท่านั้น
เมื่อพวกเขาทะลวงออกมาสู่ภายนอกได้สำเร็จ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือทิวทัศน์อันงดงามของภูเขาที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ท้องฟ้าที่เคยครึ้มเมื่อครู่ก็เริ่มโปร่งแสงขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังมีเมฆดำตั้งเค้าอยู่เป็นระยะ
"สวยงามจริงๆ" เงาพึมพำอย่างทึ่ง
"ความงามที่กำลังจะถูกทำลาย" กวินท์กล่าวเสียงเรียบ "เราต้องรีบไป"
พวกเขาเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วไปตามไหล่เขา กวินท์ใช้ประสาทสัมผัสที่เฉียบคมของเขาคอยสอดส่องไปรอบๆ เขาได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากเบื้องบน
"เสียงอะไรน่ะ?" เงาถาม
"เสียงใบพัด" กวินท์ตอบ "ดูเหมือนว่าพวกมันจะส่งเฮลิคอปเตอร์มาลาดตระเวน"
กวินท์รีบดึงเงาให้หลบเข้าไปซ่อนตัวอยู่หลังก้อนหินขนาดใหญ่ พวกเขามองเห็นเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งกำลังบินวนเวียนอยู่เหนือยอดเขา ลำแสงจากไฟสปอตไลท์สาดลงมาเป็นระยะๆ
"เราต้องปีนขึ้นไปอีก" กวินท์กล่าว "ถ้าเราอยู่ที่นี่ พวกมันจะเห็นเราแน่"
การปีนป่ายขึ้นสู่ยอดเขาเป็นไปอย่างยากลำบาก กวินท์และเงาต้องอาศัยกำลังแขนและขาที่แข็งแกร่งในการยึดเกาะกับหน้าผาที่ขรุขระ ลมพัดแรงขึ้นเรื่อยๆ พาเอาละอองฝนบางๆ มาสัมผัสใบหน้า
"กวินท์! ฉันเห็นอะไรบางอย่าง!" เงาตะโกนบอก
กวินท์มองตามสายตาของเงา เขาเห็นกลุ่มควันสีดำลอยขึ้นมาจากบริเวณที่อยู่ลึกเข้าไปในภูเขา "ฐานลับของอสรพิษโลหิต!"
"พวกมันอยู่ที่นั่นจริงๆ" กวินท์กล่าว "แต่...มันดูเหมือนว่ากำลังจะมีการเคลื่อนไหวบางอย่าง"
ทันใดนั้นเอง เสียงปืนกลก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากทิศทางของกลุ่มควัน กวินท์และเงาหันไปมองตาค้าง
"เกิดอะไรขึ้น?" เงาถาม
"เหมือนกับว่า...กำลังมีสงครามย่อยๆ เกิดขึ้นที่นั่น" กวินท์ตอบ "บางที อาจจะมีใครบางคนกำลังบุกเข้าไป"
กวินท์ใจเต้นระรัว ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัวของเขา "เงา! เราต้องไปที่นั่น!"
"ไปที่นั่น? แต่...มันอันตรายมากนะ"
"นี่คือโอกาสของเรา" กวินท์กล่าวอย่างแน่วแน่ "ถ้ามีคนบุกเข้าไป พวกมันก็จะวุ่นวาย การป้องกันอาจจะอ่อนแอลง เราอาจจะแทรกซึมเข้าไปได้ง่ายขึ้น"
"แต่ถ้าพวกที่บุกเข้าไปคืออสรพิษโลหิตเองล่ะ?" เงาแย้ง
"เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว" กวินท์กล่าว "ถ้าเราไม่ทำอะไรเลย พวกมันก็จะตามล่าเราไปเรื่อยๆ เราต้องเผชิญหน้ากับมันสักวัน"
กวินท์หันไปมองทิศทางของกลุ่มควันอีกครั้ง เขาเห็นแสงไฟวูบวาบประปรายจากการปะทะกัน "ไปกันเถอะ! ก่อนที่โอกาสนี้จะหายไป!"
ทั้งสองคนเริ่มเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วไปทางฐานลับของอสรพิษโลหิต การเดินทางบนภูเขาที่ขรุขระและอันตรายยิ่งทวีความยากลำบากขึ้นเรื่อยๆ แต่ความมุ่งมั่นของกวินท์และเงาก็ไม่เคยลดลง พวกเขารู้ดีว่าเบื้องหน้าคือการเผชิญหน้าที่แท้จริง การต่อสู้เพื่อความอยู่รอด และการยุติอำนาจมืดของอสรพิษโลหิตให้ได้
เมื่อใกล้ถึงบริเวณที่มีกลุ่มควัน กวินท์ได้ยินเสียงตะโกนและเสียงปืนที่ดังชัดเจนยิ่งขึ้น เขายื่นมือห้ามเงาให้หยุด
"เบาๆ" กวินท์กระซิบ "เราต้องแน่ใจว่าใครคือศัตรูของเรา"
ทั้งสองซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบ พยายามสอดแนมดูสถานการณ์เบื้องหน้า ภาพที่ปรากฏทำให้กวินท์ต้องขมวดคิ้ว
"นั่นมัน..." เงาอุทานอย่างตกใจ
"อสรพิษโลหิต" กวินท์กล่าวเสียงเย็น "พวกมันกำลังยิงกันเอง"
กวินท์มองเห็นกลุ่มคนสวมชุดดำคล้ายกับหน่วยสังหารที่เขาเคยเจอ แต่มีเครื่องหมายที่แตกต่างกันเล็กน้อย กำลังปะทะกับกลุ่มคนอีกกลุ่มหนึ่งที่มาจากอีกทิศทางหนึ่ง เสียงปืนกลดังสนั่นหวั่นไหว อาวุธสงครามถูกนำมาใช้อย่างไม่บันยะบันยัง
"นี่มันเรื่องอะไรกัน?" เงาถาม
"ฉันไม่รู้" กวินท์ตอบ "แต่ดูเหมือนว่าจะมีศึกภายในอสรพิษโลหิตเอง"
กวินท์สังเกตเห็นว่ากลุ่มที่สวมชุดดำและมีเครื่องหมายที่แตกต่างกันนั้นดูเหมือนจะมีความเป็นระเบียบและมีเป้าหมายที่ชัดเจนกว่า พวกเขากำลังพยายามบุกเข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุดของฐาน
"เงา" กวินท์หันไปมองเงา "นี่คือโอกาสของเรา"
"หมายความว่ายังไง?"
"เราจะเข้าแทรกไปกับพวกที่บุกเข้าไป" กวินท์กล่าว "ถ้าเราเข้าไปกับพวกมัน เราก็อาจจะหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับอสรพิษโลหิตได้โดยตรง"
"แต่ถ้าพวกนั้นเป็นศัตรูของเราล่ะ?"
"เราจะหาทางรับมือ" กวินท์ตอบ "แต่ถ้าเราไม่เสี่ยง เราก็ไม่มีทางเข้าถึงตัวการใหญ่ได้"
กวินท์มองไปยังการต่อสู้ที่กำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด เขาเห็นโอกาสเล็กๆ ที่จะแทรกตัวเข้าไปในช่องว่างระหว่างการปะทะ กวินท์ตัดสินใจแล้วว่านี่คือทางเดียวที่เขาจะสามารถเข้าถึง "มังกรทมิฬ" ผู้อยู่เบื้องหลังองค์กรอสรพิษโลหิตได้
"พร้อมหรือยัง?" กวินท์ถามเงา
เงาพยักหน้าอย่างมุ่งมั่น แม้จะมีความกังวลอยู่ในแววตา
"งั้นก็ไปกัน!" กวินท์ตะโกน กวินท์และเงากระโจนออกจากที่ซ่อน วิ่งเข้าไปในสนามรบที่เต็มไปด้วยความโกลาหล หวังว่าพวกเขาจะสามารถหาทางเอาตัวรอดและบรรลุเป้าหมายได้ ท่ามกลางเสียงปืนและเปลวเพลิงที่ลุกโชนบนยอดเขาแห่งนี้
เบื้องหน้าของพวกเขาคือการต่อสู้ที่คาดเดาไม่ได้ การเผชิญหน้ากับศัตรูที่ไม่รู้จัก และความหวังอันริบหรี่ที่จะได้พบกับ "มังกรทมิฬ" ตัวจริง
(จบตอนที่ 16)
เงาเลือด มังกรทมิฬ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก