ตอนที่ 21 — คลื่นแห่งความตาย

กลิ่นไหม้ของโลหะและกลิ่นดินชื้นยังคงตีรวนในโพรงจมูกของกวินท์ เขาซุกตัวอยู่ใต้ซากเหล็กที่บิดเบี้ยว ประกายไฟจากการยิงปะทะยังคงสว่างวาบเป็นระยะ สะท้อนกับใบหน้าเปื้อนฝุ่นของเขา เสียงปืนกลยังคงดังสนั่นราวฟ้าถล่ม ความตึงเครียดกัดกินทุกอณูของร่างกายราวกับมีเข็มพิษนับพันทิ่มแทง เขาแทบจะไม่ได้ยินเสียงหายใจของตัวเอง ท่ามกลางเสียงอึกทึกที่ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง

ก่อนหน้านี้ไม่นาน ‌ทุกอย่างยังคงดำเนินไปตามแผน เขาอาศัยจังหวะที่หน่วยรักษาความปลอดภัยขององค์กร "อสรพิษโลหิต" กำลังสับเปลี่ยนเวร ย่องเข้าไปในฐานลับใต้ดินแห่งนี้อย่างเงียบเชียบ กลิ่นอายของความชื้น ความเย็น และกลิ่นอายของสารเคมีบางอย่างที่ยากจะระบุได้ ​คลุ้งอบอวลไปทั่ว ความมืดมิดถูกขับไล่ด้วยแสงไฟสลัวจากโคมไฟที่ติดอยู่เป็นระยะๆ และเงาที่ทอดยาวของเครื่องจักรกลขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่รอบกาย

แต่แล้ว ทุกอย่างก็พลิกผัน ภาพตัดไปในพริบตาเดียว การเผชิญหน้าอันดุเดือดก็ปะทุขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว เขาถูกดักเจอโดยกลุ่มนักฆ่าฝีมือฉกาจขององค์กร ที่มีจำนวนมากกว่าที่คาดการณ์ไว้มาก ‍การต่อสู้ที่ดุเดือดดำเนินไปอย่างดุเดือด เขากระโดดหลบการยิงกราด สลับกับการสวนกลับอย่างรวดเร็ว ปืนคู่ใจในมือสาดกระสุนใส่ศัตรูอย่างไม่ยั้งมือ เขาเคยได้ยินชื่อเสียงความโหดเหี้ยมของ "อสรพิษโลหิต" มาบ้าง แต่ไม่เคยคิดว่าจะต้องมาเผชิญหน้ากับมันถึงที่นี่

ตอนนี้ ‌เขาติดอยู่ในกับดักอันเลวร้ายที่สุด ลูกปืนกระสุนปืนกลที่ยิงมาจากหลายทิศทาง พุ่งเฉียดร่างของเขาไปอย่างน่าหวาดเสียว บางนัดเฉี่ยวเอาเศษเหล็ก กระเด็นเข้าใส่ใบหน้าของเขาจนเป็นแผลถลอก แต่เขาก็ยังกัดฟันสู้ เขาไม่ใช่คนที่ยอมแพ้ง่ายๆ และเขารู้ดีว่านี่คือโอกาสเดียวที่จะทำลายล้างองค์กรแห่งนี้ให้สิ้นซาก

“แกหนีไม่พ้นหรอก ‍ไอ้หนู!” เสียงตะโกนแหบพร่าดังมาจากที่ไหนสักแห่งในความมืด เป็นเสียงของนักฆ่าคนหนึ่งในกลุ่มที่กำลังไล่ล่าเขา กวินท์พยายามเพ่งมองหาแหล่งที่มาของเสียง แต่ก็ทำได้เพียงมองเห็นเงาตะคุ่มที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว

เขาพลิกตัวอย่างรวดเร็ว กระสุนปืนกลลูกหนึ่งเฉี่ยวแขนซ้ายของเขาไปอย่างหวุดหวิด ความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วแขน แต่เขาก็ยังไม่ยอมหยุด ​เขาคว้าเอาเศษเหล็กที่บิดเบี้ยวขึ้นมาบังตัวเองอีกครั้ง เสียงปืนดังไม่หยุดหย่อน ราวกับพายุลูกหนึ่งที่โหมกระหน่ำมาไม่หยุด

“แกคิดว่าเศษเหล็กพวกนี้จะช่วยอะไรแกได้งั้นเหรอ!” นักฆ่าอีกคนตะโกนเสริมมา กวินท์ได้แต่ยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน เขาไม่เคยคิดว่าเศษเหล็กพวกนี้จะช่วยอะไรได้จริงๆ สิ่งที่เขาต้องการคือเวลา หวังเพียงว่าจะมีใครสักคนที่จะมาช่วยเขาได้ทัน

ทันใดนั้นเอง ​เสียงปืนกลก็พลันเงียบหายไป ความเงียบที่เกิดขึ้นกลับสร้างความหวาดหวั่นยิ่งกว่าเสียงปืนใดๆ กวินท์ชะงัก เขาค่อยๆ ชะโงกหน้าออกมามองสำรวจรอบตัวอย่างระมัดระวัง

“หายไปไหนกันหมด?” เขาพึมพำกับตัวเอง

ทันใดนั้นเอง แสงไฟสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้นทั่วบริเวณ เสียงไซเรนดังระงม ​ราวกับกำลังประกาศเตือนภัยขั้นสูงสุด

“อึก... แย่แล้ว” กวินท์สบถ เขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่สัญญาณที่ดีเลย

เขาพยายามลุกขึ้นยืน แต่ขาข้างซ้ายของเขาก็อ่อนแรงลง เขาฝืนยันตัวขึ้นมาได้ แต่ก็ต้องเซถลาไปเล็กน้อย เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากรอยแผลที่แขน

“นี่มันอะไรกัน?” เขาถามตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสับสน

เขารู้ดีว่าการยิงปะทะเมื่อครู่คงไปกระตุ้นระบบรักษาความปลอดภัยขั้นสูงสุดขององค์กรแห่งนี้เข้าเสียแล้ว และดูเหมือนว่าพวกมันกำลังจะส่ง "ของขวัญ" ชิ้นใหญ่มาให้เขา

ทันใดนั้นเอง พื้นดินใต้เท้าของเขาก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงโลหะเสียดสีกันดังมาจากด้านบน ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนที่เข้ามา

“อะไรกันวะเนี่ย!” กวินท์อุทาน เขาหันซ้ายหันขวาอย่างตื่นตระหนก

เขามองเห็นบางสิ่งบางอย่างกำลังค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากความมืดเหนือศีรษะ เป็นโครงสร้างโลหะขนาดใหญ่ ที่มีรูปร่างคล้ายกับปืนใหญ่ที่ถูกดัดแปลงอย่างน่ากลัว มันค่อยๆ ปรากฏออกมาอย่างช้าๆ และส่งเสียงดังข่มขู่

“วายร้ายเอ๊ย! นี่มันอะไรของพวกแกวะ!” กวินท์ตะโกนด้วยความโมโห

เขาเห็นว่ามันกำลังจะยิง เขาไม่มีเวลาคิด เขากระโดดหลบไปอยู่หลังเสาคอนกรีตขนาดใหญ่ที่อยู่ใกล้ที่สุด ทันใดนั้นเอง เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว สะเทือนเลื่อนลั่น แรงสั่นสะเทือนทำให้ฝุ่นผงและเศษปูนร่วงหล่นลงมาอย่างไม่ขาดสาย

“อ่า!” กวินท์ร้องด้วยความเจ็บปวด เมื่อเศษปูนขนาดใหญ่กระเด็นเข้าใส่ใบหน้าของเขา

เขารู้ดีว่าเขาไม่สามารถอยู่ตรงนี้ได้นานกว่านี้ เขาต้องหาทางออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

“เอาล่ะ... ได้เวลาแสดงของจริงแล้วสินะ” กวินท์พึมพำกับตัวเอง เขาสูดหายใจลึกๆ เก็บความเจ็บปวดเอาไว้ในอก

เขากำหมัดแน่น ดวงตาฉายแววแห่งความมุ่งมั่นอันแรงกล้า เขาจะสู้จนถึงที่สุด เขาจะไม่ยอมให้แผนการทั้งหมดต้องพังทลายลงไปง่ายๆ

เขามองเห็นบางอย่างที่อยู่ไกลออกไป เป็นช่องทางที่ดูเหมือนจะนำไปสู่ทางออก แต่ก็เต็มไปด้วยอันตราย

“ไปก็ไปวะ!” เขาตัดสินใจ

เขาเริ่มวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว แม้ว่าขาข้างซ้ายจะยังคงปวดระบมอยู่ก็ตาม เขาอาศัยความคล่องแคล่วและความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมที่อันตรายในการหลบหลีกสิ่งกีดขวางต่างๆ

ทันใดนั้นเอง เสียงตะโกนของนักฆ่าคนหนึ่งก็ดังขึ้นมา

“จับมันไว้! อย่าให้มันหนีไปได้!”

กวินท์หันไปมอง เห็นนักฆ่ากลุ่มหนึ่งวิ่งตามเขามาอย่างกระชั้นชิด พวกมันถืออาวุธปืนที่ดูอันตรายยิ่งกว่าเดิม

“ไม่ยอมให้จับง่ายๆ หรอกโว้ย!” กวินท์ตะโกนตอบ

เขากระโดดหลบการยิงของพวกมันได้อย่างฉิวเฉียด แล้วหันกลับไปยิงสวนกลับไปอย่างไม่ลังเล

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวอีกครั้ง การไล่ล่าอันดุเดือดดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง กวินท์พยายามใช้ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวให้เป็นประโยชน์ เขาผลักถังน้ำมันขนาดใหญ่ให้ล้มลง เพื่อสร้างสิ่งกีดขวางให้กับพวกนักฆ่า

“แกหนีไม่พ้นหรอกไอ้พวกเวร!” กวินท์พึมพำ

เขาเห็นช่องทางที่ดูเหมือนจะเป็นทางออกอยู่รำไร มันคือทางลาดที่ทอดยาวขึ้นไปสู่เบื้องบน

“ต้องไปให้ถึง!” เขาตะโกน

เขาเร่งฝีเท้าขึ้น พยายามวิ่งให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

แต่แล้ว สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

จู่ๆ พื้นดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม เสียงคำรามของเครื่องจักรกลดังมาจากทุกทิศทุกทาง

“นี่มันอะไรกันอีกแล้ววะ!” กวินท์อุทาน

เขาเงยหน้าขึ้นไปมอง เห็นเพดานคอนกรีตที่อยู่เบื้องบนกำลังปริร้าวออก และมีของบางอย่างกำลังจะหล่นลงมา

“ระวัง!” เสียงของนักฆ่าคนหนึ่งดังขึ้นมา

กวินท์รีบก้มตัวหลบอย่างทันท่วงที

แคร้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง