ตอนที่ 22 — แผนซ้อนแผน มังกรคลั่ง

กลิ่นไหม้ของโลหะและกลิ่นดินชื้นยังคงตีรวนในโพรงจมูกของกวินท์ เขาซุกตัวอยู่ใต้ซากเหล็กที่บิดเบี้ยว ประกายไฟจากการยิงปะทะยังคงสว่างวาบเป็นระยะ สะท้อนกับใบหน้าเปื้อนฝุ่นของเขา เสียงปืนกลยังคงดังสนั่นราวกับฟ้าผ่าลงมาไม่หยุดหย่อน แต่ถึงกระนั้น เสียงที่ดังที่สุดในโสตประสาทของเขากลับเป็นเสียงหัวใจที่เต้นรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก

สถานการณ์เลวร้ายกว่าที่คาดไว้มาก เป้าหมายที่เขาตั้งใจจะเข้าไปสังหาร ‌บัดนี้กลับกลายเป็นสมรภูมิรบเต็มรูปแบบที่เต็มไปด้วยศัตรูที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี การเข้ามาของพวกพ้องจากอีกฟากหนึ่งของประเทศ คือดาบสองคมอย่างแท้จริง พวกเขาช่วยสกัดกำลังเสริมของอสรพิษโลหิตได้ก็จริง แต่ก็ทำให้การเคลื่อนไหวของเขากลายเป็นเรื่องยากลำบากยิ่งกว่าเดิม เขาตกเป็นเป้าหมายของทั้งสองฝ่ายโดยไม่ตั้งใจ

"กวินท์! ได้ยินไหม!" เสียงแหบพร่าของ ​"เงา" ดังแทรกผ่านเสียงปืนที่ยังคงปะทุ "พวกมันกำลังเสริมกำลังมาทางทิศเหนือ! ปีกซ้ายของเรากำลังเสียเปรียบ!"

กวินท์สูดลมหายใจลึก พยายามระงับความตื่นตระหนก เขาขยับตัวอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วสัมผัสกับผิวโลหะเย็นเฉียบของซากรถถังที่เขาซ่อนตัวอยู่ ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบๆ ‍อย่างรวดเร็ว การระเบิดที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ได้สร้างความเสียหายมหาศาลต่อโครงสร้างของฐานลับ ทำให้เกิดซอกหลืบและที่กำบังมากมาย ซึ่งเป็นทั้งโอกาสและอุปสรรค

"รับทราบ เงา! ฉันกำลังหาทางขยับเข้าไปใกล้จุดศูนย์กลาง" กวินท์กระซิบตอบผ่านอุปกรณ์สื่อสารที่แนบกับใบหู "แต่พวกมันเยอะมาก ‌ฉันติดอยู่ในวงล้อม"

"อย่าเสี่ยงเลยกวินท์! รอการสนับสนุนก่อน!" เสียงของเงาเต็มไปด้วยความกังวล

"มันสายเกินไปแล้วเงา" กวินท์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว "ถ้าฉันไม่ลงมือตอนนี้ พวกมันจะรวมกำลังกันได้สำเร็จ และแผนของพวกเราก็จบเห่"

เขาตัดสินใจแล้ว การรอคอยไม่ใช่ทางออกอีกต่อไป ‍การรุกคืบเข้าไปอย่างเงียบเชียบคือหนทางเดียวที่จะทำให้เขามีโอกาส

ด้วยความคล่องแคล่วที่ฝึกฝนมานับครั้งไม่ถ้วน กวินท์ค่อยๆ ชะโงกศีรษะออกไปจากที่กำบัง มองหาช่องว่างระหว่างการยิงปะทะที่ดุเดือดที่สุด เขาเห็นกลุ่มนักฆ่าของอสรพิษโลหิตกำลังปะทะกับกลุ่มนักรบอีกกลุ่มหนึ่งที่เขาไม่คุ้นเคย แต่ท่าทางการต่อสู้ของพวกเขามีรูปแบบที่คล้ายคลึงกับที่เขาเคยเผชิญมา แสดงว่าน่าจะเป็นพันธมิตรที่เงาพูดถึง

"พวกนั้นคือใคร?" กวินท์ถาม

"พวกของ ​'พยัคฆ์ดำ'! พวกเขามาช่วยเรา! แต่ดูเหมือนว่าจะสู้กันเองกับพวกอสรพิษโลหิต!" เสียงของเงาขาดห้วงไปชั่วขณะ ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับอะไรบางอย่าง

"เงา! เกิดอะไรขึ้น!" กวินท์ตะโกนถาม

"ไม่! ไม่ใช่! ​พวกมัน... พวกมันไม่ใช่พวกเดียวกับเรา!" เสียงของเงาเต็มไปด้วยความตกใจ "มีคนส่งข่าวปลอมมา! พวกพยัคฆ์ดำถูกล่อมา! พวกมันกำลังเปิดทางให้พวกอสรพิษโลหิต! อย่าไว้ใจใครทั้งสิ้นกวินท์!"

คำพูดของเงาทำให้กวินท์เย็นยะเยือกไปทั้งร่าง การวางแผนที่ซับซ้อนนี้กำลังบิดเบี้ยวไปจากเดิมอย่างน่ากลัว ​เขาตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม การต่อสู้ที่เขาคิดว่าจะได้รับความช่วยเหลือ กลับกลายเป็นกับดักที่ซับซ้อนกว่าเดิม

"เข้าใจแล้วเงา! ฉันจะจัดการเอง!" กวินท์พูดพร้อมกับหยิบมีดสั้นคู่ใจออกมาจากซอง กลิ้งตัวออกจากที่กำบังอย่างรวดเร็ว อาศัยจังหวะที่กลุ่มนักรบของทั้งสองฝ่ายกำลังสับสนจากการหักหลัง

เขาเคลื่อนไหวราวกับเงา ท่ามกลางความโกลาหล เขาใช้ซากปรักหักพังเป็นที่กำบัง หลบเลี่ยงวิถีกระสุนที่สาดกระเซ็นไปทั่วราวกับห่าฝน เสียงปืนกล เสียงระเบิด เสียงตะโกนปะปนกันไปหมด สร้างความวุ่นวายที่แสนจะเอื้ออำนวยต่อการเคลื่อนไหวของเขา

กวินท์พุ่งเข้าหาเป้าหมายแรกอย่างเงียบเชียบ เขาเห็นนักฆ่าสองคนกำลังหันหลังให้เขา มองไปยังแนวปะทะที่กำลังดุเดือด เขาใช้ความเร็วและความแม่นยำที่ฝึกฝนมา มีดสั้นเล่มแรกพุ่งเข้าปักที่ต้นคอของนักฆ่าคนแรกอย่างแม่นยำ นักฆ่าคนที่สองหันมาทันพอดี แต่กวินท์ก็ใช้มีดเล่มที่สองฟันเฉือนลำคอของเขา ก่อนที่ศพจะร่วงลงสู่พื้น

"หนึ่ง... เหลืออีกเท่าไหร่" เขากระซิบกับตัวเอง

เขาไม่รอช้า เคลื่อนตัวไปยังเป้าหมายต่อไป เขาเห็นนักฆ่าอีกสามคนกำลังระดมยิงไปที่แนวของพันธมิตรปลอม เขาค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ ปล่อยให้เสียงปืนกลกลบเสียงฝีเท้าที่ย่ำไปบนเศษหินและโลหะ

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" เสียงตะโกนดังขึ้นจากด้านหลังของเขา

กวินท์ชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า เขาเห็นนักฆ่าคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า โดยมีปืนพกคู่ใจเล็งมาที่เขา แต่ที่น่าแปลกใจคือ ใบหน้าของนักฆ่าคนนั้นดูคุ้นตา

"ไม่น่าเชื่อ... นายจริงๆ ด้วย กวินท์!" นักฆ่าคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงประหลาดใจระคนไม่เชื่อสายตา

กวินท์เบิกตากว้าง นี่มัน... "ชาญ!"

ชาญ นักฆ่าฝีมือดีที่เคยร่วมงานกับเขาในภารกิจก่อนๆ บัดนี้กลับยืนอยู่ตรงหน้าในเครื่องแบบของอสรพิษโลหิต!

"นี่มันอะไรกัน ชาญ! นายเป็นพวกมันได้ยังไง!" กวินท์ตะโกนถาม

"เรื่องมันยาว กวินท์" ชาญตอบกลับด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย "แต่ตอนนี้... ฉันต้องทำหน้าที่ของฉัน"

ก่อนที่กวินท์จะได้พูดอะไร ชาญก็เหนี่ยวไก ปืนพกคู่ใจระเบิดเสียงดังสนั่น กวินท์รีบหลบหลังเสาคอนกรีตที่ผุพัง กระสุนปืนเจาะทะลุเสาไปอย่างเฉียดฉิว

"ฉันไม่เข้าใจ!" กวินท์ตะโกน "ทำไม! ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้!"

"ฉันถูกบังคับ กวินท์" ชาญตอบ "ครอบครัวของฉัน... พวกมันจับครอบครัวฉันไว้"

"ฉันช่วยนายได้!" กวินท์พยายามโน้มน้าว "บอกฉันมา! พวกมันอยู่ที่ไหน!"

"มันไม่มีทางเป็นไปได้ กวินท์!" ชาญตะโกนกลับ "อย่ามาเสียเวลาเลย! ปล่อยฉันไปเถอะ!"

"ไม่! ฉันไม่ปล่อยนายไปง่ายๆ!" กวินท์กัดฟัน "นายต้องมากับฉัน!"

การเผชิญหน้ากับชาญทำให้กวินท์เสียสมาธิไปชั่วขณะ นักฆ่าคนอื่น ๆ ฉวยโอกาสนี้เข้าโจมตี

"ระวัง!" เสียงของเงาดังขึ้นอีกครั้ง

กวินท์ไม่รอช้า เขาพุ่งเข้าใส่ชาญอีกครั้ง การต่อสู้ระหว่างสองอดีตสหายดำเนินไปอย่างดุเดือด ท่ามกลางเสียงปืนที่ยังคงดังไม่หยุดหย่อน หมัด เท้า และมีดสั้นปะทะกันอย่างรุนแรง กวินท์พยายามหลีกเลี่ยงการทำร้ายชาญมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ชาญกลับมุ่งมั่นที่จะกำจัดเขาให้ได้

"ทำไมชาญ! ทำไมต้องเป็นแบบนี้!" กวินท์ตะโกนขณะปัดป้องหมัดของชาญ

"ฉันขอโทษ กวินท์! แต่มันจำเป็น!" ชาญตอบกลับ น้ำตาคลอเบ้า

การต่อสู้ดำเนินต่อไปอย่างยืดเยื้อ ทั้งสองฝ่ายต่างก็มีทักษะที่เหนือชั้น แต่กวินท์ก็สัมผัสได้ถึงความลังเลในตัวชาญ ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

ในที่สุด กวินท์ก็หาจังหวะพลิกสถานการณ์ เขาสามารถปลดอาวุธของชาญได้ แต่แทนที่จะโจมตี เขากลับคว้าแขนของชาญไว้

"พอได้แล้วชาญ!" กวินท์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เราจะไปคุยกันข้างนอก!"

ทันใดนั้นเอง เสียงระเบิดครั้งใหญ่ก็ดังขึ้น! ไม่ใช่เสียงระเบิดจากการยิงปะทะ แต่เป็นเสียงระเบิดที่เกิดขึ้นจากด้านในของฐานลับ!

"บ้าเอ๊ย!" กวินท์อุทาน "พวกมันกำลังทำลายหลักฐาน!"

แสงสว่างจ้าสาดส่องเข้ามาจากทางเดินด้านใน ทำลายความมืดมิดที่ปกคลุมอยู่ กวินท์ผลักชาญออกไปอย่างแรง

"ไปซะชาญ! หนีไป!" กวินท์ตะโกน

ชาญมองกวินท์ด้วยแววตาที่สับสน ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีไปตามทางเดินที่กำลังจะถล่ม

กวินท์ไม่รอช้า เขากระโจนเข้าไปในซอกหลืบที่ใกล้ที่สุด ห่างจากจุดศูนย์กลางของการระเบิดพอสมควร แรงอัดจากการระเบิดซัดกระแทกเขาจนกลิ้งไปหลายตลบ เขามองเห็นเปลวเพลิงสีแดงฉานลุกไหม้ไปทั่วทั้งบริเวณ เศษหิน คอนกรีต และโลหะบิดเบี้ยวร่วงหล่นลงมาราวกับห่าฝน

"เงา! ฉันยังอยู่! แต่สถานการณ์แย่ลงมาก! พวกมันกำลังทำลายฐาน!" กวินท์รายงานเสียงแหบพร่า

"ฉันรู้! เราต้องออกจากที่นี่! พวกมันกำลังปิดล้อมทางออกทุกทาง!" เสียงของเงาเต็มไปด้วยความตึงเครียด

กวินท์ลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล เขาเห็นร่างของนักฆ่าหลายคนกำลังวิ่งหนีตายจากแรงระเบิด แต่ก็มีอีกหลายคนที่ยังคงปักหลักต่อสู้

"เป้าหมายของฉัน... ยังอยู่ข้างใน" กวินท์พึมพำ ดวงตาของเขามองไปยังใจกลางของฐานลับที่กำลังลุกไหม้

แม้จะตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต แต่ความมุ่งมั่นที่จะเผชิญหน้ากับ "มังกรทมิฬ" หัวหน้าใหญ่ขององค์กรอสรพิษโลหิต กลับแข็งแกร่งยิ่งกว่าความกลัว

เขาต้องทำภารกิจให้สำเร็จ การต่อสู้ที่นี่อาจจะจบลง แต่การต่อสู้ที่แท้จริง... กำลังจะเริ่มต้นขึ้น

แสงไฟจากเปลวเพลิงสะท้อนในดวงตาของกวินท์ วูบไหวราวกับเปลวเทียนท่ามกลางพายุ เขาจะหาทางเข้าไปยังใจกลางของฐานลับที่กำลังจะถล่มนี้ได้อย่างไร? และใครกันแน่คือ "มังกรทมิฬ" ที่แท้จริง? คำตอบทั้งหมดรอเขาอยู่ท่ามกลางเถ้าถ่านและควันไฟ...