ตอนที่ 23 — ฝ่าดงเพลิง สู่ใจกลางอสรพิษ

กลิ่นไหม้ของโลหะและกลิ่นดินชื้นยังคงตีรวนในโพรงจมูกของกวินท์ เขายังคงซุกตัวอยู่ใต้ซากเหล็กที่บิดเบี้ยวที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของยานพาหนะขนส่ง กระสุนปืนกลยังคงพรั่งพรูไม่หยุดราวกับห่าฝน ดังกึกก้องสะท้อนไปมาในความมืดสลัวของอุโมงค์ใต้ดินที่ถูกสร้างขึ้นอย่างเร่งรีบเพื่อเป็นฐานลับขององค์กร "อสรพิษโลหิต" ประกายไฟจากการยิงปะทะยังคงสว่างวาบเป็นระยะ สะท้อนกับใบหน้าเปื้อนฝุ่นและเหงื่อของเขา ดวงตาคมกริบจ้องมองออกไปนอกที่กำบังอย่างระแวดระวัง

"นี่มันนรกชัดๆ" ‌เสียงหอบหายใจดังลอดริมฝีปากที่แห้งผากของกวินท์ เขาพลิกตัวอย่างเชื่องช้า พยายามหาตำแหน่งที่ปลอดภัยยิ่งขึ้น ซากปรักหักพังรอบกายเต็มไปด้วยหลุมกระสุนที่ฝังลึกเข้าไปในเนื้อเหล็ก เสียงร้องโหยหวนของคนบาดเจ็บปะปนมากับเสียงอาวุธปืน ทำให้บรรยากาศยิ่งเลวร้ายลงไปอีก

สถานการณ์เลวร้ายเกินกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้มาก องค์กรอสรพิษโลหิตนั้นแข็งแกร่งและมีระบบการป้องกันที่แน่นหนากว่าที่เขาเคยได้ยินมา การโจมตีครั้งนี้ไม่ใช่แค่การแทรกซึมเพื่อล้วงข้อมูล ​แต่กลายเป็นสงครามเต็มรูปแบบที่เขาต้องเอาชีวิตรอดไปให้ได้

"กวินท์! นายอยู่ตรงนั้นใช่ไหม?" เสียงตะโกนที่คุ้นเคยดังแทรกเข้ามาท่ามกลางเสียงปืน กวินท์เบิกตากว้าง เขาจำเสียงของ "เภา" นักรบฝีมือฉกาจที่ร่วมภารกิจกับเขาได้

"เภา! ขยับมาทางนี้! ‍ตรงที่ฉันอยู่มีที่กำบัง!" กวินท์ตะโกนตอบกลับไป พยายามชี้ทิศทางให้เพื่อนร่วมทีม

เสียงฝีเท้าดังถี่เข้ามาใกล้ขึ้น พร้อมกับเสียงปืนที่ลดความถี่ลงชั่วขณะ แสดงว่าเภาและลูกทีมที่เหลือ กำลังพยายามหาจังหวะเข้าตี

"เจอแล้ว! ทางนี้!" เภาโผล่หน้าออกมาจากมุมกำแพงด้านหนึ่ง ‌ใบหน้าของเขาเปื้อนเขม่าควันและเลือดเล็กน้อย แต่แววตายังคงฉายประกายความมุ่งมั่น

กวินท์รีบคลานไปยังตำแหน่งของเภาอย่างรวดเร็ว เขาเห็นสมาชิกหน่วยพิเศษอีกสองนายกำลังระดมยิงตอบโต้จากอีกฝั่งหนึ่ง

"พวกมันเยอะเกินไป กวินท์! เราต้องบุกทะลวงเข้าไปให้ได้" เภาพูดพลางยิงปืนกลมือสังหารศัตรูที่โผล่ออกมา

"ฉันรู้ แต่พวกมันก็เตรียมพร้อมรับมือเราอย่างเต็มที่ ดูจากจำนวนและอาวุธที่พวกมันใช้" ‍กวินท์สำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างรวดเร็ว "นี่คงเป็นฐานหลักของพวกมันแน่ๆ"

"แล้วแผนของเราล่ะ?" ลูกทีมคนหนึ่งถามขึ้น

"แผนเดิมคือการเข้าถึงข้อมูล แต่ตอนนี้เราต้องเปลี่ยนเป็นทำลายแหล่งอำนาจของพวกมันให้ได้ก่อน" กวินท์ตอบ "จากข้อมูลที่ได้มา พวกมันมีศูนย์บัญชาการหลักอยู่ที่นี่ และมีห้องที่เก็บ ​'แก่นแท้' ของอสรพิษโลหิตอยู่"

"แก่นแท้?" เภาเลิกคิ้ว

"ใช่ มันคือสิ่งที่ทำให้พวกมันทรงพลัง และเป็นสิ่งที่ฉันต้องทำลาย" กวินท์อธิบาย "ถ้าเราทำลายมันได้ องค์กรนี้ก็จะอ่อนแอลงอย่างมาก"

"แล้วมันอยู่ที่ไหน?"

"น่าจะอยู่ลึกเข้าไปข้างในสุด ​หรือไม่ก็อยู่ในห้องที่ปลอดภัยที่สุด" กวินท์ชี้ไปยังทางเดินที่มืดมิดซึ่งมีแสงไฟกะพริบเป็นระยะ "เราต้องไปทางนั้น"

"แต่ทางนั้นมีแต่พวกมัน" เภาชี้แจง

"ก็เพราะเราต้องฝ่าไป!" กวินท์ยืนยัน "เภา เตรียมลูกทีมให้พร้อม เราจะบุกพร้อมกัน"

การบุกทะลวงเริ่มต้นขึ้น ​กวินท์และเภาประสานงานกันอย่างมืออาชีพ กวินท์เคลื่อนไหวอย่างว่องไว สังหารศัตรูด้วยปืนพกคู่ที่แม่นยำและมีดสั้นที่สะท้อนประกายวูบวาบในความมืด ส่วนเภาใช้ปืนกลมือสาดกระสุนอย่างดุดัน เปิดทางให้เพื่อนร่วมทีม

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วอุโมงค์ สองข้างทางเต็มไปด้วยร่างของศัตรูที่ล้มลง กวินท์รู้สึกได้ถึงความร้อนจากเปลวเพลิงที่ลุกไหม้ในบางจุด เขาต้องอาศัยสัญชาตญาณและความคล่องแคล่วในการหลบหลีกกระสุนและสิ่งกีดขวาง

"พวกมันปิดทางแล้ว!" เสียงของลูกทีมคนหนึ่งดังขึ้น

กวินท์หันไปมอง เขาเห็นว่าทางเดินข้างหน้าถูกปิดกั้นด้วยแผ่นเหล็กหนาที่ถูกเชื่อมปิดตาย

"ไม่ต้องห่วง" กวินท์พูดพลางหยิบระเบิดขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋า "เภา ถอยไป!"

กวินท์ขว้างระเบิดเข้าไปที่แผ่นเหล็ก เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่ว แผ่นเหล็กฉีกขาดออกเป็นชิ้นๆ เปิดทางเดินที่มืดมิดยิ่งกว่าเดิม

"เยี่ยมมาก กวินท์!" เภาชื่นชม "แต่มันคงจะดังไปถึงพวกมันแน่ๆ"

"นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการ" กวินท์ยิ้มอย่างเย็นชา "พวกมันจะได้รู้ว่าเรากำลังมา"

เมื่อพวกเขาผ่านเข้ามาอีกด้าน บรรยากาศก็ยิ่งตึงเครียดขึ้นไปอีก ที่นี่ดูเหมือนจะเป็นส่วนที่สำคัญกว่าของฐานลับแห่งนี้ ผนังไม่ได้เป็นเพียงคอนกรีตธรรมดา แต่เป็นโลหะที่เคลือบด้วยสารบางอย่างที่สะท้อนแสงไฟนีออนสีเขียวอ่อนๆ

"ดูนั่นสิ" เภาชี้ไปยังภาพวาดขนาดใหญ่บนผนัง เป็นรูปงูพิษที่มีเกล็ดสีดำสนิทกำลังเลื้อยพันอยู่บนกะโหลกศีรษะ ดวงตาของงูคู่นั้นเป็นสีแดงก่ำราวกับเลือด

"นี่มันสัญลักษณ์ของพวกมันชัดๆ" กวินท์พึมพำ

ขณะที่พวกเขากำลังสำรวจอยู่ จู่ๆ สัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เสียงไซเรนดังกึกก้องไปทั่วฐาน แสงไฟสีแดงกะพริบสลับกับแสงสีเขียว สร้างบรรยากาศที่น่าสะพรึงกลัว

"แย่แล้ว! พวกมันรู้ตัวแล้ว!" ลูกทีมคนหนึ่งอุทาน

"ไม่เป็นไร เราเตรียมตัวมาแล้ว" กวินท์กล่าวอย่างใจเย็น "เภา ไปทางขวา ฉันจะไปทางซ้าย แยกกันไปหาทางเข้าสู่ศูนย์บัญชาการ"

"เข้าใจแล้ว" เภาพยักหน้า "ระวังตัวด้วย"

กวินท์พุ่งตัวไปตามทางเดินด้านซ้าย เขาต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่เพิ่มจำนวนขึ้นอย่างรวดเร็ว พวกเขาดูเหมือนจะเป็นหน่วยรบพิเศษที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี สวมชุดเกราะสีดำสนิท และใช้อาวุธที่ทันสมัย

การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด กวินท์หลบหลีกกระสุนได้อย่างหวุดหวิด เขาใช้ทักษะการต่อสู้ระยะประชิดที่ยอดเยี่ยมในการจัดการกับศัตรูที่เข้ามาประชิดตัว เสียงคมมีดกระทบกับเกราะดังสนั่นหวั่นไหว

เขาเห็นประตูเหล็กขนาดใหญ่ที่ดูแข็งแกร่งมากอยู่ตรงหน้า นี่อาจจะเป็นทางเข้าสู่ใจกลางของฐาน

"ทางนี้!" เสียงของเภาดังมาจากอีกด้านหนึ่ง "ฉันเจอทางเข้าแล้ว!"

กวินท์รีบหันกลับไปทางที่เภาอยู่ เขาเห็นเภาพร้อมด้วยลูกทีมที่เหลือ กำลังยืนเผชิญหน้ากับกลุ่มศัตรูที่มาจากทางเดินอีกสายหนึ่ง

"พวกมันกำลังจะปิดทางเข้า!" เภาตะโกน

กวินท์ไม่รอช้า เขาสาดกระสุนใส่ศัตรูที่กำลังเข้ามาขวางทาง ก่อนจะวิ่งทะลุเข้าไปหาเภา

"เราต้องรีบก่อนที่พวกมันจะปิดประตูได้!" กวินท์พูด

พวกเขาช่วยกันระดมยิงศัตรูอย่างหนักหน่วง เป็นการต่อสู้ที่ต้องใช้ทั้งกำลังและความเร็ว

"ทางนี้!" เภาตะโกน พร้อมกับผลักประตูเหล็กขนาดใหญ่ออกไป

เบื้องหน้าพวกเขาคือห้องโถงขนาดใหญ่ที่สว่างไสวด้วยแสงไฟสีฟ้าอ่อนๆ ที่ส่องมาจากเพดาน กลางห้องมีแท่นบูชาขนาดใหญ่ตั้งตระหง่าน ด้านบนแท่นบูชาคือสิ่งที่กวินท์ตามหา

"แก่นแท้ของอสรพิษโลหิต..." กวินท์เอ่ยเสียงแผ่วเบา

มันคือผลึกสีดำทมิฬขนาดใหญ่ เปล่งประกายสีดำทะมึนออกมาอย่างน่าขนลุก รอบๆ ผลึกนั้นมีอักขระโบราณสลักอยู่เป็นจำนวนมาก ราวกับว่าเป็นพลังงานที่ถูกกักเก็บไว้

"นั่นแหละเป้าหมายของเรา" กวินท์กล่าว

แต่ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังมาจากทางเดินที่พวกเขาเพิ่งผ่านมา

"พวกมันมาแล้ว!"

"ใครก็ได้! เตรียมระเบิด!" กวินท์ออกคำสั่ง

"ไม่ใช่! เราต้องไม่ให้พวกมันทำลายผลึกนั้น!" เสียงทุ้มต่ำดังมาจากด้านหลังของแท่นบูชา

ร่างของชายคนหนึ่งค่อยๆ ปรากฏออกมา เขาแต่งกายด้วยชุดคลุมสีดำสนิท ปิดบังใบหน้าจนมิดชิด มีเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่เปล่งประกายสีแดงก่ำราวกับผลึกที่อยู่เบื้องหน้า

"ท่านผู้นำ!" เภาอุทานด้วยความตกใจ

"เราต้องจัดการกับเขา" กวินท์พูดเสียงเฉียบขาด "เภา ดูแลผลึกนั้น ฉันจะจัดการกับไอ้สารเลวนี่เอง"

"ระวังตัวนะ กวินท์!" เภาเตือน

กวินท์พุ่งเข้าใส่ผู้นำของอสรพิษโลหิตด้วยความเร็วสูง การต่อสู้ที่ดุเดือดที่สุดกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางฝุ่นควันและเสียงปืนที่ยังคงดังมาจากด้านนอก

เขาเห็นประกายสีแดงก่ำที่สะท้อนจากตาของผู้นำอสรพิษโลหิต มันคือประกายแห่งความอำมหิตและพลังที่น่าสะพรึงกลัว กวินท์รู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้ เดิมพันด้วยชีวิตของเขาและอนาคตของโลกใบนี้

กวินท์ตั้งท่าเตรียมรับการโจมตีอันหนักหน่วง ขณะที่ผู้นำอสรพิษโลหิตค่อยๆ ยกมือขึ้น แสงสีดำทะมึนเริ่มก่อตัวขึ้นรอบฝ่ามือของเขา...