ตอนที่ 25 — เบ้าหลอมแห่งความตาย

กลิ่นไหม้ของโลหะและกลิ่นดินชื้นยังคงตีรวนในโพรงจมูกของกวินท์ เขาซุกตัวอยู่ใต้ซากเหล็กที่บิดเบี้ยวที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของยานพาหนะขนส่ง กระสุนปืนกลยังคงพรั่งพรูไม่หยุดราวกับห่าฝน ดังกึกก้องเป็นจังหวะอันโหดร้าย สะท้อนไปทั่วบริเวณที่เคยเป็นสมรภูมิอันดุเดือด เขาเหลือบมองไปรอบๆ ผ่านช่องว่างระหว่างเศษเหล็กที่บิดเบี้ยว แสงไฟฉายที่สาดส่องมาจากปลายกระบอกปืนของเหล่าสมุนอสรพิษโลหิตยังคงเคลื่อนไหวไปมาอย่างไม่หยุดหย่อน ‌ราวกับฝูงอสรพิษที่กำลังค้นหาเหยื่อที่หลบซ่อน

"หนอยแน่ะ... เล่นซ่อนแอบกันอยู่ได้นะ เจ้าหนู" เสียงห้าวทุ้มของหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนดังลอดมาถึงหูของกวินท์ เขาพยายามเพ่งสมาธิไปที่เสียงนั้น พยายามจำแนกว่ามันอยู่ใกล้แค่ไหน แต่ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังไม่ขาดสาย และเสียงฝีเท้าที่ย่ำไปมาบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยเศษซาก ​การระบุตำแหน่งที่แน่นอนนั้นเป็นเรื่องที่แทบเป็นไปไม่ได้

กวินท์กัดฟันกรอด โลหิตสีแดงเข้มไหลซึมออกจากบาดแผลที่ต้นแขน แม้จะพยายามห้ามเลือดอย่างสุดกำลังแล้วก็ตาม แต่กระสุนที่พุ่งเข้ามาไม่ให้โอกาสเขาได้หยุดพักหายใจเลยแม้แต่วินาทีเดียว ความเหนื่อยล้าเริ่มคืบคลานเข้ามา แต่สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดกลับปลุกเร้าให้ร่างกายยังคงตื่นตัว เขาต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้ การอยู่ในที่โล่งแจ้งภายใต้ห่ากระสุนที่พร้อมจะปลิดชีวิตเขาได้ทุกเมื่อนั้นเป็นความคิดที่สิ้นหวัง

"ข้าเห็นเงา! ‍ตรงนั้น!" เสียงหนึ่งตะโกนขึ้น กวินท์รีบหมอบต่ำลงไปอีก ซากเหล็กที่เขาใช้เป็นที่กำบังดูจะบางเบาลงไปถนัดตาเมื่อเทียบกับจำนวนกระสุนที่เริ่มพุ่งเป้ามายังทิศทางของเขา

"ไปสิวะ! ล้อมมันไว้!" เสียงหัวหน้าหน่วยดังขึ้นอีกครั้ง กวินท์รู้ดีว่านี่คือโอกาสเดียว เขาหรี่ตามองไปยังช่องว่างที่เล็กที่สุดซึ่งแสงไฟฉายสาดส่องผ่านไป ‌เขาเห็นปลายทางที่พอจะหลบเลี่ยงได้ แต่หนทางนั้นเต็มไปด้วยอันตราย

"ช้าก่อน... เจ้าหนู... ข้าจะให้โอกาสเจ้า... ออกมาเดี๋ยวนี้... แล้วข้าจะให้เจ้าตายอย่างมีศักดิ์ศรี" เสียงหัวหน้าหน่วยดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เหมือนจะเข้ามาใกล้กว่าเดิม ‍กวินท์ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ เขาได้กลิ่นอับชื้นของเสื้อผ้าเปียกเหงื่อ และกลิ่นโลหะที่เคลือบอาวุธของมัน

กวินท์สูดลมหายใจลึก บังคับให้ร่างกายที่สั่นเทาจากความเครียดและความเจ็บปวดให้สงบนิ่ง เขาไม่เคยคิดยอมแพ้ให้กับพวกอสรพิษโลหิตเด็ดขาด พวกมันพรากทุกอย่างไปจากเขา ​และวันนี้เขาจะไม่มีวันยอมให้พวกมันได้ครอบครองชีวิตของเขาอีกต่อไป

"ฝันไปเถอะ..." กวินท์กระซิบตอบอย่างแผ่วเบา แต่สำหรับเขา มันคือคำประกาศกร้าว เขาตัดสินใจแล้ว

เมื่อเสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจของมัน กวินท์ก็กระโดดออกจากที่ซ่อนอย่างรวดเร็ว พลันที่ร่างของเขาปรากฏขึ้น เขาก็พบกับชายร่างกำยำ ​สวมชุดเกราะสีดำสนิท ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากเหล็กที่สลักเป็นรูปอสรพิษกำลังชูคอ มันถือปืนกลมือที่ลำกล้องยังคงร้อนผ่าว

"อั๊ก!" ชายผู้นั้นร้องเสียงหลงด้วยความประหลาดใจ แต่ก่อนที่มันจะได้ยิง กวินท์ก็เหวี่ยงมีดสั้นที่ซ่อนไว้ในเสื้อออกไปอย่างรวดเร็ว มันปักเข้าที่ข้อต่อของแขนที่ถือปืนของมันอย่างแม่นยำ

"อุ๊ย!" ชายผู้นั้นร้องโหยหวน ​ปืนในมือหลุดร่วงลงพื้น กวินท์ไม่รอช้า เขาทุ่มสุดแรง ใช้ไหล่กระแทกเข้าที่หน้าท้องของมันอย่างจังจนชายร่างกำยำเซถอยหลังไปสองสามก้าว

"แก! กล้าดียังไง!" ชายผู้นั้นคำราม กวินท์ไม่ตอบ เขาพุ่งเข้าประชิดตัว ชิงปืนที่ตกอยู่บนพื้นก่อนที่มันจะคว้าได้

เสียงปืนกลดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันมาจากทิศทางอื่น กวินท์หันไปมอง ก็เห็นว่ามีสมุนอสรพิษโลหิตอีกสองสามคนกำลังแห่กันเข้ามา มันคือหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนที่เดินเข้ามาพร้อมกับลูกน้อง สภาพของเขาไม่ต่างจากกวินท์มากนัก ใบหน้าเปื้อนฝุ่น และเหงื่อไหลอาบไปทั่ว

"เจ้าหนู... ฝีมือไม่เลวนี่" หัวหน้าหน่วยกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "แต่เจ้าก็หนีไม่พ้นหรอก... ที่นี่คือฐานของพวกข้า!"

กวินท์ไม่เสียเวลาต่อปากต่อคำ เขากดไกปืน ยิงสาดกระสุนใส่กลุ่มสมุนอสรพิษที่กำลังวิ่งเข้ามา เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว เสียงกระสุนกระทบเกราะเหล็กของพวกมันดังเป็นประกาย กวินท์ใช้จังหวะที่พวกมันชะงักงัน เขาพลิกตัวหลบหลังซากรถถังที่ล้มคว่ำอยู่

"อย่าให้มันหนีไปได้!" หัวหน้าหน่วยตะโกนสั่ง

กวินท์รู้ว่าเขาไม่สามารถต่อกรกับจำนวนที่มากกว่าได้ เขาเหลือบมองไปรอบๆ การต่อสู้ที่เกิดขึ้นได้เปิดช่องว่างบางอย่างให้เขาเห็น

"โง่สิ้นดี... คิดจะหนีไปทางนั้นรึ?" เสียงหัวหน้าหน่วยดังขึ้นอีกครั้ง ราวกับอ่านใจเขาได้ กวินท์เห็นว่าหัวหน้าหน่วยกำลังชี้ไปยังทางเดินแคบๆ ที่มืดมิด ซึ่งเขารู้ว่าเป็นทางไปสู่ส่วนลึกของฐาน

"แกมันก็แค่อีกา... ที่ได้แต่ขู่ฟ่อๆ" กวินท์สวนกลับ เขาเห็นว่าทางเดินนั้นมีตะแกรงเหล็กปิดกั้นอยู่ แต่มีบางส่วนที่ชำรุด

"จะไปไหนกัน! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" เสียงหัวหน้าหน่วยเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง เพราะเริ่มเห็นเจตนาของกวินท์

กวินท์ไม่รอช้า เขายกปืนขึ้นเล็งไปที่ตะแกรงเหล็ก และยิงสาดกระสุนเข้าใส่จนตะแกรงเหล็กที่ผุพังอยู่แล้วฉีกขาดออกเป็นช่อง กวินท์ไม่ลังเล เขาพุ่งตัวเข้าไปในช่องนั้นทันที

"ตามไป! อย่าให้มันรอดไปได้!" เสียงหัวหน้าหน่วยตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด

กวินท์พุ่งเข้าไปในความมืด ลำแสงจากไฟฉายของพวกสมุนอสรพิษไล่ตามมาติดๆ เขาวิ่งไปตามทางเดินแคบๆ ที่เต็มไปด้วยท่อและสายไฟระโยงระยาง กลิ่นอับชื้นและกลิ่นน้ำมันเครื่องปะปนกันจนแทบจะอาเจียน

"หยุด! แกหนีไปไหนไม่พ้น!" เสียงตะโกนดังสะท้อนไปทั่วทางเดิน

กวินท์หันกลับไปมอง เห็นเงาของพวกสมุนอสรพิษกำลังไล่ตามมา กวินท์รู้ว่าทางเดินนี้จะพาเขาไปสู่ส่วนที่ซับซ้อนของฐาน เขาต้องหาทางปิดทางไม่ให้พวกมันตามมาได้

เขาเห็นประตูเหล็กบานหนึ่งอยู่ไม่ไกล กวินท์รีบวิ่งเข้าไป เมื่อไปถึงประตู เขาก็พบว่ามันถูกล็อคอยู่

"ให้ตายสิ!" กวินท์สบถ เขารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่พื้น ราวกับว่าพวกมันกำลังจะพังประตูเข้ามา

กวินท์รีบสำรวจบริเวณรอบๆ เขาเห็นกล่องควบคุมเล็กๆ อยู่ข้างประตู เขาเดาว่ามันน่าจะเป็นระบบล็อคของประตูนี้

"ถ้าไม่ใช่ทางนี้ ก็ต้องเป็นทางอื่น" กวินท์คิด เขาตัดสินใจใช้ปืนพกที่เหลืออยู่ ยิงใส่กลไกของประตูอย่างรวดเร็ว

เสียงปืนดังขึ้นนัดแล้วนัดเล่า แรงสั่นสะเทือนที่พื้นดังขึ้นเรื่อยๆ จนกวินท์เริ่มรู้สึกถึงแรงปะทะจากด้านนอก

"บึ้ม!" ประตูเหล็กสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

กวินท์รู้ว่าเวลาของเขามีน้อย เขาต้องทำอะไรสักอย่าง เขาเหลือบไปเห็นถังแก๊สขนาดเล็กที่วางอยู่ใกล้ๆ เขามีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว

"ข้าบอกแล้วไง... ว่าแกหนีไปไหนไม่พ้น!" เสียงหัวหน้าหน่วยดังขึ้นจากด้านนอก

กวินท์ไม่สนใจ เขาใช้มีดสั้นที่เหน็บเอว กรีดไปที่ตัวถังแก๊สอย่างรวดเร็ว แก๊สสีขาวพวยพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว

"แกจะทำบ้าอะไร! อย่า!" หัวหน้าหน่วยตะโกน

กวินท์ไม่รอช้า เขายกปืนพกขึ้น และยิงใส่ถังแก๊ส

"เปรี้ยง!"

แสงไฟสว่างวาบ พลันตามมาด้วยเสียงระเบิดที่ดังสนั่นหวั่นไหว ประตูเหล็กถูกแรงระเบิดกระแทกจนเปิดออก กวินท์ถูกแรงระเบิดซัดกระเด็นไปติดกับผนัง เขาแสบตาไปหมด และรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านเข้ามา

เมื่อกวินท์ลืมตาขึ้น เขาเห็นภาพเบื้องหน้าเป็นเหมือนมหานครใต้ดินที่เต็มไปด้วยแสงไฟนีออนสีม่วงสลับกับสีเขียว ท่อเหล็กระโยงระยาง และสะพานเหล็กเชื่อมต่อกันไปมา ราวกับว่าเขาได้หลุดเข้ามาในโลกอีกใบ นี่คือใจกลางของฐานลับ "อสรพิษโลหิต" อย่างไม่ต้องสงสัย

"อั๊ก..." กวินท์พยายามขยับตัว แต่ความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วร่างกาย เขาเห็นว่าประตูเหล็กที่เขาเพิ่งระเบิดไปนั้นได้กลายเป็นเศษเหล็กที่บิดเบี้ยว กระจายเกลื่อนกลาด

"แก... แกมันบ้า!" เสียงหัวหน้าหน่วยดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ฟังดูอ่อนแรงลงไปมาก

กวินท์มองไปรอบๆ เขารู้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ที่แท้จริง การต่อสู้เพื่อชิงอิสรภาพของเขา และเพื่อยุติอำนาจขององค์กร "อสรพิษโลหิต" ให้สิ้นซาก

แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่กำลังจ้องมองมาที่เขาจากเงามืดของโครงสร้างเหล็กที่ซับซ้อนเบื้องบน

สายตาคู่นั้น... ไม่ใช่นัยน์ตาของพวกสมุนอสรพิษโลหิตทั่วไป... มันเต็มไปด้วยความเย็นชาและอำมหิต... ราวกับกำลังจับจ้องเหยื่ออันโอชะ

ใครกันแน่ที่กำลังมองเขาอยู่... และแผนการที่แท้จริงของ "อสรพิษโลหิต" คืออะไรกันแน่... กวินท์รู้สึกได้ว่านี่คือการเผชิญหน้าที่เขาต้องเจอ... และมันกำลังจะมาถึงแล้ว...