กลิ่นไหม้ของโลหะและกลิ่นดินชื้นยังคงตีรวนในโพรงจมูกของกวินท์ แม้ว่าตอนนี้เสียงกระสุนปืนกลจะเงียบสงัดลงไปบ้างแล้ว แต่มันก็เป็นเพียงชั่วขณะแห่งความสงบที่อาจนำมาซึ่งพายุที่รุนแรงกว่าเดิม เขายังคงซุกตัวอยู่ใต้ซากเหล็กที่บิดเบี้ยวที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของยานพาหนะขนส่ง ท่ามกลางเศษซากที่กระจัดกระจายไปทั่ว สมรภูมิแห่งนี้คือปากทางเข้าสู่ความมืดมิดที่เขาใฝ่หามาตลอด
"มันหยุดแล้ว หรือแค่พักหายใจ?" เสียงหอบเหนื่อยของกวินท์ลอดออกมาจากปากของเขา เขาขยับตัวอย่างเชื่องช้า สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของโลหะที่แนบกับผิวหนัง ความรู้สึกเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่างกายจากแรงกระแทกและรอยขีดข่วนจากการหลบหลีกอย่างเอาชีวิตรอด
เขาใช้ปลายนิ้วสัมผัสผนังเหล็กที่บิดงอ พยายามประเมินความเสียหายภายนอก เขาได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบาของเหล่าทหารรับจ้างของอสรพิษโลหิตที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ด้านนอก พวกมันกำลังกระจายกำลัง ตรวจตรา และกำจัดสิ่งกีดขวางที่อาจเป็นภัยคุกคาม
"พวกมันกำลังเข้ามา" เขาพึมพำกับตัวเอง ลมหายใจของเขาสั้นและรัว เขาต้องหาทางออกไปจากตรงนี้ให้ได้ก่อนที่พวกมันจะพบเขา
ดวงตาของกวินท์กวาดมองไปรอบๆ ซากเหล็ก สติปัญญาอันเฉียบแหลมของเขากำลังประมวลผลทุกรายละเอียด ความหวังริบหรี่เริ่มสว่างขึ้นเมื่อเขาเห็นช่องว่างเล็กๆ ระหว่างซากรถกับกองหินที่ถล่มลงมา มันแคบมาก ยากที่จะลอดผ่าน แต่ก็เป็นทางออกเดียวที่เขามี
"เอาวะ... ลองดูสักตั้ง"
ด้วยความพยายามอย่างยิ่งยวด กวินท์ดันตัวเองออกจากที่กำบังเดิม แขนข้างหนึ่งยังคงปวดระบมจากการบาดเจ็บ เขาขยับตัวอย่างระมัดระวัง หลีกเลี่ยงเศษกระจกและโลหะแหลมคมที่พร้อมจะบาดผิวเนื้อ
เสียงฝีเท้าของศัตรูใกล้เข้ามาเรื่อยๆ กวินท์เร่งความเร็ว แต่ก็ยังคงรักษาความเงียบไว้ให้ได้มากที่สุด เขามองเห็นแสงไฟฉายที่สาดส่องไปมาตามทางเดินแคบๆ ที่เกิดจากซากปรักหักพัง
"ทางนี้! พบร่องรอย!" เสียงตะโกนดังขึ้น กวินท์ชะงักทันที หัวใจเต้นรัวราวกับกลองศึก
เขาไม่รอช้า พุ่งตัวไปยังช่องว่างที่เขาสังเกตเห็น ร่างกายส่วนบนของเขาสอดผ่านไปก่อน ตามด้วยส่วนล่างที่ติดขัดเล็กน้อย เขากลั้นใจและใช้แรงทั้งหมดผลักตัวเองออกไป
"ไม่! มันหนีไปแล้ว!" เสียงตะโกนดังไล่หลังมาติดๆ
กวินท์ไม่หันกลับไปมอง เขากลิ้งตัวหลบไปอยู่หลังก้อนหินขนาดใหญ่ สูดอากาศเข้าปอดอย่างแรง เขาได้ยินเสียงรองเท้าบูทของศัตรูกำลังวิ่งเข้ามา เสียงปืนเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เป็นเสียงปืนพกที่ดังใกล้เข้ามา
"ระวัง! มันอาจจะซ่อนอยู่แถวนี้!"
กวินท์กัดฟัน เขาหยิบมีดสั้นที่เหน็บอยู่ที่เอวออกมาอย่างรวดเร็ว มือของเขาสั่นเล็กน้อย แต่ความมุ่งมั่นยังคงเต็มเปี่ยม เขาไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ได้ง่ายๆ
แสงไฟฉายสาดเข้ามาทางช่องว่างที่เขาเพิ่งผ่านมา กลุ่มทหารรับจ้างของอสรพิษโลหิตกำลังทยอยกันเข้ามา กวินท์มองหาจังหวะ เขาต้องจัดการพวกมันทีละคน หรือหาทางลอบเข้าไปในฐานของพวกมันให้ได้
"เฮ้ย! ตรงนั้น!" หนึ่งในทหารรับจ้างชี้มาทางก้อนหินที่กวินท์ซ่อนตัวอยู่
กวินท์รู้ว่าเขาไม่มีเวลาแล้ว เขาพุ่งออกจากที่กำบังทันที ด้วยความเร็วที่คาดไม่ถึง เขากระโดดเข้าใส่ทหารรับจ้างคนแรกที่กำลังจะยกปืนขึ้น การปะทะครั้งนี้รุนแรงเกินกว่าที่คาดคิด
เสียงปืนดังขึ้นอย่างสับสน ทหารรับจ้างอีกสองนายหันมาทันที กวินท์ใช้แรงเหวี่ยงมีดในมือฟันเข้าที่แขนของศัตรูที่เข้ามาประชิด เขาหลบหลีกกระสุนที่พุ่งเข้ามาอย่างฉิวเฉียด
"แกมันใคร! มาทำอะไรที่นี่!" ทหารรับจ้างคนหนึ่งตะโกนถาม
"คนที่มาทวงความยุติธรรม" กวินท์ตอบเสียงห้วน เขาใช้จังหวะที่ศัตรูกำลังชะงักจากการโจมตี พุ่งเข้าประชิดและใช้การต่อสู้มือเปล่าที่เขาฝึกฝนมาอย่างดี จัดการทหารรับจ้างอีกสองนายอย่างรวดเร็ว
แต่ขณะที่เขากำลังจะได้เปรียบ เสียงจากวิทยุสื่อสารของศัตรู ก็ดังขึ้น
"หัวหน้า! พบผู้บุกรุก! ที่ปากทางเข้าหลุมหลบภัย! กำลังเข้าปะทะ!"
กวินท์ถอนหายใจ เขาพลาดท่าเสียแล้ว การต่อสู้เพียงไม่กี่นาที ทำให้พวกมันรู้ตำแหน่งของเขา และการปรากฏตัวของเขาจะยิ่งทำให้การเข้าถึงเป้าหมายของเขาเป็นไปได้ยากขึ้น
"แกจะหนีไปไหนไม่ได้!" ทหารรับจ้างที่เหลือตะโกนไล่หลัง
กวินท์ตัดสินใจ เขาไม่อาจยื้อเวลาที่นี่ได้นานกว่านี้ เขาต้องหาทางอื่นที่จะพาเขาไปสู่ใจกลางของฐานอสรพิษโลหิต
เขาหันหลังวิ่ง ลัดเลาะไปตามทางเดินแคบๆ ที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง เสียงฝีเท้าของศัตรูไล่ตามมาติดๆ กระสุนปืนกลเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันถูกยิงจากระยะที่ไกลกว่าเดิม
กวินท์มองเห็นทางเดินที่มืดมิดอยู่เบื้องหน้า ดูเหมือนจะเป็นทางเข้าสู่ส่วนลึกของฐาน เขาต้องเสี่ยง
"อสรพิษโลหิต... พวกแกเตรียมตัวรับความตายได้เลย!"
เขาพุ่งเข้าไปในความมืดมิดนั้น ทิ้งเสียงตะโกนและเสียงปืนไว้เบื้องหลัง
เมื่อกวินท์ก้าวเข้าไปในทางเดินนั้น ความมืดก็โอบล้อมเขาไว้ทันที กลิ่นอับชื้นปะปนกับกลิ่นของสารเคมีบางอย่างที่เขาไม่คุ้นเคย เขาต้องเปิดไฟฉายที่คาดไว้ที่หน้าผาก แสงสว่างเพียงน้อยนิดเผยให้เห็นผนังคอนกรีตที่เย็นเยียบและพื้นผิวที่เปียกชื้น
"ที่นี่มัน... ลึกกว่าที่คิด" เขาพึมพำ
เขาเดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง ทุกย่างก้าวต้องผ่านการประเมินสถานการณ์ เขาได้ยินเสียงเครื่องจักรกลทำงานอยู่ไกลๆ เสียงน้ำไหล และเสียงกระซิบกระซาบที่เขาไม่สามารถจับใจความได้
"พวกมันเตรียมพร้อมรับมือเราแล้ว"
กวินท์พยายามนึกถึงแผนที่ที่เขาได้มาจากการสืบข้อมูล มันเป็นแผนที่ที่ได้มาอย่างยากลำบาก และเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน
"ฐานหลัก... อยู่ลึกเข้าไปอีก"
เขาเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ ทางเดินเริ่มแคบลงเรื่อยๆ จนแทบจะเดินสวนกันไม่ได้ บางครั้งเขาก็ต้องคุกเข่าคลานผ่านช่องแคบๆ
ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านหน้า
"ใครน่ะ?" เสียงทุ้มดังขึ้น
กวินท์หยุดนิ่ง เขาเตรียมพร้อมที่จะสู้ แต่เมื่อแสงไฟฉายส่องไปข้างหน้า เขาเห็นร่างสูงโปร่งของชายคนหนึ่ง สวมชุดสีดำสนิท ใบหน้าถูกบดบังด้วยหน้ากากทรงกระบอก
"นักฆ่า... จากอสรพิษโลหิต" กวินท์คิดในใจ
"แกคือคนที่พวกเราตามหา... กวินท์" ชายผู้นั้นพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความอำมหิต
"แล้วแกคือใคร?" กวินท์ถาม พลางยกมีดขึ้นเตรียมพร้อม
"ข้าคือ... เงาทมิฬ" ชายผู้นั้นตอบ "ผู้เฝ้าประตูสู่ความลับของอสรพิษโลหิต"
"ความลับที่ฉันต้องเปิดเผย" กวินท์กล่าว "ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม"
"ความโลภของแก... จะนำไปสู่ความพินาศ" เงาทมิฬกล่าว "ปล่อยให้ความตายโอบกอดเจ้าซะเถอะ"
ทันใดนั้น เงาทมิฬก็พุ่งเข้าใส่กวินท์ด้วยความเร็วสูง เขามีอาวุธเป็นดาบที่ส่องประกายวับวาวภายใต้แสงไฟฉาย การต่อสู้ที่ดุเดือดได้เริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง
ดาบของเงาทมิฬฟาดฟันเข้าใส่กวินท์อย่างรวดเร็ว กวินท์ยกมีดขึ้นปัดป้อง เสียงเหล็กกระทบกันดังก้องไปทั่วทางเดินแคบๆ
"แกเก่ง... แต่ยังไม่พอ" เงาทมิฬเย้ยหยัน
กวินท์ไม่ตอบ เขาใช้ทุกท่วงท่าที่ฝึกฝนมาต่อสู้กับเงาทมิฬ แต่ละครั้งที่ดาบของอีกฝ่ายปะทะกับมีดของเขา แรงสะท้อนส่งผลถึงแขนของเขาจนชาไปหมด
"แกมาถึงแค่นี้ก็บุญแล้ว" เงาทมิฬกล่าว "ความตายกำลังรอแกอยู่เบื้องหน้า"
กวินท์เห็นช่องว่างเล็กๆ ระหว่างการโจมตีของเงาทมิฬ เขาใช้จังหวะนี้หมุนตัวหลบและพยายามใช้มีดปาดไปที่ขาของอีกฝ่าย แต่เงาทมิฬก็ว่องไวกว่าที่คิด หลบได้ทันอย่างหวุดหวิด
"เร็วเกินไป!" กวินท์สบถ
เงาทมิฬใช้โอกาสนี้สวนกลับด้วยการเตะเข้าที่กลางลำตัวของกวินท์ กวินท์กระเด็นถอยหลังไปชนกับผนังคอนกรีต เขาสำลักลมหายใจ
"แกจะทำอะไรต่อไป?" เงาทมิฬถาม "ยอมแพ้เสียเถอะ"
แต่กวินท์ไม่ยอมแพ้ เขาเห็นว่าเงาทมิฬกำลังประมาท เขาค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น ดวงตาของเขาเปล่งประกายแห่งความมุ่งมั่น
"ยัง... ไม่... จบ!"
กวินท์พุ่งเข้าใส่เงาทมิฬอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้พุ่งเข้าหาตรงๆ เขาวิ่งไปตามผนัง พยายามใช้แรงส่งจากผนังเพื่อโจมตีจากมุมที่คาดไม่ถึง
เงาทมิฬชะงักเล็กน้อยกับการโจมตีที่แปลกประหลาดนี้ เขาเตรียมตั้งรับ แต่กวินท์ก็ฉวยโอกาสนั้น กลิ้งตัวใต้ดาบของเงาทมิฬและใช้มีดจ้วงเข้าที่ด้านหลังของเขาทันที
"อั๊ก!" เงาทมิฬร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
กวินท์รีบถอยออกมา เขารู้ดีว่าการโจมตีครั้งนี้อาจไม่สามารถหยุดยั้งเงาทมิฬได้ถาวร
"แก... แกกล้ามาก!" เงาทมิฬคำรามด้วยความโกรธ
แต่กวินท์ไม่รอให้เขาฟื้นตัว เขาเห็นว่าทางเดินข้างหน้ามีช่องว่างที่กว้างกว่าเดิม และเขาก็เห็นแสงสว่างรำไรๆ อยู่ไม่ไกล
"ขอโทษนะ... ฉันต้องไปต่อ"
กวินท์รีบวิ่งเข้าไปในช่องว่างนั้น ทิ้งเงาทมิฬที่บาดเจ็บไว้เบื้องหลัง เขาได้ยินเสียงตะโกนด้วยความโกรธดังไล่หลังมา
"แกจะหนีไปไหนไม่พ้น! ข้าจะตามล่าแกไปจนสุดขอบโลก!"
กวินท์วิ่งต่อไป เขาไม่รู้ว่าข้างหน้าจะเจออะไรอีก แต่เขาก็รู้ว่าเขาใกล้จะถึงเป้าหมายแล้ว
เมื่อเขาออกมาจากอุโมงค์แคบๆ นั้น กวินท์ก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องโถงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยแสงไฟสว่างไสว ห้องนี้ดูราวกับเป็นศูนย์บัญชาการ มีจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่หลายจอแสดงข้อมูลต่างๆ และมีชายชุดดำจำนวนมากกำลังทำงานกันอย่างขะมักเขม้น
"เข้า! มีผู้บุกรุก!" เสียงตะโกนดังขึ้น
ทันใดนั้น กวินท์ก็ถูกล้อมกรอบโดยเหล่าทหารรับจ้างของอสรพิษโลหิต พวกมันถือปืนกลและอาวุธอื่นๆ พร้อมที่จะระดมยิง
"แกเข้ามาผิดที่แล้ว... กวินท์" เสียงเย็นชาดังมาจากด้านหลังของเขา
กวินท์หันไปมอง เขาเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่บนแท่นที่สูงขึ้นไปเล็กน้อย ร่างสูงใหญ่ สวมสูทสีดำสนิท ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยว
"ท่านหัวหน้า... ของอสรพิษโลหิต" กวินท์พึมพำ
"ยินดีต้อนรับสู่รังของข้า" ชายผู้นั้นกล่าว "เจ้าโง่เขลาเกินไปที่คิดว่าจะมาที่นี่ได้"
กวินท์รู้ว่านี่คือการเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย เขาพร้อมแล้วที่จะสู้ เพื่อความถูกต้อง เพื่อคนที่เขารัก เพื่อทุกคนที่ต้องทนทุกข์จากองค์กรนี้
"ฉันมาเพื่อจบเรื่องทั้งหมด" กวินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"เจ้าไม่มีทางทำเช่นนั้นได้" หัวหน้าอสรพิษโลหิตกล่าว "เพราะที่นี่... คือจุดจบของแก"
เขากระดิกนิ้วเพียงครั้งเดียว เหล่าทหารรับจ้างก็เล็งปืนมาที่กวินท์ทั้งหมด
กวินท์ยืนหยัดอย่างมั่นคง เขาหลับตาลงชั่วครู่ สูดหายใจเข้าลึกๆ เขารู้ว่าการต่อสู้ที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้น
แต่ก่อนที่เสียงปืนจะดังขึ้น จู่ๆ ก็มีเสียงระเบิดดังขึ้นมาจากด้านนอกห้องโถง
"เกิดอะไรขึ้น?" หัวหน้าอสรพิษโลหิตถามด้วยความตกใจ
แสงไฟในห้องโถงเริ่มสั่นไหวราวกับแผ่นดินจะถล่ม
กวินท์ยิ้มมุมปาก เขาไม่ได้มาคนเดียว...
จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป? กวินท์จะรอดจากการถูกล้อมหรือไม่? ใครคือผู้ที่เข้ามาช่วยเหลือเขา? และการระเบิดนั้นคือฝีมือของใคร? ติดตามในตอนต่อไป.
เงาเลือด มังกรทมิฬ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก