ตอนที่ 27 — แสงสุดท้ายใต้เงารัตติกาล

กลิ่นไหม้ของโลหะและกลิ่นดินชื้นยังคงตีรวนในโพรงจมูกของกวินท์ แม้ว่าตอนนี้เสียงกระสุนปืนกลจะเงียบสงัดลงไปบ้างแล้ว แต่มันก็เป็นเพียงชั่วขณะแห่งความสงบที่อาจนำมาซึ่งพายุที่รุนแรงกว่าเดิม เขายังคงซุกตัวอยู่ใต้ซากเหล็กที่บิดเบี้ยวที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของยานพาหนะขนส่ง เสียงหอบหายใจของเขาดังระรัวอยู่ภายในหมวกกันน็อค พลางกวาดสายตาสำรวจรอบตัวอย่างระแวดระวัง

ทุกสรรพเสียงที่เคยดังกระหึ่มก่อนหน้านี้ บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความเงียบที่น่าอึดอัด มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่พัดผ่านช่องว่างของซากปรักหักพัง ‌และเสียงหยดน้ำที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอจากที่ใดที่หนึ่งใกล้ๆ กวินท์พยายามบังคับร่างกายที่ปวดร้าวให้ขยับ เสียงเหล็กเสียดสีกันดังขึ้นเบาๆ ทำให้เขาต้องหยุดชะงัก

"พวกมันไปแล้วหรือยัง" เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน

การโจมตีเมื่อครู่รุนแรงเกินกว่าที่เขาจะคาดคิด องค์กร "อสรพิษโลหิต" ​ไม่ได้มีไว้แค่ขู่ ยิ่งกว่านั้นคือการแสดงให้เห็นว่าพวกเขาพร้อมจะกำจัดทุกสิ่งที่ขวางทาง กวินท์รู้ดีว่าเขาได้ล่วงรู้ความลับบางอย่างที่สำคัญเกินไป เป็นความลับที่จะทำให้เขาตกเป็นเป้าหมายขององค์กรชั่วร้ายนี้ไปตลอดกาล

เขาค่อยๆ เลื่อนมือที่สั่นเทาไปคว้าปืนพกคู่ใจที่วางอยู่ข้างลำตัว ด้ามจับที่เย็นเฉียบเป็นสิ่งเดียวที่ให้ความรู้สึกมั่นคงในสถานการณ์นี้ สายตาของเขามองผ่านรอยแตกบนซากเหล็กไปยังภายนอก ปรากฏภาพของควันสีดำที่ยังคงลอยกรุ่นขึ้นสู่ท้องฟ้า ‍ท่ามกลางซากรถบรรทุกที่พลิกคว่ำกระจายเกลื่อนกลาด

"ยังไม่จบแค่นี้แน่"

กวินท์ตัดสินใจว่าถึงเวลาที่ต้องขยับ เขาค่อยๆ โผล่หน้าออกมาจากที่กำบัง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พลางสำรวจสภาพแวดล้อมอย่างละเอียด

เบื้องหน้าคือภาพอันน่าสลดใจของสมรภูมิรบหลังการปะทะ เมื่อครู่เขาได้เผชิญหน้ากับหน่วยสกัดกั้นของอสรพิษโลหิตที่ใช้ยานเกราะติดอาวุธหนัก และการต่อสู้ที่ดุเดือดนั้นทำให้เขาเกือบเอาชีวิตไม่รอด

"ต้องหาทางออกไปจากที่นี่ให้ได้"

เขาค่อยๆ ยันตัวขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล ‌ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่างกาย โดยเฉพาะที่แขนซ้ายซึ่งมีรอยฉีกขาดจากการกระเด็นของเศษเหล็กเมื่อครู่ กวินท์พยายามประคองแผลด้วยมืออีกข้าง ก่อนจะถอดเสื้อแจ็คเก็ตตัวนอกออก แล้วฉีกเป็นริ้วยาวเพื่อใช้พันแผลอย่างลวกๆ

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังมาจากด้านหลัง ทำให้กวินท์สะดุ้งเฮือก เขาหันขวับไปตามเสียง พร้อมกับยกปืนขึ้นเล็ง

"ใครน่ะ!"

เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากความมืดใต้ซากรถบรรทุกที่ล้มอยู่ ‍มันเป็นผู้หญิงในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าส่วนใหญ่ถูกบดบังด้วยฮู้ด แต่สิ่งที่กวินท์เห็นคือดวงตาที่ฉายประกายคมกริบ ราวกับจะมองทะลุเข้าไปในจิตใจ

"ใจเย็นๆ ค่ะ คุณกวินท์" เสียงหวานแต่แฝงความเยือกเย็นดังขึ้น "ฉันไม่ใช่ศัตรู"

กวินท์ลดปืนลงเล็กน้อย ​แต่ยังคงอยู่ในท่าเตรียมพร้อม "คุณเป็นใคร แล้วมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร"

หญิงสาวก้าวออกมาจากเงามืด เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามราวกับรูปสลัก แต่แฝงไปด้วยความอันตราย "ฉันชื่อ "นภา" เป็นคนจากองค์กรเดียวกับคุณ"

กวินท์เลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ ​"องค์กรเดียวกับฉัน? หมายถึง..."

"หมายถึงเรามาจากฝ่ายเดียวกันค่ะ" นภาพูดพลางเดินเข้ามาใกล้ "ฉันถูกส่งมาเพื่อช่วยเหลือคุณ"

"ช่วยเหลือ?" กวินท์มองสำรวจนภาอย่างพิจารณา "ทำไมฉันถึงไม่เคยเห็นคุณมาก่อน"

"ฉันเป็นหน่วยปฏิบัติการพิเศษที่ทำงานลับๆ ค่ะ คุณกวินท์ ​การที่อสรพิษโลหิตรู้ความเคลื่อนไหวของคุณถึงขนาดนี้ แสดงว่ามีหนอนบ่อนไส้ในองค์กรของเรา" นภาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ฉันได้รับคำสั่งให้มาพาคุณออกไปจากที่นี่ก่อนที่พวกมันจะกลับมา"

กวินท์ยังคงไม่ไว้ใจนัก แม้ว่าคำพูดของนภาจะฟังดูสมเหตุสมผล "แล้วทำไมฉันถึงต้องเชื่อคุณ"

"เพราะคุณไม่มีทางเลือกอื่น" นภาตอบอย่างรวดเร็ว "พวกมันรู้แล้วว่าคุณอยู่ที่นี่ และตอนนี้กำลังระดมกำลังตามล่าคุณอยู่ หากคุณยังอยู่ที่นี่ต่อไป โอกาสรอดของคุณจะน้อยลงเรื่อยๆ"

เธอมองไปยังซากรถที่พังยับเยิน "เห็นสภาพนี้แล้วคงพอเดาได้ว่าการปะทะครั้งนี้รุนแรงแค่ไหน หากไม่มีใครมาช่วย คุณคงจะ..."

นภาไม่ได้พูดต่อ แต่กวินท์เข้าใจความหมายดี เขามองไปยังรอยแผลบนแขนตัวเอง และรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามา

"แล้วแผนของคุณคืออะไร" กวินท์ถาม

"ฉันมีรถที่ซ่อนไว้ไม่ไกลจากที่นี่ เราต้องรีบไปก่อนที่พวกมันจะเข้ามาตรวจสอบพื้นที่นี้อย่างละเอียด" นภาอธิบาย "ระหว่างทาง ฉันจะอธิบายรายละเอียดของแผนการทั้งหมดให้คุณฟัง"

กวินท์พยักหน้า เขาไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้ การเชื่อใจคนแปลกหน้าในสถานการณ์ที่อันตรายเช่นนี้เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยทำ แต่ครั้งนี้ มันอาจเป็นหนทางเดียวที่จะรอดชีวิต

"ไปกันเถอะ" กวินท์กล่าว

ทั้งสองเริ่มเคลื่อนไหวไปตามซากปรักหักพังอย่างระมัดระวัง นภาเดินนำหน้า กวาดสายตาสำรวจไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว เธอเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วราวกับเงา แม้จะอยู่ในความมืด เธอสามารถสัมผัสได้ถึงภัยอันตรายที่อาจซ่อนอยู่

ขณะที่พวกเขาเดินผ่านกองเศษซาก กวินท์สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่างที่อยู่ใต้ซากรถบรรทุกคันหนึ่ง

"เดี๋ยวก่อน" กวินท์เอ่ยขึ้น "ตรงนั้นมีอะไรบางอย่าง"

เขาชี้ไปยังซากรถบรรทุกที่พลิกตะแคง กวินท์เดินเข้าไปใกล้ สังเกตเห็นว่ามีวัตถุสีดำบางอย่างโผล่พ้นออกมาจากใต้ซากเหล็ก

"นั่นมัน..." กวินท์ทรุดตัวลงไปดูใกล้ๆ "ไม่ใช่... มันเป็น... ถุงมือ?"

เขาค่อยๆ ดึงวัตถุนั้นออกมา มันคือถุงมือหนังสีดำข้างหนึ่ง สภาพเปียกโชกไปด้วยเลือด กวินท์จำมันได้ทันที มันเป็นของ "เรือง" เพื่อนร่วมงานของเขาที่หายตัวไปเมื่อหลายวันก่อน

"นี่มัน... ของเรือง!" กวินท์อุทานด้วยความตกใจ

นภาเดินเข้ามาดู "ถุงมือของคุณเรือง? คุณแน่ใจหรือ?"

"แน่นอน! ฉันจำมันได้" กวินท์พูดเสียงสั่นเครือ "แต่... ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่? แล้วเรืองล่ะ?"

ความรู้สึกไม่สบายใจก่อตัวขึ้นในใจของกวินท์ เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวที่เกิดขึ้น

"คุณกวินท์" นภาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "คุณเรืองอาจจะถูกจับตัวไป หรืออาจจะ..."

"ไม่! เรืองไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ" กวินท์สวนกลับ "เขาต้องมีชีวิตอยู่แน่"

ทันใดนั้น เสียงเครื่องยนต์ดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นมาจากระยะไกล ทำให้ทั้งสองต้องหยุดชะงัก

"พวกมันมาแล้ว!" นภากระซิบ "เราต้องไปเดี๋ยวนี้!"

กวินท์มองไปยังทิศทางที่เสียงเครื่องยนต์ดังมา ก่อนจะหันกลับมามองนภา "เราต้องหาเรืองให้เจอ"

"ฉันเข้าใจค่ะ แต่ตอนนี้ความปลอดภัยของคุณสำคัญที่สุด" นภาตอบ "เราจะหาทางกลับมาที่นี่อีกครั้ง"

ทั้งสองเร่งฝีเท้า ทิ้งร่องรอยของความกังวลและความหวังไว้เบื้องหลัง กวินท์ยังคงนึกถึงใบหน้าของเรือง และรู้สึกผิดที่ทิ้งเขาไป

เมื่อพวกเขามาถึงรถที่นภานำมาเตรียมไว้ มันเป็นรถกระบะดัดแปลงที่ดูบึกบึนและมีสภาพพร้อมสำหรับการเดินทางในทุกสภาพภูมิประเทศ

"ขึ้นมาเลยค่ะ" นภากล่าวพลางเปิดประตู

กวินท์กระโดดขึ้นไปนั่งเบาะข้างคนขับ ขณะที่นภาก็รีบขึ้นมาประจำตำแหน่งคนขับ

"จับเอาไว้นะคะ" นภากล่าว แล้วสตาร์ทเครื่องยนต์ เสียงเครื่องยนต์คำรามดังขึ้น กวินท์รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่ส่งผ่านเข้ามา

รถกระบะพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งกลุ่มควันไว้เบื้องหลัง กวินท์หันกลับไปมองซากปรักหักพังที่อยู่เบื้องหลัง ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความมุ่งมั่น

"เรือง... ฉันจะไม่ทิ้งนาย"

ระหว่างทางที่รถวิ่งผ่านความมืด นภาก็เริ่มอธิบายแผนการของเธอ

"อสรพิษโลหิตกำลังวางแผนใหญ่ค่ะ คุณกวินท์ พวกเขาต้องการครอบครองเทคโนโลยีบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับ 'มังกรทมิฬ' ซึ่งเป็นโครงการลับสุดยอดของรัฐบาล"

"มังกรทมิฬ?" กวินท์ทวนคำ "ฉันเคยได้ยินเรื่องนี้มาบ้าง แต่มันเป็นแค่ข่าวลือ"

"มันไม่ใช่ข่าวลือค่ะ เป็นความจริง" นภาตอบ "และข้อมูลที่คุณได้มา มันคือส่วนสำคัญที่จะทำให้พวกเขาสมบูรณ์โครงการนี้ได้"

"แล้วเราจะทำอย่างไร?" กวินท์ถาม

"เราต้องหยุดพวกเขาให้ได้" นภาพูดเสียงหนักแน่น "ภารกิจของเราคือการเข้าถึงฐานลับของอสรพิษโลหิต และทำลายโครงการมังกรทมิฬก่อนที่มันจะถูกนำไปใช้ในทางที่ผิด"

"ฐานลับอยู่ที่ไหน?"

"ฉันมีข้อมูลเบื้องต้นแล้ว แต่เราต้องเข้าไปให้ถึงก่อนถึงจะยืนยันได้" นภาบอก "แต่สิ่งที่น่ากังวลที่สุดคือ... การแทรกซึมครั้งนี้อันตรายกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา เพราะมีโอกาสสูงมากที่จะเผชิญหน้ากับ "เงาโลหิต" ซึ่งเป็นมือขวาของหัวหน้าอสรพิษโลหิต"

กวินท์กำหมัดแน่น "เงาโลหิต... ฉันเคยได้ยินชื่อเขา เขาเป็นคนที่อันตรายมาก"

"ใช่ค่ะ เขาคือสุดยอดนักฆ่าขององค์กร" นภาอธิบาย "และเป้าหมายของเราคือการเข้าไปในฐานลับของพวกเขา ซึ่งอยู่ลึกเข้าไปในป่าทึบทางภาคเหนือ"

"ภาคเหนือ?" กวินท์ทวนคำ "มันอันตรายมากนะ"

"เรารู้ค่ะ" นภาพยักหน้า "แต่เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว"

กวินท์มองออกไปนอกหน้าต่าง สภาพแวดล้อมรอบตัวเริ่มเปลี่ยนจากซากปรักหักพังของเมือง ไปสู่ความมืดมิดของชนบทที่ไร้ผู้คน

"แล้ว... เรืองล่ะ? เราจะช่วยเขาได้อย่างไร" กวินท์ถามอีกครั้ง

นภาเหลือบมองกวินท์ "ฉันจะพยายามหาข้อมูลเกี่ยวกับที่ที่พวกมันอาจกักขังคุณเรืองไว้ แต่คุณต้องเข้าใจนะคะว่าตอนนี้เรามีเวลาจำกัดมาก"

"ฉันเข้าใจ" กวินท์ตอบ "แต่ฉันจะไม่ทิ้งเพื่อนของฉัน"

รถกระบะวิ่งต่อไปในความมืด สองร่างที่เต็มไปด้วยความหวังและความมุ่งมั่น กำลังมุ่งหน้าสู่การเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายกับองค์กร "อสรพิษโลหิต" การเดินทางครั้งนี้จะเป็นอย่างไร? พวกเขาจะสามารถหาเรืองเจอหรือไม่? และการเผชิญหน้ากับเงาโลหิตจะนำไปสู่อะไร? คำถามมากมายยังคงค้างคาอยู่ในอากาศ แต่มีสิ่งหนึ่งที่แน่นอน... การต่อสู้ครั้งนี้จะเป็นการต่อสู้ที่เดิมพันด้วยชีวิต.