ตอนที่ 29 — ปลายทางแห่งอสรพิษ

กลิ่นคาวเลือดสดฉุนกึกกรุ่นผสมปนเปกับกลิ่นโลหะที่ไหม้เกรียมจากการปะทะกันของคมดาบและแรงระเบิด กวินท์ซุกตัวอยู่หลังซากรถหุ้มเกราะที่พลิกคว่ำ เปลวเพลิงที่ลุกไหม้จากส่วนต่างๆ ของฐานลับ "อสรพิษโลหิต" ส่องประกายสะท้อนบนใบหน้าเปื้อนโคลนและเลือดของเขา เสียงตะโกนสั่งการ เสียงปืนที่ดังสนั่น ‌และเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังระงมทั่วบริเวณ เป็นบทเพลงแห่งสงครามที่กำลังจะถึงจุดสิ้นสุด

เขาผลักตัวเองลุกขึ้น ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ ศัตรูจำนวนมหาศาลของ "อสรพิษโลหิต" ล้มตายเกลื่อนกลาด แต่ก็ยังมีอีกหลายคนที่สู้ไม่ถอย พวกเขาคือทหารรับจ้างผู้ภักดีต่อองค์กรแห่งความมืดนี้ ​กวินท์กระชับดาบ "เงาอัสนี" ในมือ เหงื่อไหลซึมผ่านเครื่องแต่งกายที่เปียกชุ่ม ก้อนเนื้อในอกบีบรัดแน่น นี่คือช่วงเวลาที่เขาเฝ้ารอและหวาดหวั่นมาตลอด

"ไอ้สารเลว!" เสียงตะโกนแหบพร่าดังมาจากด้านหน้า ร่างสูงใหญ่ของ ‍"นาคา" หัวหน้าหน่วยกวาดล้างพิเศษปรากฏกายขึ้นพร้อมกับดาบใหญ่คู่ใจ แม้ว่าบาดแผลจะฉีกขาดตามร่างกายหลายแห่ง แต่ดวงตาของเขายังคงลุกโชนไปด้วยความแค้น

"แกต้องตายตรงนี้!" นาคาพุ่งเข้าใส่ราวกับหมีคลั่ง กวินท์ตั้งรับด้วยคมดาบ "เงาอัสนี" ปะทะกับดาบใหญ่ของนาคา ‌เสียงเหล็กกระทบกันดังกังวานจนแสบแก้วหู การต่อสู้ที่ดุเดือดระหว่างสองยอดฝีมือเริ่มขึ้น ทุกการเคลื่อนไหวของพวกเขาเต็มไปด้วยพลังและความแม่นยำที่น่าทึ่ง

"แกมันก็แค่เครื่องมือ!" กวินท์สวนกลับขณะที่ดาบของเขาสกัดกั้นการฟาดฟันของนาคา "นายใหญ่ของแกกำลังจะตาย แล้วแกจะตายตามไปอย่างโง่เขลา!"

"หุบปาก!" นาคาคำราม เกรี้ยวกราดจนเส้นเลือดปูดโปนขึ้นมาที่ขมับ ‍เขาใช้ทักษะที่ฝึกฝนมานับร้อยนับพันครั้ง สลับการโจมตีที่รุนแรงด้วยการแทงที่รวดเร็วราวกับงูฉก กวินท์หลบหลีกอย่างหวุดหวิด บางครั้งก็ต้องปัดป้องด้วยท่อนแขนจนรู้สึกชา

"ความภักดีของแกมันไร้ค่า!" กวินท์ตอบโต้ด้วยการโจมตีที่เฉียบคม เขาเห็นช่องว่างเพียงเสี้ยววินาทีจากการโจมตีที่ผิดพลาดของนาคา เขาแทงดาบ "เงาอัสนี" ​เข้าไปที่สีข้างของนาคา เลือดสีแดงสดทะลักออกมา แต่ดูเหมือนนาคาจะไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย

"แกไม่เข้าใจหรอก!" นาคาคำรามเสียงดัง เขาใช้แขนข้างที่บาดเจ็บคว้าคอดาบของกวินท์ไว้แน่น "เราคือครอบครัว! คือผู้ที่พร้อมจะพลีชีพเพื่ออุดมการณ์! แกมันก็แค่คนนอกที่เข้ามาทำลายทุกอย่าง!"

"อุดมการณ์งั้นเหรอ?" ​กวินท์แค่นหัวเราะ "อุดมการณ์ที่เต็มไปด้วยการฆ่า การทรมาน และการกดขี่ผู้บริสุทธิ์น่ะหรือ! นั่นมันไม่ใช่ความถูกต้อง แต่เป็นความบ้าคลั่ง!"

นาคาไม่ตอบโต้ เขาเพียงออกแรงบีบดาบของกวินท์จนแน่นขึ้น กวินท์พยายามดึงดาบกลับ ​แต่แรงมหาศาลของนาคาทำให้เขาขยับไม่ได้ จังหวะเดียวกับที่เหล่านักรบ "อสรพิษโลหิต" ที่เหลืออยู่พากันมุ่งหน้าเข้ามายังจุดปะทะ

"ถอยไป!" กวินท์ตะโกนสั่ง "นี่มันเรื่องของฉันกับนาคา!"

"พวกแกจะไปไหน!" เสียงแหลมเล็กแต่ทรงอำนาจดังขึ้นมาจากด้านหลังของกลุ่มนักรบ "อสรพิษโลหิต" เป็น "เพชฌฆาตเงา" ผู้บัญชาการหน่วยลอบสังหารขององค์กร กวินท์หันไปมอง เห็นว่าเพชฌฆาตเงากำลังเดินเข้ามาพร้อมกับ "อาทา" หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัย

"กวินท์! แกทำได้ดีมาก!" อาทาตะโกนขึ้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ "แต่สุดท้ายแล้ว แกก็ต้องเผชิญหน้ากับพวกเรา! นายใหญ่กำลังรอแกอยู่ที่ห้องบัญชาการ!"

กวินท์รู้สึกเหมือนถูกตบหน้าด้วยความจริง เขาไม่เคยคิดว่าการต่อสู้กับนาคาจะเป็นเพียงการถ่วงเวลา เขาเหนื่อยล้าเต็มทน ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล แต่เขาก็ยังต้องเดินหน้าต่อไป

"แกจะไปที่ไหนนาคา?" กวินท์ถามขณะที่เขาสามารถดึงดาบกลับมาได้สำเร็จ เขามองนาคาที่ยืนโซเซเล็กน้อย บาดแผลเริ่มส่งผลต่อการทรงตัวแล้ว

"ไม่ว่าแกจะไปไหน ข้าก็จะไปขวางแก!" นาคาตอบอย่างหนักแน่น เขายังคงกำดาบใหญ่ไว้แน่น แม้ว่าเลือดจะไหลอาบมือไปหมดแล้ว

"งั้นก็ตาย!" กวินท์ตัดสินใจ เขาพุ่งเข้าใส่พร้อมกับดาบ "เงาอัสนี" ที่เปล่งประกายราวกับสายฟ้า นาคาก็ไม่ยอมแพ้ เขาตั้งรับด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า การต่อสู้ครั้งสุดท้ายของทั้งสองเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด

ขณะเดียวกัน เพชฌฆาตเงาก็สั่งให้ลูกน้องกระจายกำลังล้อมกวินท์ไว้ "อย่าให้มันหนีไปได้! จับเป็นหรือจับตายตามแต่สถานการณ์!"

แต่ก่อนที่ลูกน้องของเพชฌฆาตเงาจะทันเข้าถึงตัว กลุ่มนักรบฝีมือดีที่กวินท์เคยร่วมมือด้วยก็ปรากฏตัวขึ้น พวกเขาคือ "สายลม" และ "พยัคฆ์ร้าย" ที่ได้รับคำสั่งให้มาช่วยสนับสนุน

"กวินท์! สู้ต่อไป!" สายลมตะโกนขณะที่เขากระโดดเข้าสู้กับนักรบ "อสรพิษโลหิต" อย่างดุเดือด พยัคฆ์ร้ายก็ไม่น้อยหน้า เขาเข้าปะทะด้วยหมัดหนักๆ ที่บดขยี้กระดูก

การต่อสู้ที่โกลาหลทั่วทั้งฐานลับดำเนินต่อไป กวินท์ใช้โอกาสที่เหล่าลูกน้องของเพชฌฆาตเงากำลังติดพันกับสายลมและพยัคฆ์ร้าย เขาก็พุ่งเข้าใส่ปะทะกับนาคาอย่างบ้าคลั่ง

"แกมันก็แค่สุนัขรับใช้!" กวินท์พูดขณะที่เขาหลบดาบของนาคาอย่างหวุดหวิด "นายใหญ่ของแกทอดทิ้งแกแล้ว! แกกำลังสู้เพื่อใคร!"

"ข้าสู้เพื่ออุดมการณ์!" นาคาตะโกนกลับ เขาใช้เทคนิคการฟาดฟันที่รวดเร็วและรุนแรง พยายามจะบดขยี้กวินท์ให้แหลกคามือ

"อุดมการณ์ที่กำลังจะล่มสลาย!" กวินท์สวนกลับ เขาเห็นรอยยิ้มเยาะเหยียดที่มุมปากของเพชฌฆาตเงา ซึ่งกำลังยืนสังเกตการณ์อยู่

"แกคิดว่าแกจะชนะงั้นเหรอ?" เพชฌฆาตเงาพูดเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความมั่นใจ "นายใหญ่ของเราแข็งแกร่งกว่าที่แกคิด! และนี่คือจุดจบของแก!"

กวินท์ไม่สนใจคำพูดของเพชฌฆาตเงา เขามุ่งมั่นกับการต่อสู้กับนาคาเพียงอย่างเดียว เขาใช้ความคล่องแคล่วและความเร็วของตนเองหลบหลีกการโจมตีของนาคา แล้วสวนกลับด้วยการโจมตีที่แม่นยำและเฉียบคม

"แกกำลังจะตาย นาคา!" กวินท์พูดขณะที่เขาสามารถเฉือนเข้าที่แขนของนาคาได้อย่างจัง "ยอมแพ้เสียเถอะ!"

"ไม่มีวัน!" นาคาคำราม เขายังคงยืนหยัดสู้ แม้ว่าร่างกายจะอ่อนแรงลงทุกขณะ "ข้าจะไม่มีวันยอมให้คนนอกอย่างแกมาทำลายทุกอย่างที่ข้าปกป้อง!"

กวินท์เห็นความภักดีที่น่าเวทนาในดวงตาของนาคา เขาไม่ต้องการทำร้ายนาคาอีกต่อไป แต่เขาก็จำเป็นต้องผ่านนาคาไปให้ได้

"ถ้าแกยืนขวางทาง ข้าก็ต้องกำจัดแก!" กวินท์กล่าวเสียงเย็นชา เขาตัดสินใจใช้ท่าไม้ตายที่ฝึกฝนมาอย่างหนัก

"เงาอัสนี" เริ่มเปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นกว่าเดิม กวินท์รวบรวมพลังทั้งหมดที่มี เขากระโจนเข้าใส่หน้าของนาคาอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาด

"นี่คือจุดจบของนาย!" กวินท์ตะโกนเสียงดัง

นาคาพยายามจะยกดาบขึ้นมาป้องกัน แต่ด้วยความอ่อนแรงจากการบาดเจ็บ ทำให้เขาไม่สามารถทำได้ทัน กวินท์ฟาดฟันดาบ "เงาอัสนี" เข้าไปที่กลางลำตัวของนาคา

เสียงดาบกรีดผ่านเนื้อดังขึ้น พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนของนาคา เขาล้มลงกับพื้น เลือดไหลทะลักออกมาจากบาดแผลอย่างรวดเร็ว

"อุดมการณ์...ของข้า..." นาคาพึมพำอย่างแผ่วเบา ก่อนที่ดวงตาจะค่อยๆ ปิดลง

กวินท์ยืนมองนาคาที่เสียชีวิตไปต่อหน้าต่อตา ความรู้สึกผิดบาปแวบเข้ามาในใจ แต่เขาก็ต้องสลัดมันทิ้งไป เขามีภารกิจที่ต้องทำให้สำเร็จ

"นาคาตายแล้ว!" เพชฌฆาตเงาตะโกนเสียงดัง "พวกแกจงล้างแค้นให้เขา! อย่าให้ไอ้กวินท์มันหนีไปได้!"

เหล่าลูกน้องที่เหลืออยู่ของ "อสรพิษโลหิต" พากันฮึดฮัด พวกเขาโกรธแค้นที่หัวหน้าหน่วยของตนเสียชีวิต พวกเขาพุ่งเข้าหากวินท์อย่างบ้าคลั่ง

กวินท์ไม่รอช้า เขากระโจนเข้าสู่สมรภูมิอีกครั้ง ดาบ "เงาอัสนี" ฟาดฟันไปทั่วอย่างไม่ปรานี เลือดสาดกระเซ็นไปทุกทิศทาง

"สายลม! พยัคฆ์ร้าย! เหลือที่นี่อีกมากไหม?" กวินท์ตะโกนถามขณะที่เขากำลังปะทะกับนักรบที่แข็งแกร่งที่สุดสองคนของ "อสรพิษโลหิต"

"เกือบหมดแล้ว!" สายลมตอบกลับ "เหลือแต่นายใหญ่ของพวกมัน! เรากำลังมุ่งหน้าไปทางห้องบัญชาการ!"

"ดี! ฉันจะตามไป!" กวินท์ตอบรับ

เขาใช้โอกาสสุดท้ายในการต่อสู้กับนักรบสองคนนั้นอย่างรวดเร็ว เขาใช้ความเร็วและเทคนิคขั้นสูงบดขยี้พวกเขาจนสิ้นท่า

เมื่อการต่อสู้กับเหล่านักรบ "อสรพิษโลหิต" สิ้นสุดลง กวินท์ก็หันไปมองอาทาที่ยืนรออยู่

"อาทา! นายใหญ่ของแกอยู่ที่ไหน?" กวินท์ถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว

อาทายิ้มเยาะ "เขาอยู่ในห้องบัญชาการ! และเขากำลังรอแกอยู่!"

กวินท์พยักหน้า เขาเดินนำหน้าอาทาไป โดยมีสายลมและพยัคฆ์ร้ายเดินตามมาอย่างระมัดระวัง

พวกเขาเดินลึกเข้าไปในฐานลับที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง กลิ่นคาวเลือดและความตายยังคงอบอวลอยู่ กลิ่นที่คุ้นเคยสำหรับกวินท์ แต่ครั้งนี้ มันกำลังจะนำพาเขาไปสู่จุดจบของทุกสิ่ง

ประตูเหล็กบานใหญ่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า เป็นประตูที่ปิดทางเข้าสู่ห้องบัญชาการของ "นายใหญ่" ดวงตาของกวินท์จับจ้องไปที่ประตูบานนั้น เขารู้ดีว่าการเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายกำลังจะเริ่มต้นขึ้น

"พร้อมไหม?" สายลมถาม

กวินท์พยักหน้า "พร้อมเสมอ"

เขาผลักประตูบานนั้นออกอย่างแรง เปิดเผยให้เห็นห้องบัญชาการที่หรูหรา แต่ก็เต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความเย็นชา

และเบื้องหน้าของเขา คือ "นายใหญ่" ของ "อสรพิษโลหิต" ชายผู้มีอำนาจและแผนการอันชั่วร้ายมาตลอด...