ตอนที่ 26 — เปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์พิฆาตมายา

ลมหนาวที่พัดผ่านยอดเขาดาวเหนือในครานี้ หาใช่ลมธรรมดาสามัญ หากแต่เป็นลมที่กระซิบกระซาบด้วยความเย็นเยือกอันเหนือธรรมชาติ มันกัดกร่อนทุกอณูของสรรพสิ่งบนยอดเขา แม้แต่หินผาที่แข็งแกร่งยังปรากฏรอยร้าวบางๆ นาราผู้ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางความหนาวเหน็บนั้น รู้สึกได้ถึงพลังที่บีบคั้นเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง มันมิใช่แค่ความเย็นทางกายภาพ ‌หากแต่เป็นความเย็นที่แทรกซึมเข้าไปถึงแก่นวิญญาณ ราวกับมีบางสิ่งโบราณกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน

"นี่มัน...พลังแห่งความว่างเปล่า" นาราพึมพำ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย แม้จะพยายามควบคุมมันให้มั่นคง ใบหน้าของเธอซีดเผือด สะท้อนถึงความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ครั้งก่อนๆ แต่ดวงตาคมกริบยังคงเต็มไปด้วยประกายแห่งความมุ่งมั่น

เบื้องหน้าของเธอคือภาพลวงตาอันน่าสะพรึงกลัว ​ต้นไม้โบราณที่เคยยืนต้นตระหง่าน บัดนี้บิดเบี้ยวเป็นรูปทรงประหลาด ลำต้นแตกกิ่งก้านราวกับนิ้วมือของยักษ์ที่ยื่นออกมาจากความมืด กลุ่มหมอกสีดำคลุ้งลอยอ้อยอิ่งราวกับวิญญาณที่ไร้ที่ไป เสียงกระซิบกระซาบดังมาจากทุกทิศทาง ก่อให้เกิดความสับสนและหวาดกลัว

"เจ้าหลงทางแล้ว นารา" เสียงแหบพร่าดังมาจากทิศใดทิศหนึ่งโดยไม่สามารถระบุได้ ‍"ที่นี่คือแดนของความสิ้นหวัง ไม่มีสิ่งใดจะอยู่รอดได้"

นารากลั้นหายใจ พยายามเพ่งสมาธิไปที่แก่นแท้ของพลังที่กำลังครอบงำนาง นางหลับตาลงชั่วครู่ ปล่อยให้ลมหนาวที่กัดกินเข้ามานั้นไหลผ่านร่างกาย แต่แทนที่จะยอมจำนน นางกลับใช้มันเป็นเครื่องมือในการสำรวจ ยิ่งนางปล่อยวาง ‌ยิ่งนางเปิดรับ ยิ่งนางสัมผัสได้ถึงความบิดเบี้ยวที่แฝงเร้นอยู่ในภาพลวงตาเหล่านี้

"นี่ไม่ใช่ความว่างเปล่าที่แท้จริง" นาราเอ่ยเสียงดัง "นี่คือมายาที่ถูกสร้างขึ้นจากความหวาดกลัวของมนุษย์"

ทันใดนั้น เสียงหัวเราะแห้งผากก็ดังขึ้น "เจ้าช่างเย่อหยิ่งนัก! ความกลัวคือธรรมชาติของสรรพสิ่ง! เจ้าจะหนีพ้นมันไปได้อย่างไร?"

ร่างเงาดำทะมึนปรากฏขึ้นจากม่านหมอก ‍มันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่มีแขนขายาวเหยียดผิดธรรมชาติ ใบหน้าของมันถูกปกคลุมด้วยความมืดมิด มีเพียงดวงตาสีแดงฉานสองดวงที่ส่องประกายราวกับเปลวเพลิงแห่งความอาฆาต

"ข้าคือผู้พิทักษ์แห่งความมืด" ร่างเงาประกาศก้อง "ผู้ใดที่คิดจะก้าวล่วงเข้ามาในเขตศักดิ์สิทธิ์นี้ จะต้องพบกับความพินาศ!"

นาราไม่ตอบโต้ นางยกมือขึ้น ​ปลายนิ้วสัมผัสกับผลึกดาวเหนือที่ประดับอยู่บนเครื่องประดับของนาง ผลึกนั้นเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนเรืองรอง สวนทางกับความมืดมิดที่แผ่ขยาย

"ท่านผู้พิทักษ์แห่งความมืด" นาราน้อมกายลงเล็กน้อย "ข้ามิได้มาเพื่อรุกราน แต่มาเพื่อปลดปล่อย"

"ปลดปล่อย?" ร่างเงาหัวเราะเยาะ "เจ้าจะปลดปล่อยสิ่งใดจากที่นี่? ​ความมืดอันเป็นนิรันดร์นี้ไม่มีสิ่งใดที่จะเปลี่ยนแปลงได้!"

"สิ่งที่ท่านมองเห็นว่าเป็นความมืดแท้จริงแล้วคือความเศร้าโศกและความหวาดกลัวที่สะสมมานาน" นาราเอ่ย น้ำเสียงของนางเริ่มหนักแน่นขึ้น "ข้ามาที่นี่เพื่อนำแสงสว่างมาเยียวยา"

ทันใดนั้น ผลึกดาวเหนือในมือนาราเปล่งประกายเจิดจ้า แสงสีฟ้าบริสุทธิ์สาดส่องเข้าไปยังร่างเงา ทำให้มันชะงักไปชั่วขณะ

"แสงสว่างอันอ่อนแอ!" ร่างเงาตะโกน ​"มันจะทำอันใดข้าได้!"

มันพุ่งเข้ามาหานาราด้วยความเร็วสูง แขนยาวเหยียดราวกับจะฉีกกระชากร่างของนางเป็นชิ้นๆ แต่นาราหาได้เกรงกลัวไม่ นางยืนนิ่งราวกับรากต้นไม้ที่หยั่งลึก

"ท่านพิทักษ์ ท่านกำลังพันธนาการตนเองไว้ด้วยโซ่แห่งความเศร้า" นาราเอ่ยขณะที่ร่างเงาใกล้เข้ามา "ข้าจะปลดปล่อยท่าน"

เมื่อร่างเงาเข้ามาประชิด นาราไม่ได้ใช้คมกระบี่ หรือวิทยายุทธที่ซับซ้อน นางเพียงแค่ยกมือขึ้น ปล่อยให้ผลึกดาวเหนือที่เปล่งแสงสว่างไปสัมผัสกับร่างเงา

วินาทีที่แสงสว่างจากผลึกดาวเหนือสัมผัสกับร่างเงา ปรากฏการณ์อันน่าอัศจรรย์ก็บังเกิดขึ้น ร่างเงาที่ดูน่าเกรงขาม บัดนี้กลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงสีดำที่เคยปกคลุมร่างของมันเริ่มจางหายไป เผยให้เห็นถึงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมาน

"ไม่...อย่า..." เสียงของร่างเงาแปรเปลี่ยนไป จากเสียงแหบพร่ากลายเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"นี่คือแสงแห่งการเยียวยา" นาราน้อมตัวลง "ให้ความเจ็บปวดของท่านจางหายไป"

นางเพ่งพลังทั้งหมดที่ตนมีเข้าไปในผลึกดาวเหนือ แสงสีฟ้าสว่างไสวขึ้นจนสุดจะประมาณ แผ่ขยายออกไป กลืนกินร่างเงาที่กำลังบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน

"ข้า...มิได้ต้องการ...เป็นเช่นนี้..." เสียงสุดท้ายของร่างเงาขาดหายไป พร้อมกับที่แสงสีฟ้าได้ครอบคลุมมันจนหมดสิ้น

เมื่อแสงสว่างจางลง ร่างเงาก็ได้หายไปจากสายตา ที่ตรงนั้นปรากฏเพียงกลุ่มหมอกสีดำที่ค่อยๆ กระจายตัวออกไป เหลือเพียงอากาศที่หนาวเย็น ทว่าไร้ซึ่งพลังงานอันน่าสะพรึงกลัว

นารารู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามา นางทรุดเข่าลงกับพื้นหินเย็นเยียบ การต่อสู้กับมายาที่เกิดจากความเศร้าโศกนั้น ใช้พลังงานมากกว่าที่นางคาดคิด

"สำเร็จแล้วหรือ?" เสียงแหบพร่าดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มาจากอีกทิศหนึ่ง

นารายกศีรษะขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ นางหันไปมองต้นเสียง ปรากฏร่างของชายชราผู้หนึ่งยืนอยู่ไม่ไกลนัก เขาแต่งกายด้วยชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลา แต่ดวงตาของเขากลับทอประกายแห่งปัญญาและความสงบ

"ท่านคือใคร?" นาราเอ่ยถาม

"ข้าคือผู้เฝ้ามอง" ชายชราตอบ "ผู้เฝ้ามองดูเส้นทางของเหล่าผู้ที่แสวงหาความจริง และผู้ที่ถูกหลอกลวงด้วยมายา"

"ท่านเห็นสิ่งใด?" นาราถามด้วยความหวัง

"ข้าเห็นความจริงที่ซ่อนเร้น" ชายชรากล่าว "มายาที่เจ้าเพิ่งทำลายไปนั้น คือเงาสะท้อนของความหวาดกลัวและความเศร้าโศกที่เคยเกิดขึ้น ณ ที่แห่งนี้ เป็นพลังงานที่ถูกกักขังไว้รอคอยผู้ที่จะมาปลดปล่อย"

"แต่เหตุใดจึงปรากฏเป็นร่างเงาแห่งความมืด?" นาราอดสงสัยไม่ได้

"เมื่อความเศร้าโศกและความหวาดกลัวถูกกดทับเป็นเวลานาน มันจะก่อตัวเป็นพลังงานด้านลบที่ทรงอำนาจ" ชายชราอธิบาย "หากไร้ผู้ใดที่จะนำแสงสว่างมาเยียวยา พลังงานนั้นก็จะกลายเป็นเหมือนภูตผีที่คอยหลอกหลอน"

นาราก้มมองผลึกดาวเหนือในมือ นางสัมผัสได้ถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ภายใน มันไม่ใช่แค่ผลึกธรรมดา แต่มันคือตัวแทนของแสงสว่างและความหวัง

"แล้ว...ยังมีสิ่งใดอีกที่ข้าต้องเผชิญ?" นาราถาม

ชายชราเอนกายเล็กน้อย "ที่นี่...คือเพียงจุดเริ่มต้น นารา"

"จุดเริ่มต้น? ของสิ่งใด?"

"ของเส้นทางที่จะนำเจ้าไปสู่การค้นพบความจริงอันยิ่งใหญ่" ชายชรากล่าว "มายาแห่งความมืดนี้เป็นเพียงการทดสอบเพียงเล็กน้อย เมื่อเจ้าก้าวต่อไป เจ้าจะพบกับอุปสรรคที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม"

"ข้าพร้อมที่จะเผชิญหน้า" นาราตอบอย่างหนักแน่น

"ดี" ชายชราพยักหน้า "จงจำไว้ว่า แสงสว่างที่แท้จริงนั้นมิได้มาจากสิ่งภายนอก หากแต่มาจากภายในจิตใจของเจ้าเอง"

ทันใดนั้น ท้องฟ้าเหนือยอดเขาดาวเหนือก็เริ่มเปลี่ยนสี จากสีฟ้าอ่อนอันเป็นนิรันดร์ กลายเป็นสีแดงเข้มราวกับเลือดที่ไหลนอง เมฆหมอกสีดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว แสงดาวเหนือที่เคยส่องสว่าง บัดนี้ถูกบดบังจนเกือบหมดสิ้น

"เกิดอะไรขึ้น?" นาราถามด้วยความตกใจ

"บางสิ่ง...กำลังคืบคลานเข้ามา" ชายชรากล่าว เสียงของเขาเริ่มแผ่วเบา "สิ่งที่มืดมิดกว่าเงาแห่งความมืดที่เจ้าเพิ่งเอาชนะมา"

เสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวดังขึ้นจากเบื้องบน ราวกับสัตว์ร้ายโบราณที่กำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหล นาราเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่มืดครึ้ม นางสัมผัสได้ถึงพลังงานอันมหาศาลที่กำลังแผ่ขยายเข้ามา มันไม่ใช่แค่ความหนาวเหน็บอีกต่อไป แต่มันคือความเยือกเย็นที่กัดกินวิญญาณอย่างแท้จริง

"ท่านผู้เฝ้ามอง...นี่คืออะไร?" นาราถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือ

"นี่...คือชะตากรรมของเจ้า นารา" ชายชราตอบ "และมันกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว"

ทันใดนั้น เงาดำทะมึนขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางเมฆหมอก มันมีรูปร่างคล้ายงูยักษ์ แต่กลับมีปีกที่กางออกราวกับท้องฟ้ายามราตรี ดวงตาของมันส่องประกายสีแดงฉานราวกับดวงอาทิตย์ที่กำลังจะดับสูญ

"นาคินทร์..." นาราพึมพำ ชื่อนั้นดังก้องอยู่ในหัวของนาง

"ใช่แล้ว นารา" เสียงที่ดังมาจากร่างยักษ์นั้น มิใช่เสียงพูด แต่เป็นเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนไปทั่วทุกอณูของยอดเขา "ชะตากรรมของเจ้า...กำลังจะถูกลิขิตใหม่"

นารากัดฟันแน่น แม้จะรู้สึกถึงความหวาดกลัวที่คุกคาม แต่ความมุ่งมั่นในดวงตาของนางก็ยิ่งทวีความแข็งแกร่งขึ้น นางรู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้ จะเป็นการต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของนาง

ร่างงูยักษ์สีดำทะมึนกำลังเคลื่อนตัวลงมา นาราเตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้า...