ตอนที่ 1 — สายฟ้าฟาด จารึกอัสนี

เสียงลมหวีดหวิวราวกับเสียงคร่ำครวญของวิญญาณนับหมื่นดังเสียดแทงโสตประสาท ท่ามกลางความมืดมิดที่ถูกขับไล่ด้วยแสงสีม่วงคล้ำของอัสนีบาตที่ฟาดฟันลงมาอย่างไม่หยุดหย่อน ปราสาทมืดที่ตั้งตระหง่านบนยอดเขามืดมนกลับกลายเป็นสมรภูมิอันดุเดือด แสงวาววับของคมดาบที่ปะทะกัน สะท้อนกับเงาสะท้อนอันบิดเบี้ยวของสายฟ้าที่พุ่งทะลวงผืนฟ้า ราวกับม่านแห่งความพิโรธจากเบื้องบน

กลางใจกลางสมรภูมินี้ บุรุษผู้หนึ่งยืนหยัดตระหง่าน ท่ามกลางกองซากศพของเหล่าปีศาจร้ายที่กระจัดกระจายเกลื่อนกลาด ‌ร่างของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลฉกรรจ์ แต่ดวงตาคู่คมกลับยังคงเปล่งประกายแห่งความเด็ดเดี่ยวราวกับดวงดาวที่ไม่มีวันดับ นั่นคือ ธารไท จอมทัพแห่งอาณาจักรแห่งแสง ผู้ซึ่งแบกรับความหวังสุดท้ายของมนุษยชาติไว้บนบ่า

เบื้องหน้าเขาคือ จอมมารราชา เคราดำขลับ ​สวมเกราะสีดำสนิทราวกับเงามรณะ ดวงตาแดงก่ำราวกับถ่านไฟที่กำลังจะดับ แต่กลับลุกโชนด้วยความกระหายเลือดและอำนาจ รังสีแห่งความชั่วร้ายแผ่ออกมารอบกาย จนอากาศรอบข้างดูราวกับจะบิดเบี้ยวไปเสียสิ้น ใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้มเหยียดหยามอันน่าสะพรึงกลัว

"ในที่สุด...เจ้าก็มาถึงตัวข้าเสียที จอมทัพแห่งแสง" เสียงของจอมมารราชาดังก้อง ‍ทุ้มต่ำราวกับเสียงฟ้าร้องที่กำลังจะแตกกระจาย "ข้าเฝ้ารอวันนี้มานาน...รอคอยที่จะได้เห็นประกายแห่งความสิ้นหวังในดวงตาของเจ้า...ก่อนที่มันจะมอดไหม้ไปตลอดกาล"

ธารไทเงื้อดาบศักดิ์สิทธิ์ "อัสนีบาต" ขึ้นมา แสงสีขาวบริสุทธิ์เปล่งประกายออกมาจากคมดาบ สะท้อนกับอัสนีบาตที่ฟาดลงมา สร้างภาพมายาอันน่าเกรงขาม "ข้ามาเพื่อยุติการปกครองอันโฉดเข็ญของเจ้า ‌จอมมารราชา! เพื่อปลดปล่อยโลกจากเงื้อมมือของความมืดมิด!"

"ฮ่าๆๆๆ!" เสียงหัวเราะของจอมมารราชาดังสะท้อนไปทั่วปราสาท "ถ้อยคำอันกล้าหาญ...สมกับเป็นวีรบุรุษ แต่เจ้าลืมไปแล้วหรือไร ว่าที่นี่...คืออาณาจักรของข้า! ความมืดมิดคือพลังของข้า! และเจ้า...ก็เป็นเพียงเศษธุลีที่จะถูกกวาดล้างไป!"

สิ้นเสียงนั้นเอง ‍จอมมารราชาพลันตะโกนก้อง ร่างกายของเขาเริ่มเปล่งแสงสีม่วงเข้มออกมา พลังอันมหาศาลระเบิดออกไปรอบกาย สาดซัดร่างของธารไทจนเซถอยหลังไปหลายก้าว

"นี่คือพลังของราชาแห่งความมืด...อันไร้ขีดจำกัด!" จอมมารราชาคำราม พลางรวบรวมพลังแห่งความมืดไว้ที่ฝ่ามือข้างขวา ก่อตัวเป็นลูกพลังงานสีดำขนาดมหึมา ราวกับหลุมดำที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง

ธารไทกัดฟันกรอด ​รู้ดีว่านี่คือการโจมตีที่รุนแรงที่สุดเท่าที่เคยเผชิญมา เขาไม่ได้ตอบโต้อะไรด้วยวาจา แต่กลับหลับตาลงชั่วครู่ สัมผัสถึงกระแสพลังอันบริสุทธิ์ที่ไหลเวียนอยู่ในกาย

"สายฟ้าเอ๋ย...จงประทานพลังแก่ข้า!"

พลันสายตาของธารไทก็เบิกกว้างขึ้นอีกครั้ง! ในมือของเขา ดาบอัสนีบาตกลับสว่างไสวขึ้นกว่าเดิม แสงสีขาวบริสุทธิ์ส่องประกายเจิดจ้าจนแทบจะกลบแสงสีม่วงของจอมมารราชาจนมิด!

"อัสนีบาต...ปลุกพลังที่แท้จริงของเจ้าออกมา!"

เสียงของธารไทดังขึ้นอย่างหนักแน่น ราวกับจะสั่งการให้ดาบศักดิ์สิทธิ์ปลดปล่อยพลังที่แท้จริงออกมา

ทันใดนั้นเอง! ​อัสนีบาตบนท้องฟ้าพลันรวมตัวกันเป็นลำแสงมหึมา พุ่งตรงเข้ามายังดาบอัสนีบาตในมือของธารไท! แสงสว่างเจิดจ้าจนผู้ที่มองเห็นต้องหลับตาลงชั่วขณะ!

เมื่อแสงจางลง ปรากฏว่าดาบอัสนีบาตในมือของธารไทกลับสว่างไสวราวกับดวงอาทิตย์ขนาดย่อม! พลังอันมหาศาลที่รวมอยู่ในดาบพร้อมที่จะปะทุออกมา

"สายฟ้าสวรรค์...พิฆาต!"

ธารไทตะโกนสุดเสียง พลางเหวี่ยงดาบอัสนีบาตออกไป! ลำแสงสีขาวบริสุทธิ์พวยพุ่งออกมาจากปลายดาบ พุ่งตรงเข้าปะทะกับลูกพลังงานสีดำของจอมมารราชา!

การปะทะกันของสองพลังอันสุดขั้ว ​สร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งปราสาท! พื้นดินแตกร้าว เพดานพังทลาย เศษหินเศษปูนร่วงหล่นราวกับห่าฝน! อัสนีบาตบนท้องฟ้ายังคงฟาดฟันอย่างบ้าคลั่ง ราวกับจะเฉลิมฉลองการปะทะอันยิ่งใหญ่นี้!

เปลวเพลิงสีขาวบริสุทธิ์ปะทะกับเปลวเพลิงสีดำสนิท แสงสว่างและความมืดมิดต่อสู้กันอย่างดุเดือด! ไม่มีใครยอมใคร!

จอมมารราชารู้สึกได้ถึงพลังอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากดาบของธารไท พลังที่บริสุทธิ์และทรงพลังจนน่าตกใจ "เป็นไปไม่ได้! เจ้า...เจ้าปลุกพลังที่แท้จริงของอัสนีบาตได้อย่างไร!"

"พลังแห่งความหวัง...คือพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในจักรวาลนี้!" ธารไทตอบกลับ เสียงของเขามั่นคงราวกับหินผา "พลังที่เจ้าไม่มีวันเข้าใจ!"

การปะทะกันของพลังยังคงดำเนินต่อไป แรงปะทะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะฉีกทุกสิ่งทุกอย่างออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย!

ทันใดนั้นเอง! จอมมารราชาพลันยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย "เจ้าคิดว่าแค่นี้จะเอาชนะข้าได้รึ? ฮ่าๆๆ! เจ้าประมาทข้าเกินไปแล้ว!"

สิ้นเสียงนั้นเอง ร่างของจอมมารราชาพลันสลายกลายเป็นเงาดำทะมึน! เงาดำเหล่านั้นกระจายตัวออกไปรอบๆ ตัวธารไท!

"ระวังตัวให้ดี...ธารไท! พลังของข้า...คือความมืดที่แทรกซึมไปทุกอณู!"

เงาดำเหล่านั้นเริ่มก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่างต่างๆ คมเขี้ยวแหลมคม ดวงตาที่แดงก่ำ ปรากฏขึ้นรอบกายธารไท ราวกับปีศาจร้ายนับร้อยนับพันกำลังจะพุ่งเข้าโจมตี!

"นี่คือ...กองทัพเงา! ของข้า!" จอมมารราชาคำราม

ธารไทตระหนักดีว่าเขาตกอยู่ในอันตราย! เขาไม่สามารถใช้ดาบอัสนีบาตโจมตีได้อย่างเต็มที่ เพราะหากพลาดพลั้ง พลังที่รุนแรงอาจจะสร้างความเสียหายให้กับตัวเขาเอง หรือแม้กระทั่งทำลายปราสาทแห่งนี้ให้พังทลายไปทั้งหมด

"ถอยไปเสีย! เหล่าปีศาจ!"

ธารไทกวัดแกว่งดาบอัสนีบาต สร้างคลื่นพลังงานสีขาวบริสุทธิ์ออกไป ไล่เหล่าปีศาจเงาให้ถอยร่น แต่พวกมันกลับก่อตัวขึ้นมาใหม่ได้อย่างรวดเร็วราวกับไม่มีวันหมดสิ้น!

"พวกมัน...ไม่มีวันตาย!" เสียงของจอมมารราชาดังมาจากทุกทิศทุกทาง "ตราบใดที่ข้าคือเจ้าของพลังนี้!"

ธารไทรู้สึกได้ว่าพลังงานของเขาเริ่มลดน้อยลง การต่อสู้กับเหล่าปีศาจเงาที่ไม่มีวันตายนั้นเหน็ดเหนื่อยยิ่งนัก

"ข้า...ข้าต้องหาวิธีหยุดยั้งราชาแห่งความมืดให้ได้!"

เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า อัสนีบาตยังคงฟาดฟันอย่างต่อเนื่อง แต่ดูเหมือนว่าพลังของมันกำลังจะอ่อนแรงลง

"บางที...คำตอบอาจจะอยู่ที่นี่..."

ธารไทเพ่งสมาธิไปยังใจกลางของปราสาทมืด ที่ซึ่งเขาเชื่อว่าคือแหล่งกำเนิดพลังของจอมมารราชา

"ข้าจะต้องเข้าไปให้ถึง...จุดศูนย์กลางนั้น!"

ด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า ธารไทพลันระเบิดพลังอัสนีบาตที่เหลืออยู่ ออกไปเป็นวงกว้าง! คลื่นพลังงานสีขาวบริสุทธิ์สาดซัดเหล่าปีศาจเงาให้กระเด็นไปคนละทิศคนละทาง!

"ข้าจะไป...เพื่อยุติทุกสิ่ง!"

เขาออกวิ่งไปข้างหน้า มุ่งหน้าตรงไปยังใจกลางของปราสาทมืด ราวกับพายุที่ไม่อาจหยุดยั้ง!

ทิ้งไว้เบื้องหลังคือสมรภูมิอันป่าเถื่อน ที่ซึ่งแสงสว่างและความมืดมิดยังคงต่อสู้กันอย่างดุเดือด...และอีกไม่นาน...ชะตากรรมของโลกทั้งใบ...ก็จะถูกตัดสิน ณ บัดนี้!

การเดินทางของธารไทเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น...และจุดจบ...ยังคงอยู่ห่างไกลนัก...