ตอนที่ 2 — สายฟ้าฟาดกลางใจปราสาท

เสียงลมหวีดหวิวราวกับเสียงคร่ำครวญของวิญญาณนับหมื่นดังเสียดแทงโสตประสาท ท่ามกลางความมืดมิดที่ถูกขับไล่ด้วยแสงสีม่วงคล้ำของอัสนีบาตที่ฟาดฟันลงมาอย่างไม่หยุดหย่อน ปราสาทมืดที่ตั้งตระหง่านบนยอดเขามืดมนกลืนกินทุกสิ่งให้จมดิ่งสู่ความสิ้นหวัง นี่คือสถานการณ์ที่ ธารไท ยืนหยัดอยู่ ณ เบื้องหน้าของ ‌จอมมารราชา ชายผู้ซึ่งนำพาความพินาศมาสู่แผ่นดิน เทียนธร ท่ามกลางสมรภูมิที่เต็มไปด้วยแสงสายฟ้าและคมดาบที่สาดประกาย ราวกับจะฉีกกระชากทุกสรรพสิ่งให้แหลกสลาย

ห้องโถงใหญ่ใจกลางปราสาทมืดทอดยาวออกไปอย่างน่าสะพรึงกลัว ผนังที่เคยประดับด้วยลวดลายศักดิ์สิทธิ์ บัดนี้กลับมีรอยไหม้เกรียมจากพลังอันชั่วร้ายที่คุกรุ่นอยู่ภายใน เพดานที่สูงเสียดฟ้าถูกฉาบไล้ด้วยแสงอัสนีบาตที่ลอดผ่านช่องโหว่ราวกับเปลวเพลิงแห่งนรกภูมิ ​พื้นหินอ่อนที่เคยสะท้อนความงดงาม บัดนี้เต็มไปด้วยเศษซากของอัศวินผู้กล้าที่ล้มตาย ดาบที่หักงอ เสื้อเกราะที่บิดเบี้ยว กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนไปกับกลิ่นอายของความตาย

ธารไท สวมใส่ชุดเกราะสีเงินยวงที่สลักเสลาด้วยลวดลายอันสง่างาม ดวงตาคมกริบราวกับอัญมณีสีเขียวมรกตฉายแววกร้าวแกร่ง เขาถือ ‍ดาบแสงอรุณ ดาบศักดิ์สิทธิ์ที่ส่องประกายสีทองเรืองรอง ราวกับเป็นแสงสว่างเดียวที่จะนำพาความหวังกลับคืนสู่โลกใบนี้ ทุกการเคลื่อนไหวของเขานั้นแฝงไว้ด้วยพลังและความแม่นยำที่น่าทึ่ง ราวกับทุกอณูของร่างกายถูกหล่อหลอมขึ้นมาเพื่อการต่อสู้ครั้งนี้โดยเฉพาะ

เบื้องหน้าเขาคือ เทียนธร จอมมารราชา ร่างสูงใหญ่ที่ปกคลุมไปด้วยชุดเกราะสีดำสนิทราวกับราตรีไร้ดาว ‌ใบหน้าของเขาถูกซ่อนไว้ภายใต้หมวกเหล็กที่สลักเสลาเป็นรูปหัวกะโหลก ดวงตาคู่สีแดงก่ำราวกับถ่านไฟที่ลุกโชน เปล่งประกายแห่งความอาฆาตแค้นและอำมหิต มือข้างหนึ่งของเขาถือ เคียวแห่งความมืด ดาบใหญ่ที่มีใบมีดคมกริบราวกับคมเขี้ยวของสัตว์ร้าย สะท้อนแสงสีม่วงคล้ำจากอัสนีบาตที่ฟาดฟันลงมา

"ในที่สุด... เจ้าก็มาถึง" ‍เสียงทุ้มต่ำของเทียนธรดังขึ้น ราวกับเสียงค้อนทุบโลหะหนัก มันก้องกังวานไปทั่วโถงใหญ่ "สมกับเป็น 'ผู้ถูกเลือก' ที่เหล่ายุคก่อนได้กล่าวขาน... แต่เจ้าจะรู้ได้เยี่ยงไรว่า การเดินทางอันยิ่งใหญ่นี้... ​จะนำพาเจ้าไปสู่ความพินาศอันใหญ่หลวงยิ่งกว่า"

ธารไทไม่ตอบคำใด เขาเพียงก้าวเท้าไปข้างหน้า ดาบแสงอรุณในมือเปล่งประกายเจิดจ้าขึ้น ราวกับจะตอบโต้คำท้าทายของจอมมาร

"คำพูดของเจ้า... ไร้ความหมาย" ธารไทเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทว่าเต็มไปด้วยอำนาจ "ข้ามาที่นี่... ​เพื่อจบสิ้นความชั่วร้ายที่เจ้าก่อขึ้น... เพื่อนำสันติสุขกลับคืนสู่แผ่นดิน"

"สันติสุข?" เทียนธรหัวเราะราวกับได้ยินเรื่องตลกที่น่าขบขัน "สันติสุข... คือสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอสมควรได้รับ... แต่ข้า... ไม่เคยปรารถนาสิ่งใดที่อ่อนแอ! ข้าปรารถนาแต่เพียง... ​ความว่างเปล่า! ความสมบูรณ์แบบที่ไร้ซึ่งความรู้สึก! และเจ้า... จะเป็นหนึ่งในเครื่องมือที่จะทำให้ข้าบรรลุเป้าหมายนั้น!"

สิ้นเสียงของเทียนธร เคียวแห่งความมืดในมือของเขาก็พลันฟาดฟันลงมาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ แสงสีม่วงคล้ำราวกับเปลวเพลิงนรกพุ่งตรงเข้าใส่ธารไท ธารไทรีบยกดาบแสงอรุณขึ้นปัดป้อง เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว ประกายไฟนับพันจุดสว่างวาบขึ้นมา

พลังงานมหาศาลปะทะกันอย่างรุนแรง แรงสะท้อนจากการปะทะทำให้ธารไทร่นถอยหลังไปสองสามก้าว แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคง ดาบแสงอรุณในมือยังคงส่องประกายสีทองเจิดจ้า

"เจ้าแข็งแกร่งกว่าที่ข้าคาดคิด... 'เทพสังหาร'!" เทียนธรกล่าว พลางยกเคียวขึ้นอีกครั้ง "แต่ความแข็งแกร่งของเจ้า... ก็ไม่อาจเทียบได้กับอำนาจแห่งความมืดที่ข้าครอบครอง!"

จอมมารราชาพลันร่ายรำเคียวแห่งความมืดเป็นวงกว้าง พลังงานสีม่วงคล้ำราวกับเกลียวคลื่นแห่งความมรณะทะลวงผ่านอากาศ พุ่งตรงเข้าใส่ธารไท ธารไทตอบโต้ด้วยการหมุนตัวอย่างรวดเร็ว ดาบแสงอรุณสาดประกายเป็นลำแสงสีทองตัดผ่านพลังงานสีม่วงคล้ำนั้น

เกิดการระเบิดของพลังงานที่รุนแรง แสงสว่างเจิดจ้าจนไม่อาจลืมตาได้ชั่วขณะ ควันสีดำทะมึนฟุ้งกระจายไปทั่วโถงใหญ่ เมื่อควันจางลง ปรากฏร่างของธารไทที่ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มพลังงานที่กำลังปะทะกันอย่างดุเดือด

"พลังของเจ้า... ช่างน่าประทับใจ" ธารไทกล่าว เขาไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย "แต่พลังแห่งความมืด... ไม่สามารถเอาชนะแสงสว่างแห่งความหวังได้"

"ความหวัง... สิ่งที่ไร้สาระ!" เทียนธรตะโกน เสียงของเขาทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "เจ้าจะเห็น... ว่าความสิ้นหวัง... จะกลืนกินทุกสิ่ง! รวมทั้งความหวังของเจ้าด้วย!"

เทียนธรพลันปล่อยพลังงานสีม่วงคล้ำออกมาอย่างต่อเนื่อง คลื่นแล้วคลื่นเล่าพุ่งเข้าใส่ธารไท ธารไทตอบโต้ด้วยการใช้ดาบแสงอรุณสร้างโล่พลังงานสีทองขึ้นมาป้องกัน การปะทะกันของพลังงานทั้งสองฝ่ายทำให้พื้นหินอ่อนใต้เท้าของพวกเขาสั่นสะเทือน รอยร้าวปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว

ธารไทพยายามหาจังหวะสวนกลับ เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับสายลม ใช้ความคล่องแคล่วและความแม่นยำของตนเอง หลบหลีกการโจมตีของเทียนธร ก่อนที่จะแทงดาบแสงอรุณเข้าใส่

"แสงอรุณ... สาดประกาย!"

ลำแสงสีทองพุ่งตรงเข้าใส่เทียนธร แต่จอมมารราชาเพียงแค่ยกเคียวขึ้นป้องกันได้อย่างหวุดหวิด แม้จะปัดป้องการโจมตีได้ แต่พลังที่รุนแรงก็ทำให้เขาเซถอยหลังไปเล็กน้อย

"เจ้า... ไม่ธรรมดาจริงๆ" เทียนธรกล่าว ดวงตาของเขาสั่นระริกด้วยความโกรธ "แต่ข้า... จะไม่ปล่อยให้เจ้าทำลายแผนการของข้าได้!"

เทียนธรพลันเรียกพลังงานสีดำสนิทออกมาจากร่างกาย ล้อมรอบตัวเขาไว้ราวกับพายุหมุน พลังงานนั้นค่อยๆ ควบแน่นกลายเป็นเงาดำขนาดมหึมาที่กำลังก่อตัวขึ้น

"นี่คือ 'เงามรณะ' ของข้า! พลังที่จะกลืนกินทุกสรรพสิ่งให้จมดิ่งสู่ความว่างเปล่า!"

เงามรณะค่อยๆ ยืดออกไป ราวกับหนวดปลาหมึกยักษ์ พุ่งเข้าหาธารไท ธารไทเองก็ไม่รอช้า เขาชูมือข้างซ้ายขึ้น พลันมีประกายสีฟ้าอ่อนปรากฏขึ้นที่ฝ่ามือ

"สายฟ้าแห่งการพิพากษา... จงแสดงพลังของเจ้า!"

ธารไทปล่อยพลังสายฟ้าสีฟ้าอ่อนออกมา พลังสายฟ้านั้นพุ่งเข้าปะทะกับเงามรณะ เกิดการปะทะกันของพลังงานที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม แสงสว่างเจิดจ้า แสงสีม่วงคล้ำ และแสงสีฟ้าอ่อน สาดประกายผสมปนเปกันไปทั่วโถงใหญ่

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ราวกับจะฉีกกระชากสมรภูมิแห่งนี้ให้พังทลาย ทุกการโจมตี ทุกการป้องกัน ล้วนเต็มไปด้วยพลังและความหมาย

ธารไทรู้ดีว่านี่คือการต่อสู้ครั้งสำคัญที่สุดในชีวิต การพ่ายแพ้ในครั้งนี้ หมายถึงการสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง เขาไม่สามารถยอมแพ้ได้

"ข้า... จะไม่ยอมให้เจ้าทำลายทุกอย่างที่ข้ารัก!" ธารไทตะโกน เสียงของเขาก้องกังวานด้วยความเด็ดเดี่ยว

เขาเพ่งสมาธิไปที่ดาบแสงอรุณอีกครั้ง พลังงานสีทองเจิดจ้าขึ้นกว่าเดิม ราวกับดวงอาทิตย์ดวงใหม่กำลังจะถือกำเนิดขึ้น

"แสงอรุณ... จงปลุกพลังอันบริสุทธิ์ของเจ้า! ขับไล่ความมืดมิด... และนำพาชัยชนะมาสู่พวกเรา!"

ดาบแสงอรุณสว่างวาบขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ลำแสงสีทองสาดกระจายไปทั่วโถงใหญ่ ขับไล่ความมืดมิดและความน่าสะพรึงกลัวออกไปชั่วขณะ

เทียนธรเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เขาไม่เคยคาดคิดว่าดาบเล่มนี้จะมีพลังมากถึงเพียงนี้

"เป็นไปไม่ได้!"

ธารไทไม่รอช้า เขาพุ่งเข้าหาเทียนธรอีกครั้ง ดาบแสงอรุณที่บัดนี้เปล่งประกายเจิดจ้ากว่าเดิม ฟาดฟันเข้าใส่เทียนธรด้วยความเร็วสูง

"เพลิงอัสนีบาต... จงแผดเผาทุกสิ่ง!"

พลังงานที่ถูกปลุกขึ้นมาใหม่ของธารไท กลายเป็นเปลวเพลิงสีทองที่ลุกโชนจากปลายดาบ พุ่งเข้าใส่เทียนธรอย่างไม่ลดละ

การต่อสู้ดำเนินไปถึงจุดเดือด ความหวังและความสิ้นหวังกำลังจะปะทะกันอย่างรุนแรง ธารไทกำลังจะปลดปล่อยท่าไม้ตายที่รุนแรงที่สุดของเขา แต่แล้ว...

ทันใดนั้นเอง เสียงกึกก้องดุจฟ้าผ่าก็ดังขึ้นจากเบื้องบนของปราสาทมืด!

"หยุด! ความวุ่นวายนี้... มันมากเกินไปแล้ว!"

แสงสว่างสีขาวบริสุทธิ์พลันสาดส่องลงมา มันไม่ได้มาจากอัสนีบาต แต่เป็นแสงที่อบอุ่นและสงบเงียบ ราวกับแสงจากสวรรค์ แสงนั้นค่อยๆ ขับไล่แสงสีม่วงคล้ำของอัสนีบาต และความมืดมิดของเงามรณะออกไป

ธารไทและเทียนธรต่างชะงักงัน หันไปมองทิศทางของแสงสว่างนั้นด้วยความประหลาดใจ

ใครกัน... ที่กำลังเข้ามาแทรกแซงการต่อสู้ครั้งนี้? และพลังงานอันบริสุทธิ์นี้... มันคืออะไรกันแน่?

การเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายระหว่างเทพและมาร... กำลังจะถูกขัดจังหวะด้วยพลังที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่พวกเขาจะคาดคิด... หรือว่า... นี่คือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม?

(จบตอนที่ 2)