ตอนที่ 6 — การเผชิญหน้า ณ ใจกลางแห่งความมืด

สายฟ้าสีม่วงทมิฬยังคงฟาดฟันลงมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับสวรรค์กำลังก่นด่าอาณาจักรแห่งความมืดมิดอันแสนชั่วร้าย แสงเจิดจ้าสาดส่องให้เห็นร่างของ ธารไท ยืนหยัดอย่างสง่างามกลางสมรภูมิที่เต็มไปด้วยซากศพของเหล่าปีศาจที่เคยอ้างตนว่าเป็นกองทัพอันเกรียงไกร ใบหน้าของเขาแม้จะเปื้อนคราบเลือดและเหงื่อ แต่แววตาคมกล้ายังคงฉายประกายแห่งความมุ่งมั่นไม่สั่นคลอน ดาบอัสนีบาตในมือของเขากระชุ่มกระชวยด้วยพลังอันไร้ขีดจำกัด ‌ราวกับจะหลอมรวมเข้าเป็นหนึ่งเดียวกับสายฟ้าที่ฟาดลงมาจากเบื้องบน

"นี่คือจุดจบของเจ้า จอมมารราชา!" เสียงของธารไทกึกก้อง ท้าทายอำนาจอันมืดมิดที่ปกคลุมทั่วทั้งปราสาท ราวกับคำประกาศิตจากสวรรค์

ท่ามกลางสมรภูมิที่เต็มไปด้วยแสงสายฟ้าและคมดาบ ธารไทก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ท่ามกลางซากศพของเหล่าภูตผีปีศาจที่บิดเบี้ยวและน่าสยดสยอง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอายแห่งความตายที่อบอวลอยู่ทั่วบริเวณ ​ทุกย่างก้าวของเขาคือการประกาศศักดาแห่งมนุษยชาติที่ยืนหยัดต่อกรกับความมืดมิด

เบื้องหน้าเขาคือประตูบานใหญ่ที่ทำจากโลหะสีดำสนิท สลักเสลาด้วยลวดลายที่สื่อถึงความโหดร้ายและอาฆาตแค้น ประตูนี้คือปากทางสู่ใจกลางปราสาทมืด ซึ่งเป็นที่พำนักของจอมมารราชาผู้มีอำนาจสูงสุดแห่งอาณาจักรแห่งความมืด

เมื่อธารไทก้าวเท้าแตะต้องบานประตู เสียงคำรามดังสนั่นหวั่นไหวราวกับพื้นปฐพีจะปริแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ประตูบานนั้นค่อยๆ แง้มเปิดออก เผยให้เห็นความมืดมิดที่ยิ่งกว่าทุกสิ่งที่เขาเคยพบเจอ ‍อากาศภายในห้องเย็นยะเยือกราวกับถูกสูบฉีดเอาความอบอุ่นทั้งหมดออกไป

ธารไทสูดลมหายใจลึก พลางกำด้ามดาบอัสนีบาตแน่น เขาตระหนักดีว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้จะเป็นการต่อสู้ครั้งสุดท้าย การต่อสู้ที่จะตัดสินชะตากรรมของโลกใบนี้

เมื่อเขาหย่างเท้าเข้าไปในห้องโถงอันกว้างขวาง แสงจากดาบอัสนีบาตของเขาก็ส่องสว่างไปทั่วบริเวณ เผยให้เห็นโถงปราสาทที่ตกแต่งอย่างวิจิตร แต่กลับแฝงไปด้วยความน่าสะพรึงกลัว เพดานสูงเสียดฟ้า ‌ประดับประดาไปด้วยคริสตัลสีดำที่เปล่งประกายวูบวาบราวกับดวงตาของอสูรกายที่จ้องมองลงมา เบื้องหน้าเขาบนบัลลังก์ที่สร้างจากกระดูกของสิ่งมีชีวิตนับพัน คือร่างของจอมมารราชา

ร่างของจอมมารราชาสูงใหญ่กำยำ สวมชุดเกราะสีดำสนิทที่สลักลวดลายเหมือนเกล็ดมังกร ผิวหนังของเขาซีดเซียวจนเกือบจะเป็นสีขาว ดวงตาแดงก่ำราวกับถ่านเพลิงที่ยังคุกรุ่น มือข้างหนึ่งถืออาวุธที่ดูคล้ายเคียวขนาดมหึมา ปลายแหลมคมราวกับจะตัดผ่านทุกสิ่ง ‍ลมหายใจของเขาแผ่ไอเย็นยะเยือกออกมา ทำให้ขนลุกชันไปทั่วสรรพางค์กาย

"ในที่สุด ตัวหมากที่น่ารำคาญก็มาถึงที่" เสียงของจอมมารราชาดังขึ้น เป็นเสียงที่ทุ้มต่ำและแหบพร่า ราวกับเสียงของก้อนหินที่กำลังเสียดสีกัน "ข้าเฝ้ารอการมาเยือนของเจ้ามานานแสนนาน ธารไท"

ธารไทไม่ตอบคำ ​เขาเพียงแต่ยกดาบอัสนีบาตขึ้น ชี้ตรงไปยังจอมมารราชา "ข้ามาเพื่อยุติอำนาจของเจ้า จอมมารราชา"

"โอ้... ช่างกล้าหาญเสียนี่กระไร" จอมมารราชาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะของเขาฟังดูราวกับเสียงแตรศึกที่กำลังประโคมอย่างบ้าคลั่ง "เจ้าคิดว่าพลังจากสวรรค์เพียงเล็กน้อย ​จะสามารถต่อกรกับข้า ผู้ซึ่งครอบครองความมืดมิดอันไร้ขอบเขตเช่นนี้ได้งั้นรึ?"

"พลังจากสวรรค์อาจจะเล็กน้อยเมื่อเทียบกับความมืดของเจ้า" ธารไทตอบกลับอย่างเยือกเย็น "แต่พลังแห่งความหวังและเจตจำนงของมนุษยชาติ ย่อมยิ่งใหญ่กว่าความมืดมิดใดๆ"

ทันใดนั้นเอง จอมมารราชาพลันลุกขึ้นยืนจากบัลลังก์ ร่างสูงใหญ่ของเขาแผ่เงาดำทะมึนไปทั่วทั้งโถงปราสาท "ความหวัง? ​เจตจำนง? คำเหล่านั้นล้วนเป็นสิ่งไร้สาระ เมื่อความตายอยู่เบื้องหน้า!"

เมื่อสิ้นเสียง จอมมารราชาพลันเหวี่ยงเคียวมรณะในมือเข้าใส่ธารไทอย่างรวดเร็ว ปลายเคียวแหลมคมราวกับจะฉีกกระชากทุกสิ่งให้ขาดออกจากกัน

"ฉึก!"

เสียงของคมเคียวที่เฉือนผ่านอากาศดังขึ้น ธารไทยกดาบอัสนีบาตขึ้นปัดป้องได้อย่างฉิวเฉียด "เพล้ง!" เสียงโลหะปะทะกันกึกก้อง สะท้อนไปทั่วทั้งโถงปราสาท

พลังงานมหาศาลที่ปะทะกันจากการปะทะกันของอาวุธทั้งสอง ก่อให้เกิดคลื่นพลังอันรุนแรงที่ซัดกระจายไปทั่วบริเวณ เศษหินและฝุ่นฟุ้งกระจายไปทุกหนแห่ง

"เจ้ามีปฏิกิริยาตอบสนองที่ดี" จอมมารราชาเอ่ยชม "แต่การปัดป้องเพียงอย่างเดียว จะไม่สามารถหยุดยั้งข้าได้"

จอมมารราชาโจมตีอีกครั้ง คราวนี้เขาหมุนตัวเหวี่ยงเคียวเป็นวงกว้าง สร้างม่านแห่งความมืดที่พุ่งเข้าใส่ธารไทราวกับคลื่นยักษ์

ธารไทไม่ยอมแพ้ เขากระโดดขึ้นหลบหลีก พลางรวบรวมพลังทั้งหมดไว้ที่ดาบอัสนีบาต แสงสีม่วงทมิฬของสายฟ้าสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง

"อัสนีบาต พิโรธ!"

ธารไทตะโกนกึกก้อง พร้อมกับฟาดดาบอัสนีบาตลงไป ท่ามกลางม่านแห่งความมืดของจอมมารราชา แสงสว่างอันเจิดจ้าได้ปะทุขึ้น ดาบอัสนีบาตพุ่งทะลวงผ่านม่านแห่งความมืดเข้าไป ปะทะเข้ากับเคียวของจอมมารราชาโดยตรง

"เปรี้ยง!"

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว แสงสีม่วงทมิฬสว่างเจิดจ้ายิ่งกว่าครั้งใดๆ ฉายให้เห็นใบหน้าของจอมมารราชาที่บิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธแค้น

"เจ้าบังอาจนัก! กล้าท้าทายอำนาจของข้า!" จอมมารราชาคำรามก้อง

"อำนาจของเจ้ากำลังจะสิ้นสุดลง!" ธารไทตะโกนตอบ เสียงของเขาก้องกังวานเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว

จอมมารราชาพลันใช้มืออีกข้างที่ว่างเปล่า พุ่งเข้าไปจับที่ดาบอัสนีบาตของธารไท โดยไม่ใยดีต่อพลังสายฟ้าที่กำลังปะทุอยู่

"สัมผัสแห่งความตาย!"

เมื่อปลายนิ้วของจอมมารราชาแตะต้องดาบอัสนีบาต พลังงานความเย็นยะเยือกอันน่าสะพรึงกลัวก็พลันแผ่ซ่านออกมาจากมือของเขา พลังงานนั้นราวกับจะแช่แข็งทุกสิ่ง แม้กระทั่งพลังสายฟ้าที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่

ธารไทรู้สึกได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่กำลังพยายามกัดกินพลังงานในดาบของเขา เขาพยายามรวบรวมพลังทั้งหมดเพื่อขับไล่สัมผัสแห่งความตายนั้น

"แก! แกทำอะไรกับดาบของข้า!" ธารไทตะคอกด้วยความตกใจ

"ข้าจะแช่แข็งพลังของเจ้า! และบดขยี้มันให้แหลกละเอียด!" จอมมารราชาเยาะเย้ย

พลังงานความเย็นยะเยือกเริ่มคืบคลานไปตามคมดาบอัสนีบาต แสงสีม่วงทมิฬเริ่มหรี่ลงอย่างช้าๆ แต่แรงฮึดสู้ของธารไทก็ยังคงไม่ยอมแพ้

"นี่คือพลังที่แท้จริงของสวรรค์!" ธารไทร้องเสียงดัง พลางรวบรวมพลังที่เหลือทั้งหมดจากภายในร่างกายของเขา พลังงานบริสุทธิ์ที่สว่างไสวราวกับดวงอาทิตย์ดวงเล็กๆ ก่อตัวขึ้นที่อกของเขา

"แสงแห่งสวรรค์! จงเผาผลาญความมืดมิดนี้!"

แสงสีทองอร่ามสว่างวาบขึ้นที่กลางอกของธารไท ค่อยๆ แผ่ขยายออกไปทั่วทั้งร่าง พลังงานแห่งความบริสุทธิ์นั้นกำลังปะทะเข้ากับพลังงานความเย็นยะเยือกของจอมมารราชา

"ครืนนนนน!"

เสียงอันน่าสะพรึงกลัวดังขึ้นอีกครั้ง ทั้งพลังแห่งสวรรค์และพลังแห่งความมืด กำลังปะทะกันอย่างรุนแรง จนทั่วทั้งโถงปราสาทสั่นสะเทือนราวกับจะถล่มลงมา

ธารไทรู้สึกได้ว่าพลังงานในร่างกายของเขากำลังร่อยหรอลงอย่างรวดเร็ว แต่เขาก็ยังคงยืนหยัด ต่อสู้กับจอมมารราชาอย่างไม่ยอมแพ้

"เจ้าจะทำอะไรข้าไม่ได้! ข้าคือผู้ครอบครองความมืดมิด!" จอมมารราชาตะโกนเสียงดัง พลางเพิ่มแรงกดดันเข้าไปอีก

"ไม่! เจ้าคือผู้ที่กำลังจะพ่ายแพ้!" ธารไทตอบกลับด้วยเสียงที่แผ่วเบาลง แต่ยังคงเต็มไปด้วยความแน่วแน่

ในขณะที่ทั้งสองกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด จู่ๆ พลังสายฟ้าจากภายนอกก็พลันรุนแรงขึ้นอีกครั้ง เป็นสายฟ้าที่ใหญ่กว่าและมีพลังมากกว่าเดิมหลายเท่า ฟาดลงมายังโถงปราสาทโดยตรง

"อัสนีบาต! พิโรธอีกครั้ง!"

สายฟ้าสีม่วงทมิฬฟาดลงมาปะทะเข้ากับพลังงานที่กำลังปะทะกันของทั้งสองอย่างจัง สร้างแรงสะท้อนที่รุนแรงจนร่างของจอมมารราชาที่กำลังจับดาบอัสนีบาตอยู่ กระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว

"อ้ากกกก!"

จอมมารราชาส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด สัมผัสแห่งความตายที่เขาใช้แช่แข็งดาบอัสนีบาต พลันสลายไป

ธารไทรีบใช้โอกาสนี้ ดึงดาบอัสนีบาตออกจากมือของจอมมารราชา แสงสีม่วงทมิฬสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเปลวเพลิงสีฟ้าที่ประทุขึ้นรอบคมดาบ

"ถึงเวลาจบสิ้นเจ้าแล้ว จอมมารราชา!" ธารไทตะโกนก้อง พลางพุ่งเข้าใส่จอมมารราชาด้วยความเร็วแสง

"อึก!"

จอมมารราชาพยายามปัดป้องด้วยเคียวมรณะ แต่ก็ช้าเกินไป

"ฉับ!"

คมดาบอัสนีบาตของธารไทฟาดเข้าใส่กลางลำตัวของจอมมารราชา แสงสว่างเจิดจ้าพลันปะทุขึ้นอีกครั้ง ร่างของจอมมารราชากลายเป็นละอองแสงสีดำที่ค่อยๆ เลือนหายไปในอากาศ

แต่ก่อนที่ร่างของจอมมารราชาจะสลายไปจนหมดสิ้น เขาก็พลันยื่นมือออกมาคว้าคอเสื้อของธารไทไว้

"เจ้า... ชนะ... แต่... ความมืดมิด... จะ... ไม่... จบสิ้น..." เสียงของจอมมารราชาแผ่วเบาลงเรื่อยๆ "...มัน... จะ... กลับมา... เสมอ..."

จากนั้น ร่างของจอมมารราชาพลันสลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความว่างเปล่าในโถงปราสาทที่เคยเต็มไปด้วยอำนาจอันมืดมิด

ธารไททรุดตัวลงคุกเข่า หอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน เขาทำสำเร็จแล้ว! เขาสามารถโค่นล้มจอมมารราชาได้!

แต่คำพูดสุดท้ายของจอมมารราชา ยังคงดังก้องอยู่ในหูของเขา "ความมืดมิด... จะไม่จบสิ้น... มันจะกลับมาเสมอ..."

ธารไทเงยหน้าขึ้นมองเพดานปราสาทที่สูงเสียดฟ้า เขารู้สึกถึงความเหนื่อยล้า แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงความหวังที่กำลังก่อตัวขึ้นในหัวใจ

สมรภูมิภายนอกเงียบสงัดลงแล้ว เหลือเพียงเสียงสายลมที่พัดเบาๆ ปะทะกับซากปรักหักพังของปราสาท

แต่ ธารไท รู้ดีว่า... การต่อสู้ที่แท้จริง... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น...