ตอนที่ 7 — พายุอัสนีพิโรธ เทพทมิฬท้าทาย

สายฟ้าสีม่วงทมิฬยังคงฟาดฟันลงมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับสวรรค์กำลังก่นด่าอาณาจักรแห่งความมืดมิดอันแสนชั่วร้าย แสงเจิดจ้าสาดส่องให้เห็นร่างของ ธารไท ยืนหยัดอย่างสง่างามกลางสมรภูมิที่เต็มไปด้วยซากศพของเหล่าปิศาจและนักรบแห่งความมืดที่พ่ายแพ้ต่อพลังอำนาจอันไร้ขีดจำกัดของเขา ท่ามกลางม่านฝนที่โปรยปรายลงมาคลอเคลียไปกับเสียงฟาดฟันของสายฟ้า และเสียงลมหวีดหวิวที่พัดพาเอาความหนาวเหน็บของความตาย ธารไท ‌ก้าวเท้าอย่างหนักแน่น เดินตรงเข้าไปยังปราสาทมืดใจกลางสมรภูมิที่ถูกทอดทิ้ง

เบื้องหน้าเขาคือปราสาทแห่งราชาปีศาจ มหาปราการที่ตั้งตระหง่านขึ้นมาจากผืนดินดำมืดราวกับภูเขาแห่งความชั่วร้าย ประตูเหล็กสีดำสนิทที่แกะสลักเป็นรูปกะโหลกศีรษะอันน่าสยดสยอง ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ธารไท ราวกับกำลังอ้าปากรอต้อนรับเหยื่อผู้โง่เขลา

"ถึงเวลาแล้วสินะ... ที่จะได้พบปะกับผู้ที่เรียกตนเองว่า ​'ราชา' แห่งโลกอัปรีย์นี้" ธารไท เอ่ยขึ้น เสียงของเขากังวานราวกับระฆังยามค่ำคืน ลอยไปกับกระแสลมเย็นยะเยือก

เขาไม่ได้ใช้ดาบฟันประตู แต่กลับยกมือขึ้น ปลายนิ้วเปล่งประกายสีฟ้าครามอ่อนๆ ‍พลังงานบริสุทธิ์ที่ไหลเวียนจากกายเทพของเขาพุ่งตรงไปยังบานประตูเหล็ก รัศมีสีฟ้าครามแผ่ขยายออก ประตูเหล็กที่ว่าแข็งแกร่งนักหนากลับบิดเบี้ยวผิดรูป ก่อนจะแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ หลุดออกจากบานพับ ร่วงลงสู่พื้นด้วยเสียงดังสนั่น

ภายในปราสาทมืด อากาศอบอ้าวและอับชื้น กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นกำมะถันอันฉุนเฉียว ‌แสงสีม่วงคล้ำจากภายนอกสาดส่องเข้ามาเป็นระยะๆ เผยให้เห็นผนังที่เต็มไปด้วยลวดลายสยองขวัญ ภาพวาดของปีศาจร้ายในท่วงท่าที่โหดเหี้ยมไร้มนุษยธรรม พื้นห้องปูด้วยกระเบื้องสีดำสนิทที่สะท้อนแสงเงาอย่างประหลาด

ธารไท ก้าวเข้าสู่โถงใหญ่ของปราสาท ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าขนลุก มีเพียงเสียงฝีเท้าของเขาที่ดังสะท้อนก้องไปทั่ว ทันใดนั้นเอง ‍เงาร่างสูงใหญ่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ธารไท จากเงามืดของเสาหินโบราณ

"เจ้า... คือผู้ที่กล้าบุกรุกเข้ามาในอาณาจักรของข้าอย่างนั้นหรือ?" เสียงทุ้มต่ำราวกับหินบดขยี้ดังขึ้นมา ร่างนั้นค่อยๆ ก้าวออกมาสู่แสงสว่าง

เขาคือ จอมมารราชา ​ราชาแห่งเหล่าปิศาจ ร่างกายของเขาปกคลุมไปด้วยเกราะสีดำสนิทที่ดูเหมือนทำจากกระดูกของสัตว์ร้ายที่สูญพันธุ์ไปแล้ว ใบหน้าของเขาถูกซ่อนอยู่ภายใต้หมวกเหล็กขนาดใหญ่ที่มีเขาแหลมยื่นออกมาจากด้านข้าง ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีแดงฉานราวกับเพลิงนรก มือข้างหนึ่งถือดาบใหญ่ที่คมกริบยิ่งกว่าใบมีดใดๆ ที่มนุษย์เคยสร้างขึ้น

"ข้าคือธารไท ผู้มาทวงคืนความยุติธรรมให้กับโลกใบนี้" ธารไท ​เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและเด็ดเดี่ยว

"ความยุติธรรม? ฮ่าๆๆๆ" จอมมารราชาหัวเราะเสียงดังราวกับกำลังฟังเรื่องตลก "โลกใบนี้มีแต่ความแข็งแกร่งเท่านั้นที่อยู่รอด ผู้ที่อ่อนแอสมควรถูกเหยียบย่ำ! เจ้าคิดว่าพลังอันน้อยนิดของเจ้าจะมาเปลี่ยนแปลงสิ่งใดได้งั้นรึ?"

"พลังที่ข้ามอบให้ข้า มิใช่พลังอันน้อยนิด" ธารไท ​กล่าว "แต่มันคือพลังแห่งการปกป้อง พลังแห่งการเยียวยา และหากจำเป็น... พลังแห่งการพิพากษา"

"พิพากษา?" จอมมารราชาคำราม "ข้าคือผู้พิพากษา! ข้าคือผู้กำหนดชะตากรรมของทุกชีวิตในดินแดนนี้! เจ้า... เป็นเพียงแค่ฝุ่นผงที่จะถูกข้ากวาดล้างไป!"

ทันใดนั้น จอมมารราชาตวัดดาบใหญ่ของเขาเข้าใส่ ธารไท ด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ ดาบสีดำสนิทวาดผ่านอากาศด้วยเสียงหวีดหวิว ทิ้งไว้เพียงรอยสีดำที่จางหายไปอย่างรวดเร็ว

ธารไท ไม่ได้หลบหลีก แต่กลับยกมือขึ้นอีกครั้ง มือของเขากระจ่างด้วยแสงสีฟ้าครามที่เจิดจ้ายิ่งกว่าเดิม แสงนั้นสกัดกั้นคมดาบของจอมมารราชาไว้ได้อย่างง่ายดาย เกิดเสียงปะทะดุจเสียงเหล็กหลอมรวมกัน

"พลังอันน่ารำคาญ!" จอมมารราชาคำราม พลางใช้แรงดันดาบของเขาให้ต่ำลง หวังจะบดขยี้ ธารไท ด้วยพละกำลังของเขา

"เจ้ายังไม่เห็นพลังที่แท้จริงของข้า" ธารไท เอ่ย พลางใช้พลังที่ไหลเวียนในกายของเขา ผลักดันดาบของจอมมารราชาออกไป

เกิดแรงกระเพื่อมมหาศาลรอบกายของทั้งสอง รัศมีสีฟ้าครามและสีแดงฉานปะทะกันอย่างรุนแรง ทำให้กำแพงปราสาทสั่นสะเทือน ฝุ่นผงร่วงหล่นลงมาเป็นจำนวนมาก

"ข้าจะให้เจ้าได้เห็น!" จอมมารราชาตะโกนก้อง พลางรวบรวมพลังงานสีดำมืดไว้ที่ปลายดาบของเขา แสงสีแดงเข้มแผ่ขยายออก ทำให้บรรยากาศรอบตัวเขายิ่งทวีความน่ากลัว

"พลังอัสนีบาต!" ธารไท ตะโกนกลับ พลางยกมือขึ้นฟ้า แสงสีม่วงทมิฬที่เคยสาดส่องจากภายนอกบัดนี้กลับรวมตัวอยู่ภายในฝ่ามือของเขา

"บังอาจนัก! เจ้าบังอาจเรียกใช้พลังแห่งสวรรค์ในที่อันสกปรกนี้!" จอมมารราชาคำรามอย่างเกรี้ยวกราด

"สวรรค์มิได้เลือกที่ใดที่หนึ่งในการแสดงพลังของมัน" ธารไท กล่าว "และข้า... คือผู้ที่ได้รับมอบหมายให้ใช้พลังนั้นกำจัดความชั่วร้ายเยี่ยงเจ้า!"

พลัน! ลำแสงอัสนีบาตสีม่วงทมิฬพุ่งตรงลงมาจากเพดานปราสาท ซึ่งเปิดโล่งออกไปสู่ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยพายุสายฟ้า ลำแสงนั้นพุ่งตรงเข้าใส่ดาบของจอมมารราชา

เสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั่วปราสาท แสงสีม่วงทมิฬและสีแดงฉานปะทะกันจนเกิดประกายไฟสว่างวาบไปทั่วทุกทิศทาง พื้นปราสาทแตกเป็นเสี่ยงๆ เศษหินกระเด็นไปทั่ว

จอมมารราชาเซถอยหลังด้วยความตกใจ ร่างกายของเขาถูกแรงปะทะส่งกระเด็นไปกระแทกกับเสาหินอย่างแรง สองมือของเขาจับดาบแน่น พยายามต้านทานพลังอันมหาศาลของ ธารไท

"เป็นไปไม่ได้! ไม่มีมนุษย์ผู้ใดจะมีพลังมากถึงเพียงนี้!" จอมมารราชาตะโกนอย่างไม่อยากเชื่อ

"ข้าไม่ใช่แค่มนุษย์ธรรมดา" ธารไท กล่าว พร้อมกับก้าวเท้าเข้าไปใกล้ "ข้าคือผู้ที่ถูกเลือก คือผู้ที่ได้รับพรจากสวรรค์ เพื่อขจัดเผ่าพันธุ์อันชั่วร้ายเยี่ยงเจ้า!"

เมื่อเห็นว่าการปะทะด้วยดาบนั้นไม่สามารถเอาชนะ ธารไท ได้ จอมมารราชาจึงเปลี่ยนกลยุทธ์ เขากระโจนเข้าใส่ ธารไท ด้วยความเร็วสูง พร้อมกับปล่อยหมัดที่เต็มไปด้วยพลังงานปีศาจสีดำมืดออกมา

ธารไท ยิ้มเล็กน้อย เขาไม่ได้ใช้ดาบ แต่กลับใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างประกบกันไว้เบื้องหน้า แสงสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นมา ปรากฏเป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่งราวกับทำจากเพชร

หมัดของจอมมารราชาปะทะเข้ากับเกราะพลังงานของ ธารไท เสียงดังสนั่นราวกับภูเขาถล่มลงมา แต่เกราะนั้นกลับไม่บุบสลายแม้แต่น้อย

"เจ้า... เจ้าเป็นใครกันแน่?" จอมมารราชาถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือ

"ข้าคือ ธารไท... ผู้ที่จะนำแสงสว่างกลับคืนสู่โลกใบนี้" ธารไท กล่าว พร้อมกับค่อยๆ ผลักดันเกราะป้องกันออกไป

แรงดันมหาศาลจากเกราะพลังงานของ ธารไท ส่งจอมมารราชาเซถอยหลังไปอีกครั้ง เขาพยายามทรงตัว แต่แรงปะทะนั้นรุนแรงเกินกว่าที่เขาจะรับไหว

"เจ้าจะมาขัดขวางการปกครองของข้าไม่ได้!" จอมมารราชาตะโกนอย่างบ้าคลั่ง พลางรวบรวมพลังงานปีศาจทั้งหมดที่มีอยู่ในตัวเขา

ทันใดนั้น ร่างของจอมมารราชาเริ่มแปรเปลี่ยน เขาขยายขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ผิวหนังกลายเป็นเกล็ดสีดำแข็งราวกับหิน อาวุธที่ถืออยู่ในมือแหลมคมยิ่งกว่าเดิม ดวงตาที่เคยเป็นสีแดงฉาน บัดนี้กลับลุกโชนเป็นเปลวเพลิงสีดำ

"ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นถึงพลังที่แท้จริงของราชาปิศาจ!" เขาตะโกน กรงเล็บที่แหลมคมราวกับดาบฟาดฟันลงมายัง ธารไท

ธารไท มองดูการแปรเปลี่ยนของจอมมารราชาด้วยแววตาที่สงบนิ่ง เขาเองก็เริ่มเปล่งประกายแสงสีฟ้าครามเจิดจ้ายิ่งกว่าเดิม รัศมีแห่งเทพเจ้าแผ่ขยายออกไปทั่วปราสาท

"หากเจ้าต้องการจะแสดงพลัง... ข้าก็จะตอบสนอง" ธารไท กล่าว น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

เขาชูมือขึ้นอีกครั้ง แสงสีม่วงทมิฬจากพายุอัสนีบาตภายนอกพุ่งตรงเข้ามารวมตัวกันที่ฝ่ามือของเขา แสงนั้นสว่างไสวจนยากที่จะมองเห็น

"จงรับไป! พายุอัสนีพิโรธ!"

ลำแสงอัสนีบาตที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม พุ่งตรงเข้าใส่ร่างยักษ์ของจอมมารราชา เสียงระเบิดดังกึกก้องยิ่งกว่าทุกครั้ง แสงสว่างเจิดจ้าจนบดบังทุกสิ่งทุกอย่าง

เมื่อแสงสว่างจางลง... ร่างยักษ์ของจอมมารราชาหายไป เหลือเพียงคราบเขม่าสีดำที่ร่วงหล่นลงมาจากเพดานปราสาท

ธารไท ยังคงยืนหยัดอย่างสง่างาม ท่ามกลางซากปรักหักพังของปราสาทมืด แสงสีฟ้าครามอ่อนๆ ยังคงส่องประกายรอบกายเขา

แต่แล้ว... เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นมาจากมุมมืดของปราสาท

"นี่... แค่จุดเริ่มต้น... เจ้า... ธารไท..."

ธารไท หรี่ตามองไปยังทิศทางของเสียงนั้น ใบหน้าของเขาปรากฏร่องรอยของความสงสัย

สิ้นสุดตอนที่ 7