ตอนที่ 8 — เทพสายฟ้า ปะทะ จอมมารราชา

สายฟ้าสีม่วงทมิฬยังคงฟาดฟันลงมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับสวรรค์กำลังก่นด่าอาณาจักรแห่งความมืดมิดอันแสนชั่วร้าย แสงเจิดจ้าสาดส่องให้เห็นร่างของ ธารไท ยืนหยัดอย่างสง่างามกลางสมรภูมิที่เต็มไปด้วยซากศพของเหล่าปีศาจและเหล่าทหารกล้าที่ล้มตาย ดาบแห่งอัสนีบาตในมือของเขาส่องประกายราวกับมีชีวิต พลังอันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาเป็นละลอก ทำลายล้างทุกสรรพสิ่งที่ขวางหน้า

เบื้องหน้าธารไท ‌จอมมารราชาแห่งหุบเขามรณะ ปรากฏกายขึ้นอย่างช้าๆ ร่างสูงใหญ่ของเขาปกคลุมด้วยเกราะดำสนิทที่สลักเสลาด้วยอักขระโบราณ ดวงตาสีแดงฉานลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความแค้นและความกระหายในอำนาจ ปากอันกว้างเผยอออก เผยให้เห็นฟันแหลมคมที่เปื้อนไปด้วยเลือดสดๆ ออร่าแห่งความชั่วร้ายแผ่กระจายออกมา กลืนกินแสงสว่างรอบกาย ​ราวกับจะฉีกกระชากทุกสิ่งให้ดำดิ่งสู่ความมืดมิด

"แก... เป็นใครกันแน่" จอมมารราชาเอ่ยเสียงแหบพร่าราวกับเสียงเหล็กขูดกับหิน "กล้าดียังไงมาเหยียบย่ำแผ่นดินของข้า!"

ธารไทไม่ตอบ เขายกดาบอัสนีบาตขึ้นเหนือศีรษะ แสงสายฟ้าสีม่วงทมิฬรวบรวมตัวกันรอบปลายดาบ ก่อเกิดเป็นประกายแสงที่เจิดจ้าจนยากจะละสายตา "ข้าคือผู้ที่จะนำพาความยุติธรรมมาสู่โลกนี้ ‍และปลิดชีพเผ่าพันธุ์อันชั่วร้ายเช่นเจ้า!"

เสียงของธารไทก้องกังวาน ท่ามกลางเสียงสายฟ้าที่ยังคงฟาดฟัน เขาคือผู้มาโปรด ผู้ที่จะปลดปล่อยมนุษยชาติจากเงื้อมมือของจอมมาร

จอมมารราชาหัวเราะเยาะ เสียงหัวเราะของเขาดังสะท้อนไปทั่วปราสาทมืด "ความยุติธรรม? ฮ่าๆๆ! ช่างเป็นคำที่ไร้สาระที่สุด! ‌ในโลกนี้มีเพียงอำนาจเท่านั้นที่จะอยู่รอด! และอำนาจสูงสุด... ก็คือข้า!"

เมื่อพูดจบ จอมมารราชาตบมือลงบนพื้น ปราสาทมืดสั่นสะเทือน พลังแห่งความมืดมิดหลั่งไหลออกมาจากพื้นดิน ก่อตัวเป็นร่างปีศาจจำนวนนับไม่ถ้วน พวกมันมีรูปร่างน่าเกลียดน่ากลัว ‍มีกรงเล็บแหลมคมและดวงตาที่ว่างเปล่า พวกมันพุ่งเข้าใส่ธารไทอย่างบ้าคลั่ง

แต่ธารไทไม่หวั่นไหว เขากระโดดขึ้นกลางอากาศ ดาบอัสนีบาตฟาดฟันลงมาอย่างรวดเร็ว สายฟ้าสีม่วงทมิฬทะลวงผ่านร่างของเหล่าปีศาจราวกับใบมีดร้อนๆ ละลายพวกมันให้กลายเป็นไอ

"ไม่คิดว่าจะมีมนุษย์ที่แข็งแกร่งขนาดนี้" จอมมารราชาเอ่ยเสียงประหลาดใจเล็กน้อย "แต่ก็เท่านั้นแหละ! ​แกจะไม่มีวันชนะข้าได้!"

จอมมารราชาชูแขนขึ้นเหนือศีรษะ ร่างของเขากลายเป็นเงาดำทะมึนที่บิดเบี้ยว พลังงานอันมืดมิดหลั่งไหลออกมาจากตัวเขา ก่อตัวเป็นลูกบอลพลังงานสีดำขนาดมหึมาที่หมุนวนอย่างน่าสะพรึงกลัว

"ตายซะ!" จอมมารราชาตะโกน พลังงานสีดำพุ่งเข้าใส่ธารไทด้วยความเร็วสูง

ธารไทตั้งท่ารับ เขากระชับดาบอัสนีบาตไว้ในมือ พลังสายฟ้าที่เคยสงบนิ่งพลันระเบิดออกอย่างรุนแรง ​"ข้าไม่ตายง่ายๆ หรอก!"

แสงสายฟ้าสีม่วงทมิฬสาดส่องสว่างกว่าเดิมหลายเท่า มันพันรอบร่างของธารไท ราวกับเกราะป้องกันชั้นเยี่ยม เขาปล่อยพลังทั้งหมดที่มีออกมา พุ่งเข้าปะทะกับลูกบอลพลังงานสีดำของจอมมาร

เกิดการปะทะกันครั้งใหญ่ แสงสว่างและความมืดมิดปะทะกันอย่างรุนแรง เสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั่วปราสาทมืด ​สะเทือนไปถึงใจกลางของอาณาจักรแห่งความมืด พลังงานที่ปลดปล่อยออกมาทำลายล้างทุกสิ่งรอบตัว เศษหินและชิ้นส่วนของปราสาทร่วงหล่นลงมาราวกับห่าฝน

ธารไทกัดฟันแน่น ร่างกายของเขาเปล่งประกายราวกับดวงอาทิตย์ที่กำลังจะระเบิด เขาผลักดันพลังสายฟ้าอย่างสุดกำลังเพื่อต้านทานแรงกดดันมหาศาลจากลูกบอลพลังงานสีดำ

"ฮึ่ม... พลังของแกน่าทึ่งจริงๆ" จอมมารราชาเอ่ยเสียงแผ่วลงเล็กน้อย "แต่ก็ใช่ว่าจะเทียบกับข้าได้!"

จอมมารราชาเพิ่มพลังของตนเองเข้าไป ลูกบอลพลังงานสีดำก็ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับบดขยี้ธารไทให้แหลกสลาย

ธารไทรู้สึกได้ว่าพลังของเขากำลังจะหมดลง เขาเหลือบมองไปรอบๆ ยังซากศพที่เกลื่อนกลาด ยังใบหน้าอันสิ้นหวังของเหล่าผู้คนมากมายที่เขาเคยสาบานว่าจะปกป้อง

"ข้า... ต้องชนะ!"

ความคิดนี้จุดประกายขึ้นในใจของธารไท เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รวบรวมกำลังเฮือกสุดท้าย

"สวรรค์! จงมอบพลังที่แท้จริงของท่านมาให้ข้า!"

ทันใดนั้นเอง สายฟ้าสีม่วงทมิฬที่กำลังฟาดฟันอยู่บนท้องฟ้าพลันเปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม รัศมีแห่งความศักดิ์สิทธิ์แผ่กระจายลงมายังธารไท ราวกับสวรรค์กำลังมอบพรแห่งพลังให้แก่เขา

ดาบอัสนีบาตในมือของธารไทสว่างวาบเป็นสีทองอร่าม พลังอันมหาศาลที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อน ไหลทะลักเข้าสู่ร่างกาย

"นี่แหละ... พลังที่แท้จริง!"

ธารไทตะโกนลั่น เขาเงื้อดาบอัสนีบาตสีทองขึ้นเหนือศีรษะ พลังสายฟ้าสีทองอร่ามรวบรวมตัวกันจนกลายเป็นลำแสงขนาดมหึมาที่สว่างไสวจนแทบมองไม่เห็น

"จงดับสูญไปซะ! จอมมาร!"

ธารไทฟันดาบลงมาอย่างสุดกำลัง ลำแสงสายฟ้าสีทองอร่ามทะยานพุ่งเข้าใส่ลูกบอลพลังงานสีดำของจอมมารราชา

เกิดการปะทะครั้งใหม่ที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม แสงสีทองอร่ามปะทะกับความมืดมิดอันหนาทึบ การต่อสู้ระหว่างแสงสว่างและความมืดมิด การต่อสู้ระหว่างเทพเจ้าและปีศาจ

ลำแสงสีทองค่อยๆ บดขยี้ลูกบอลพลังงานสีดำอย่างช้าๆ แต่แน่นอน พลังแห่งสวรรค์นั้นเหนือกว่าสิ่งใด

จอมมารราชาเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตา "เป็นไปไม่ได้! พลังนี้... มันคือพลังแห่งเทพเจ้า!"

ร่างของจอมมารราชาสั่นเทา พลังงานสีดำที่เคยแผ่กระจายพลันอ่อนแรงลง

"ข้า... ข้าจะไม่ยอมแพ้!"

จอมมารราชาพยายามต้านทาน แต่ยิ่งต้านทานมากเท่าไหร่ ลำแสงสีทองก็ยิ่งบดขยี้เขามากขึ้นเท่านั้น

ในที่สุด ลำแสงสายฟ้าสีทองอร่ามก็ทะลวงผ่านลูกบอลพลังงานสีดำ และพุ่งเข้าใส่ร่างของจอมมารราชา

เกิดการระเบิดครั้งสุดท้าย แสงสว่างจ้าจนปกคลุมทั่วทั้งปราสาทมืด ทำให้ทุกสิ่งดูราวกับกำลังถูกชำระล้าง

เมื่อแสงสว่างจางหายไป ปรากฏร่างของธารไทที่ยืนหอบหายใจอยู่กลางซากปรักหักพังของปราสาทมืด ดาบอัสนีบาตในมือยังคงส่องประกายสีทองจางๆ

และที่เบื้องหน้าเขา... ไม่มีแม้แต่เงาของจอมมารราชาอีกต่อไป มีเพียงฝุ่นผงสีดำที่ล่องลอยอยู่ในอากาศ

ธารไทมองไปรอบๆ สมรภูมิที่เคยเต็มไปด้วยการต่อสู้ บัดนี้เหลือเพียงความเงียบสงัด มีเพียงเสียงสายฟ้าที่ยังคงร้องครวญครางอยู่ไกลๆ

เขาทำสำเร็จแล้ว... เขาได้โค่นล้มจอมมารราชา และนำพาความหวังกลับคืนมา

แต่แล้ว... ทันใดนั้นเอง เสียงคำรามอันทรงพลังก็ดังขึ้นมาจากเบื้องลึกของปราสาทมืด

"แก... แกคิดว่าแกชนะแล้วงั้นเหรอ?!"

ธารไทสะดุ้งเฮือก เขามองไปยังทิศทางของเสียงด้วยความประหลาดใจ

"เป็นไปไม่ได้..."

เขารู้สึกได้ถึงพลังอันมหาศาลที่กำลังก่อตัวขึ้น พลังที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าจอมมารราชาที่เขาเพิ่งสังหารไปเสียอีก

"ข้า... คือผู้ที่จะพิชิตทุกสิ่ง! คือผู้ที่จะทำลายทุกสรรพสิ่ง! ข้าคือ... เทพแห่งความมืด!"

เงาร่างสีดำสนิทที่ใหญ่โตกว่าเดิมหลายเท่ายิ่งกว่าปรากฏขึ้นกลางอากาศ เผยให้เห็นใบหน้าที่น่าเกลียดน่ากลัว ดวงตาสีดำสนิทที่ไร้ซึ่งแววตาของสิ่งมีชีวิตใดๆ

นี่ไม่ใช่จอมมารราชา... นี่คือสิ่งที่ร้ายกาจยิ่งกว่า... นี่คือผู้ที่ครอบครองอำนาจแห่งความมืดมิดอย่างแท้จริง!

ธารไทรู้สึกได้ถึงความเยือกเย็นที่แทรกซึมไปทั่วทั้งร่างกาย พลังของเขาที่เคยรู้สึกว่าแข็งแกร่งที่สุด บัดนี้กลับดูเล็กน้อยเสียเหลือเกิน

"ข้า... จะต้องเอาชนะให้ได้..."

แต่คำพูดนั้นหลุดออกมาอย่างแผ่วเบา...

ความหวังที่เพิ่งก่อตัวขึ้นเมื่อครู่ บัดนี้กลับถูกบดขยี้ด้วยภัยคุกคามที่ใหญ่หลวงกว่าเดิมนัก

ธารไทจะรับมือกับ "เทพแห่งความมืด" นี้ได้อย่างไร? พลังของสวรรค์จะเพียงพอหรือไม่? หรือนี่คือจุดจบของทุกสิ่ง?