ตอนที่ 11 — อัสนีบาต ปะทะ จารึกสวรรค์

สายฟ้าสีม่วงทมิฬยังคงฟาดฟันลงมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับสวรรค์กำลังก่นด่าอาณาจักรแห่งความมืดมิดอันแสนชั่วร้าย แสงเจิดจ้าสาดส่องให้เห็นร่างของ ธารไท ยืนหยัดอย่างสง่างามกลางสมรภูมิที่เต็มไปด้วยซากศพของเหล่าปีศาจที่ถูกเผาไหม้จนดำเป็นตอตะโก อากาศรอบกายเขาพลุ่งพล่านไปด้วยพลังงานอันบริสุทธิ์ จนแม้แต่เหล่าปีศาจร้ายที่เหลือรอดก็ยังต้องถอยห่างอย่างหวาดผวา

เบื้องหน้าของธารไทคือใจกลางปราสาทมืดที่บัดนี้มีสภาพพังทลายไปกว่าครึ่ง เสาหินสีดำที่เคยตั้งตระหง่านบัดนี้หักโค่นราวกับกิ่งไม้แห้ง ‌ผนังที่เคยเต็มไปด้วยลวดลายของอักขระแห่งความมืด บัดนี้กลับเผยให้เห็นรอยร้าวลึกที่ลุกลามไปทั่วราวกับใยแมงมุม

และ ณ เบื้องบนของบัลลังก์มารที่เคยประทับของจอมมารราชา สภาพของมันก็ไม่ต่างกัน นักดาบผู้ถือครองพลังแห่งสายฟ้าสีทองบริสุทธิ์ กำลังเผชิญหน้ากับบุคคลที่ดำมืดที่สุดเท่าที่โลกเคยรู้จัก

"เจ้า... เจ้ามันเป็นไปได้อย่างไร!?" ​เสียงกึกก้องของจอมมารราชา ดังขึ้นอย่างแหบพร่า เต็มไปด้วยความคลางแคลงใจและโทสะ ดวงตาที่เคยฉายประกายแห่งความชั่วร้าย บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเกลียดชังระคนหวาดหวั่น

ธารไทเพียงยิ้มบางๆ ดาบอัสนีสีทองในมือเปล่งประกายสว่างไสว สะท้อนภาพของใบหน้าที่เปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น

"ข้าบอกเจ้าแล้ว ว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เจ้าได้สร้างขึ้นมา ‍มันจะถูกทำลายล้างด้วยพลังแห่งสวรรค์" เสียงของธารไทก้องกังวาน ทรงพลัง ราวกับเสียงเพรียกของเทพเจ้า

จอมมารราชาคำรามลั่นอีกครั้ง เขากวัดแกว่งดาบแห่งความมืดในมือ ซึ่งมีประกายสีดำสนิทราวกับถูกสร้างขึ้นจากเงาของนรกดาบนั้นสั่นสะท้านด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัว "เทพเจ้า! ฮ่าๆๆๆ ‌สวรรค์ที่เจ้าอ้างถึง มันมีเพียงความอ่อนแอและไร้ค่า! พลังที่แท้จริง... คือความมืดที่ข้าครอบครอง!"

ว่าแล้ว จอมมารราชาพลันกรีดร้องสุดเสียง ร่างกายของเขาเริ่มแปรเปลี่ยน เปลวเพลิงสีดำสนิทลุกโชนขึ้นรอบกาย เขาขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ‍จนสูงเทียมเมฆา ร่างกายที่เคยเป็นมนุษย์ บัดนี้กลายเป็นอสูรกายที่น่าสยดสยอง หางยาวเป็นแส้แผ่พลังงานแห่งความตายออกมา ดวงตาแดงฉานราวกับถ่านไฟที่กำลังลุกไหม้

"นี่คือร่างที่แท้จริงของข้า! ร่างที่สั่นสะเทือนไปถึงแก่นแท้แห่งจักรวาล! เจ้าจะรับมือไหวหรือไม่!?"

ธารไทไม่ตอบ เขาเพียงยืนหยัด ​ดาบในมือถูกยกสูงขึ้น ปลายดาบชี้ตรงไปยังจอมมารราชาที่บัดนี้ดูราวกับภูเขาแห่งความมืด

"ร่างของเจ้า... คือความบิดเบี้ยวของธรรมชาติ" ธารไทกล่าวเสียงเรียบ "พลังที่แท้จริง... คือความสมดุล"

พลัน! ร่างกายของธารไทก็เริ่มเปล่งประกายสีทองสว่างไสวเจิดจ้ากว่าเดิม พลังงานแห่งสายฟ้าสีทองแผ่กระจายออกไปรอบทิศ ​ราวกับดวงอาทิตย์ขนาดย่อมปรากฏขึ้นกลางปราสาทมืดที่กำลังพังทลาย

"อัสนีบาต... จารึกสวรรค์!"

คำประกาศก้องสะท้อนไปทั่วสมรภูมิ อากาศรอบกายธารไทบิดเบี้ยวไปด้วยพลังงานที่อัดแน่น เขาไม่ได้เพียงยืนอยู่บนพื้นดินอีกต่อไป ร่างกายของเขาเริ่มลอยขึ้นเล็กน้อย เท้าเปล่งแสงสีทองราวกับกำลังเหยียบย่ำอยู่บนสรวงสวรรค์

จอมมารราชาหัวเราะเสียงดังอย่างบ้าคลั่ง "จารึกสวรรค์? ช่างเป็นชื่อที่ยิ่งใหญ่! ​แต่สุดท้าย... มันก็เป็นเพียงแสงที่ถูกกลืนกินได้ด้วยความมืดมิดของข้า!"

ร่างของจอมมารราชาพุ่งเข้าใส่ธารไทราวกับดาวตกแห่งความมืด ดาบแห่งความมืดถูกเหวี่ยงลงมาด้วยความเร็วที่สายตามนุษย์ไม่อาจมองเห็น เป็นการโจมตีที่เต็มไปด้วยเจตนาจะสังหารอย่างแท้จริง

แต่ธารไทกลับไม่ได้หลบเลี่ยง เขาเพียงยกดาบอัสนีขึ้นรับ การปะทะกันของดาบทั้งสองทำให้เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับท้องฟ้ากำลังแตกออก

ประกายสีทองและสีดำปะทะกันอย่างรุนแรง คลื่นพลังงานที่ถูกปลดปล่อยออกมาได้ปะทุออกไปรอบทิศ ทำให้ซากปรักหักพังของปราสาทมืดสั่นสะเทือนอย่างหนัก

"แข็งแกร่ง... แข็งแกร่งกว่าที่ข้าคาดไว้!" จอมมารราชาคำราม พลังแห่งความมืดในตัวเขาถูกปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง พลังงานสีดำสนิทไหลเวียนไปตามดาบ เพิ่มแรงปะทะมหาศาล

ธารไทกัดฟัน เขาเองก็รู้สึกได้ถึงแรงต้านมหาศาลที่ถาโถมเข้ามา แต่ดวงตาของเขากลับยังคงแน่วแน่

"เจ้าคิดว่าพลังของเจ้า... คือที่สุดแล้วอย่างนั้นหรือ?" ธารไทถามพลางเบียดดาบเข้าสู้ "เจ้ายังไม่เข้าใจ... พลังที่แท้จริง... มันมาจากการปกป้อง... ไม่ใช่การทำลาย!"

พลัน! ธารไทก็พลิกแพลงการรับดาบ เขากระโดดถอยหลังอย่างรวดเร็ว และใช้จังหวะที่จอมมารราชาเสียหลัก พลังงานสายฟ้าสีทองในตัวเขาพลันระเบิดออก

"อัสนีบาต... สังหารมาร!"

แสงสีทองสว่างจ้าจนแสบตา ปรากฏขึ้นรอบร่างของธารไท เขาหมุนตัวอย่างรวดเร็ว ดาบอัสนีกลายเป็นเพียงภาพลวงตาที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว พลังงานสายฟ้าสีทองถูกบีบอัดจนกลายเป็นลำแสงที่คมกริบราวกับใบมีด

ลำแสงสีทองพุ่งตรงเข้าใส่ร่างของจอมมารราชาอย่างรวดเร็ว ราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงมาอย่างแม่นยำ

จอมมารราชาตกใจ เขาพยายามใช้ดาบแห่งความมืดปัดป้อง แต่ลำแสงนั้นคมกริบยิ่งกว่าที่เขาคิด มันสามารถเจาะผ่านเกราะพลังงานแห่งความมืดของเขาได้

"อ๊ากกกก!" เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นเมื่อลำแสงสีทองกรีดผ่านแขนของจอมมารราชา ทำให้เกิดบาดแผลลึกที่กำลังถูกเผาไหม้ด้วยพลังแห่งสวรรค์

"เจ้า... เจ้าทำอะไรกับข้า!" จอมมารราชาตะโกนด้วยความเดือดดาล เลือดสีดำไหลซึมออกมาจากบาดแผล

ธารไทลอยลงมาหยุดยืนบนพื้นดิน เขากล่าวเสียงสงบ แต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด

"ข้ากำลังมอบบทเรียน... ให้แก่เจ้า"

จอมมารราชาไม่รอช้า เขาปลดปล่อยพลังแห่งความมืดทั้งหมดออกมาอีกครั้ง ร่างกายของเขาบิดเบี้ยว และดูราวกับจะแตกสลาย พลังงานสีดำสนิทแผ่กระจายออกไปทั่วบริเวณ

"หากเจ้าคิดว่าการทำลายข้า... จะทำให้เจ้าชนะ... เจ้าคิดผิดแล้ว! ข้าคือความมืด... ความมืดจะไม่มีวันตาย!"

พลัน! จอมมารราชาพลันแตกกระจายออกเป็นละอองควันสีดำสนิท ลอยฟุ้งไปในอากาศราวกับหมอกพิษ

ธารไทมองภาพนั้นด้วยสายตาที่สุขุม เขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่จุดจบ

"เจ้าปลอมแปลง... แต่ข้าจะตามเจ้าไปทุกหนทุกแห่ง"

ทันใดนั้นเอง! ท่ามกลางละอองควันสีดำที่กำลังจางหายไป มีเสียงกระซิบแผ่วเบาแต่เย็นยะเยือกดังขึ้น

"ข้าจะรอเจ้า... ณ ที่ที่แสงสว่างมิอาจส่องถึง..."

ธารไทเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่บัดนี้เริ่มมืดครึ้มลงอีกครั้ง สายฟ้าสีม่วงทมิฬยังคงครืนครั่น แต่ดูราวกับกำลังอ่อนกำลังลง

เขาได้ยินเสียงเรียกจากด้านหลัง

"ธารไท! เจ้าเป็นอะไรมากหรือเปล่า!?" เสียงของลดาที่อ่อนล้า แต่ยังคงเปี่ยมด้วยความห่วงใย ดังมาแต่ไกล

ธารไทหันกลับไปมอง เห็นร่างของลดาที่กำลังเดินโซซัดโซเซเข้ามา แต่ในมือของเธอยังคงถือดาบศักดิ์สิทธิ์ที่เปล่งแสงสีขาวนวลอยู่

"ข้าไม่เป็นไร... แต่ดูเหมือนว่า... การต่อสู้ครั้งนี้... ยังไม่จบลงง่ายๆ" ธารไทกล่าว พลางมองไปยังใจกลางปราสาทมืดที่บัดนี้เหลือเพียงซากปรักหักพัง

เขาจับดาบอัสนีในมือแน่น ความมุ่งมั่นในดวงตาฉายชัดขึ้นอีกครั้ง

"จอมมารราชา... เจ้าคิดว่าเจ้าหนีพ้นจากชะตากรรมที่เจ้าได้รับไปแล้วอย่างนั้นหรือ?"

สมรภูมิที่เคยเต็มไปด้วยเสียงกัมปนาทของสายฟ้าและคมดาบ บัดนี้กลับเงียบสงัดลง มีเพียงลมพายุที่พัดหวีดหวิวผ่านซากปรักหักพัง

ธารไทก้าวเท้าไปข้างหน้า สู่ใจกลางปราสาทมืด แม้ว่าจอมมารราชาจะสลายร่างไปแล้ว แต่เขารู้ดี ว่ามันเป็นเพียงการถอยทัพของความมืด และการเผชิญหน้าครั้งต่อไป... จะยิ่งใหญ่กว่านี้อย่างแน่นอน

เขาจะต้องตามล่าจอมมารราชาไปให้ถึงที่สุด... ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใดก็ตาม