ตอนที่ 13 — อัสนีพิโรธ ปราการแห่งมารสั่นคลอน

สายฟ้าสีม่วงทมิฬยังคงฟาดฟันลงมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับสวรรค์กำลังก่นด่าอาณาจักรแห่งความมืดมิดอันแสนชั่วร้าย แสงเจิดจ้าสาดส่องให้เห็นร่างของ ธารไท ยืนหยัดอย่างสง่างามกลางสมรภูมิที่เต็มไปด้วยซากศพของเหล่าปีศาจที่ถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่ว แต่ก็ไม่อาจกลบรัศมีแห่งพลังอันบริสุทธิ์ที่เปล่งประกายออกมาจากร่างของเขาได้ ดาบเล่มยาวคู่ใจที่สลักเสลาด้วยอักขระโบราณเปล่งแสงสีทองอร่าม ‌พร้อมรับมือกับการเผชิญหน้าครั้งสำคัญ

จอมมารราชา ผู้ปกครองอาณาจักรแห่งความมืดมิดมานับพันปี ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าธารไท ดวงตาของมันแดงก่ำดุจถ่านเพลิง สะท้อนภาพความพยาบาทและความแค้นที่สั่งสมมาอย่างยาวนาน ร่างกายมหึมาที่ปกคลุมด้วยเกล็ดสีดำสนิทราวกับหินออบซิเดียน แผงคอที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคมสั่นสะเทือนเล็กน้อย แสดงถึงความเดือดดาลที่ถูกยั่วยุ ​อากาศรอบตัวจอมมารราชาแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบจนน่าขนลุก เล่าปี่ที่แข็งกร้าวก่อตัวขึ้นรอบกาย ราวกับจะบีบคั้นทุกสรรพสิ่งให้มอดไหม้

“แก… มนุษย์ชั้นต่ำ… กล้าดียังไงถึงเหยียบย่างเข้ามาในปราการแห่งนี้!” เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของภูเขาไฟที่กำลังจะระเบิด ดังสะท้อนไปทั่วโถงกว้างของปราสาทมืด สั่นสะเทือนแม้กระทั่งกระดูกของเหล่าปิศาจที่ยังหลงเหลืออยู่

ธารไทไม่แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย ‍เขากระชับด้ามดาบในมือให้แน่นขึ้น รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก “ข้ามาเพื่อปลดปล่อยโลกใบนี้จากความมืดมิดที่แกสร้างมานานนับพันปี จอมมารราชา! วันนี้คือวันสิ้นสุดของอำนาจแก!”

“โง่เขลา! เจ้าคิดว่าพลังอันน้อยนิดของมนุษย์จะสามารถต่อกรกับข้าได้หรือ!” จอมมารราชาหัวเราะเสียงดังเย้ยหยัน ‌“ข้าคือผู้ที่สวรรค์เองยังต้องเกรงกลัว! คือผู้ที่อำนาจมืดมิดทั้งปวงต้องก้มหัวให้!”

ทันใดนั้น จอมมารราชาสะบัดมือ พลังงานสีดำทมิฬอันมหาศาลพวยพุ่งออกมาเป็นลำแสงพุ่งตรงเข้าใส่ธารไท ดาบแห่งแสงของธารไทส่องประกายสว่างวาบ เขาเงื้อดาบขึ้นรับ พลังงานสีทองอร่ามปะทะเข้ากับพลังงานสีดำ เกิดเป็นเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่า ‍แสงสว่างและเงามืดต่อสู้กันอย่างดุเดือด

“พลังของสวรรค์… เป็นเพียงเครื่องมือของผู้ที่โง่เขลา! เมื่อข้าพิชิตมันได้ โลกก็จะตกเป็นของข้า!” จอมมารราชาตะโกนก้อง พลังงานสีดำทมิฬทวีความรุนแรงขึ้นอีก สายฟ้าสีม่วงทมิฬที่ฟาดฟันจากเบื้องบนก็ดูเหมือนจะตอบสนองต่อคำพูดของมัน ราวกับจะสาดพลังงานแห่งความโกรธเกรี้ยวเข้าใส่ร่างของธารไท

ธารไทกัดฟันกรอด ​เขาผลักพลังงานของจอมมารราชาออกไปจนสุดกำลัง เหงื่อไหลซึมไปทั่วร่าง แต่ดวงตาของเขายังคงฉายแววแน่วแน่ “แกพูดผิด! พลังนี้ไม่ใช่เครื่องมือ… แต่มันคือเจตจำนง! เจตจำนงที่จะปกป้อง! เจตจำนงที่จะไม่ยอมแพ้!”

ขณะที่ธารไทกำลังเผชิญหน้ากับจอมมารราชาอยู่นั้น ​เหล่าปิศาจที่ยังหลงเหลืออยู่ก็เริ่มกรูกันเข้ามาหมายจะรุมสังหารเขา ทว่าธารไทก็ไม่ได้เสียสมาธิไปแม้แต่น้อย เขากวัดแกว่งดาบไปมาอย่างรวดเร็ว ดาบแห่งแสงฟาดฟันเหล่าปิศาจราวกับใบมีดอันคมกริบ เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมไปทั่ว เมื่อคมดาบของเขาผ่าร่างของพวกมันขาดสอง

“พวกแก… จงกลับไปสู่นรกภูมิที่พวกแกจากมา!” ธารไทตะโกนก้อง ​พลังที่แผ่ออกมาจากร่างของเขาขยายใหญ่ขึ้น เขาไม่ได้ใช้เพียงกำลังกาย แต่ยังปลดปล่อยพลังจิตอันมหาศาลออกมาด้วย

พลัน! แสงสีทองอร่ามก็แผ่ขยายวงกว้างออกไปจากร่างของธารไท มันสว่างเจิดจ้าเสียจนเหล่าปิศาจที่อยู่ใกล้ๆ ถึงกับร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของพวกมันเริ่มที่จะลุกไหม้เป็นเปลวไฟสีทองอย่างช้าๆ

“นี่มัน… เป็นไปได้ยังไง!” จอมมารราชาคำรามด้วยความตกตะลึง มันไม่เคยเห็นพลังเช่นนี้มาก่อน พลังที่บริสุทธิ์และรุนแรงถึงเพียงนี้ ไม่ใช่พลังของมนุษย์ธรรมดาแน่นอน

“พลังแห่งอัสนี… จารึกสวรรค์! มันคือพลังที่สวรรค์มอบให้ผู้ที่คู่ควร!” ธารไทประกาศก้อง ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยแสงสีทองที่สว่างยิ่งกว่าเดิม “และข้า… คือผู้ถูกเลือก!”

เมื่อกล่าวจบ ธารไทก็ยกดาบขึ้นสูงจรดฟ้า ทันใดนั้น! สายฟ้าสีทองอร่ามก็ฟาดผ่าลงมาจากเบื้องบน สลายก้อนเมฆสีม่วงทมิฬที่ปกคลุมท้องฟ้าให้แตกกระจายออกไปราวกับเศษแก้ว แสงแห่งสายฟ้าทองคำสาดส่องลงมาตรงไปยังดาบในมือของธารไท ราวกับสวรรค์กำลังหลอมรวมพลังอันศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดไว้ในคมดาบเล่มนั้น

“นี่คือ… อัสนีพิโรธ!” ธารไทเปล่งเสียง เขาหมุนตัวอย่างรวดเร็ว ดาบในมือสาดแสงวาบราวกับอัสนีบาตที่กำลังจะฟาดฟันลงมา

“ไม่! เจ้า… แกทำไม่ได้!” จอมมารราชาพยายามรวบรวมพลังทั้งหมดเข้าไว้ด้วยกัน มันแผ่พลังงานสีดำทมิฬออกไปเป็นเกราะกำบังหนาทึบ หวังจะสกัดกั้นพลังแห่งสวรรค์ที่กำลังจะพุ่งเข้ามา

แต่ก็สายเกินไป!

“ไปซะ! จอมมารราชา! วันแห่งความมืดมิดได้สิ้นสุดลงแล้ว!” ธารไทตะโกนสุดเสียง พร้อมกับฟาดฟันดาบลงไปสุดแรงเกิด

อัสนีบาตสีทองอร่ามพุ่งทะยานออกจากคมดาบของธารไท มันผ่าทะลวงม่านพลังสีดำทมิฬของจอมมารราชาได้อย่างง่ายดาย ราวกับจะพิสูจน์ว่าพลังอันบริสุทธิ์นั้นแข็งแกร่งกว่าพลังแห่งความมืดมิดเสมอ

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วปราสาทมืด แสงสว่างเจิดจ้าสาดส่องไปทุกอณู ร่างของจอมมารราชาถูกพลังแห่งอัสนีบาตกระแทกจนกระเด็นไปไกล ร่างกายมหึมาของมันเริ่มที่จะแตกสลายเป็นผุยผง สีดำทมิฬค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยแสงสีทองที่ค่อยๆ กัดกิน

“ข้า… จะกลับมา… แก… อย่าได้… หลงระเริง!” เสียงของจอมมารราชาค่อยๆ แผ่วเบาลง ก่อนจะหายไปในสายลม

ปราสาทมืดอันเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจของจอมมารราชา เริ่มที่จะสั่นคลอน เปลวเพลิงสีทองลุกไหม้ไปทั่วทุกมุม พลังที่เคยแผ่ปกคลุมอาณาจักรแห่งความมืดมิดกำลังจะสลายไป

ธารไททรุดตัวลงคุกเข่า ดาบในมือยังคงเปล่งแสงสีทองอยู่ แต่มันก็ค่อยๆ ลดแสงลง ร่างกายของเขาอ่อนแรงจากการใช้พลังอันมหาศาล แต่รอยยิ้มแห่งชัยชนะก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“จบแล้ว… ทุกอย่าง… จบลงเสียที…” เขาพึมพำ

แต่ขณะที่เขากำลังจะผ่อนคลาย ทันใดนั้น! เขาพลันรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง สายฟ้าสีม่วงทมิฬที่เคยฟาดฟันลงมาอย่างบ้าคลั่งนั้น กลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว!

“อะไรกัน… นี่มัน…!” ธารไทเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าอย่างตกใจ

ก้อนเมฆสีม่วงทมิฬที่เคยสลายไป กลับรวมตัวกันอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ยิ่งกว่าเดิม! มันก่อตัวเป็นพายุหมุนขนาดมหึมา ที่กำลังก่อตัวขึ้นใจกลางปราสาทมืด ท่ามกลางเสียงร้องโหยหวนของเหล่าปิศาจที่กำลังจะสลายไป

และท่ามกลางพายุหมุนนั้นเอง! มีร่างหนึ่ง… กำลังก่อตัวขึ้น… ร่างที่ใหญ่กว่า ร้ายกาจกว่า… และเต็มไปด้วยความแค้นที่สุกงอมกว่า…

“แก… คิดว่า… แกชนะแล้วหรือ… เจ้ามนุษย์… แก… เพิ่งจะ… ปลดปล่อย… สิ่งที่… น่ากลัวกว่า… ออกมา… เท่านั้น!” เสียงอันเย็นเยียบดังมาจากใจกลางพายุหมุนนั้น ราวกับเสียงกระซิบจากนรกอเวจี

ธารไทเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง… เขา… ทำผิดพลาดอย่างมหันต์… จริงหรือ…?