ตอนที่ 14 — พายุอัสนีบาต ปราณบรรจบ

สายฟ้าสีม่วงทมิฬยังคงฟาดฟันลงมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับสวรรค์กำลังก่นด่าอาณาจักรแห่งความมืดมิดอันแสนชั่วร้าย แสงเจิดจ้าสาดส่องให้เห็นร่างของ ธารไท ยืนหยัดอย่างสง่างามกลางสมรภูมิที่เต็มไปด้วยซากศพของเหล่าปีศาจและทหารหาญที่ล้มตายไปก่อนหน้านี้ ลมพายุโหมกระหน่ำราวกับจะพัดพาทุกสิ่งให้หายไป แต่ร่างของเขากลับตั้งมั่นราวกับภูผาที่ไม่อาจสั่นคลอน ดาบศักดิ์สิทธิ์ในมือส่องประกายสีทองอร่าม ‌สะท้อนภาพใบหน้าที่มุ่งมั่นของเขา ดวงตาคมกล้าทอประกายราวกับดวงดาวแห่งความหวัง ท่ามกลางความโกลาหล เขาคือจุดศูนย์กลางแห่งความสงบ เป็นแสงสว่างเดียวที่ยังคงส่องนำทาง

"ราชาแห่งความมืด เจ้ายังคิดจะยื้อเวลาอีกหรือ?" เสียงของธารไทก้องกังวาน ทะลวงผ่านเสียงสายฟ้าที่ฟาดเปรี้ยงปร้าง ​เขาเงยหน้าขึ้นมองยอดปราสาทมืดที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ราวกับจะท้าทายอำนาจสูงสุดแห่งความดำมืด

จากเบื้องบนของปราสาทเงาดำทะมึน ร่างสูงใหญ่ของจอมมารราชาปรากฏขึ้น ใบหน้าของมันถูกปกคลุมด้วยเงา แต่ดวงตาที่เปล่งประกายสีแดงฉานนั้นบ่งบอกถึงอำนาจที่ไร้ขอบเขต เสียงหัวเราะอันชั่วร้ายดังก้องกังวาน ท่ามกลางสายลมที่กระโชกแรง "โอ้... ‍เทพบุตรแห่งแสง เจ้ายังคงมีความหวังอันริบหรี่อยู่อีกหรือ? สมรภูมินี้คือสุสานของเจ้า!"

"ไม่ใช่สุสาน แต่เป็นแท่นบูชาแห่งชัยชนะของข้า!" ธารไทตะโกนกลับ พร้อมกับชูดาบศักดิ์สิทธิ์ขึ้นสูง แสงสว่างจากดาบพลันทวีความรุนแรงขึ้น จนสว่างเจิดจ้ากว่าสายฟ้าสีม่วงทมิฬที่ฟาดลงมาเสียอีก

จอมมารราชาไม่ตอบ ‌มันเพียงยกแขนข้างหนึ่งขึ้น เหนือฝ่ามือปรากฏลูกพลังงานสีดำมืดขนาดมหึมา ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว พลังงานมหาศาลที่แผ่ออกมารู้สึกได้ถึงความบิดเบี้ยวของมิติรอบข้าง "ให้ข้าแสดงให้เจ้าเห็นถึงพลังแห่งความสิ้นหวัง!"

ลูกพลังสีดำมืดนั้นถูกปล่อยออกมา มันพุ่งตรงมายังธารไทด้วยความเร็วที่ไม่อาจกะพริบตา ราวกับหลุมดำที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง

แต่ธารไทก็ไม่ได้หลบหนี เขาเพียงยืนนิ่ง ‍สองมือประสานกันที่หน้าอก ดาบศักดิ์สิทธิ์ถูกยกขึ้นตั้งตรง "สายฟ้าแห่งสวรรค์ จงมา!"

ทันใดนั้น สายฟ้าสีม่วงทมิฬที่กำลังฟาดลงมาอย่างบ้าคลั่ง กลับพลันเปลี่ยนทิศทาง มันไหลวนรอบตัวธารไท ดุจดังเกลียวคลื่นที่มารวมตัวกัน ​แสงสว่างจากดาบศักดิ์สิทธิ์ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น กลายเป็นลำแสงสีทองอร่ามที่พุ่งทะยานออกไปปะทะเข้ากับลูกพลังสีดำมืดนั้น

เกิดการปะทะกันอย่างรุนแรง แสงสว่างและเงามืด โล่แห่งความหวังและหอกแห่งความสิ้นหวัง ชนกันกลางอากาศ เกิดเป็นคลื่นพลังงานที่ระเบิดออกไปรอบทิศทาง พลังของมันรุนแรงเสียจนพื้นดินรอบข้างสั่นสะเทือน แผ่นหินแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ​ซากศพของเหล่าปีศาจที่กองพะเนินอยู่พลันปลิวว่อนราวกับใบไม้แห้ง

ธารไทยืนหยัดอย่างมั่นคง แม้คลื่นพลังจะซัดเข้าใส่จนร่างเขาโอนเอนเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงรักษาการทรงตัวไว้ได้ ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปยังจอมมารราชาอย่างไม่ลดละ

"พลังของเจ้า... ไม่ได้ไร้ความหมาย" จอมมารราชาเอ่ยเสียงเครียดขึ้นเล็กน้อย มันไม่เคยเจอสิ่งมีชีวิตใดที่สามารถต้านทานพลังของมันได้ถึงเพียงนี้ "แต่ก็ยังห่างชั้นนัก!"

มันยกมือทั้งสองข้างขึ้น ​พลังงานสีดำมืดพลันปะทุออกมาจากร่างของมันอย่างบ้าคลั่ง รัศมีแห่งความชั่วร้ายแผ่ขยายออกไปทั่วบริเวณ สายฟ้าสีม่วงทมิฬรอบตัวธารไทเริ่มถูกพลังงานสีดำมืดนั้นกลืนกิน

"นี่คือพลังที่แท้จริงของข้า! พลังแห่งความมืดที่ไร้จุดจบ!" จอมมารราชาตะโกนก้อง

ธารไทกัดฟันแน่น เขารู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่ถาโถมเข้ามา พลังของจอมมารราชาแข็งแกร่งกว่าที่เขาคาดคิดไว้มากนัก "ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นถึงพลังแห่งความมุ่งมั่น!"

เขากล่าวพลางยกดาบศักดิ์สิทธิ์ขึ้นเหนือหัว ปลายดาบชี้ตรงไปยังท้องฟ้าที่บัดนี้เต็มไปด้วยพายุสายฟ้าสีม่วงทมิฬ "สวรรค์! โปรดมอบพลังอันบริสุทธิ์แก่ข้า! พลังแห่งอัสนีบาต!"

คำอธิษฐานของเขาดังก้องไปทั่วสนามรบ ทันใดนั้น สายฟ้าสีม่วงทมิฬที่เคยฟาดลงมาอย่างบ้าคลั่ง กลับพลันเปลี่ยนเป็นสีขาวบริสุทธิ์ราวกับแสงแห่งสวรรค์ แสงสว่างนั้นเจิดจ้าจนน่าพรั่นพรึง แผ่กระจายออกไปทั่วอาณาเขต

สายฟ้าสีขาวบริสุทธิ์หลายสิบเส้นพุ่งตรงลงมาจากฟากฟ้าราวกับห่าฝน มันไม่ได้โจมตีด้วยความรุนแรง แต่กลับแผ่รัศมีแห่งพลังที่บริสุทธิ์และศักดิ์สิทธิ์ ลบล้างพลังงานสีดำมืดที่จอมมารราชาแผ่ออกมา

จอมมารราชาคำรามด้วยความเดือดดาล "เป็นไปไม่ได้! พลังอันบริสุทธิ์เช่นนี้... ไม่มีสิ่งใดในโลกนี้จะต่อต้านข้าได้!"

แต่คำพูดของมันกลับกลายเป็นเพียงเสียงหัวเราะเยาะของธารไท "เจ้าประเมินพลังแห่งความดีงามต่ำเกินไป ราชาแห่งความมืด!"

ธารไทก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างมั่นคง สายฟ้าสีขาวบริสุทธิ์เหล่านั้นพลันไหลเข้าสู่ร่างของเขา ราวกับเขากำลังดูดซับพลังแห่งสวรรค์ พลังงานมหาศาลที่ไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายของเขา ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

กล้ามเนื้อของเขาพลันเปล่งประกายสีทองอ่อนๆ เส้นเลือดที่มองเห็นได้จากผิวหนังพลันส่องแสงวาววับราวกับสายฟ้าที่ถูกกักเก็บไว้ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีฟ้าประกายราวกับท้องฟ้าในยามรุ่งอรุณ

"พลังนี้... มันคือปราณแห่งสวรรค์!" ธารไทกล่าว พร้อมกับยกดาบศักดิ์สิทธิ์ขึ้นอีกครั้ง ปลายดาบพลันมีประกายแสงสีทองที่รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า

"ถึงเวลาแล้ว ที่จะจบเรื่องนี้!"

เขาตะโกนก้อง พร้อมกับพุ่งเข้าใส่จอมมารราชาด้วยความเร็วเหนือเสียง ราวกับภาพลวงตา สายฟ้าสีขาวบริสุทธิ์โอบล้อมร่างของเขาไว้ เป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่ง

จอมมารราชาเห็นดังนั้นก็หน้าซีดเผือด มันสัมผัสได้ถึงพลังที่น่าสะพรึงกลัวที่กำลังจะมาถึง "เจ้า... เจ้าจะทำอะไร!"

"ข้าจะเผาผลาญเจ้าให้สิ้นซาก ด้วยแสงแห่งสวรรค์!"

ธารไทตะโกนกลับ พร้อมกับฟันดาบศักดิ์สิทธิ์ลงไปสุดแรงเกิด แสงสว่างสีทองอร่ามที่ปลายดาบพลันปะทุออกมาราวกับดวงอาทิตย์ขนาดย่อมๆ พุ่งตรงเข้าใส่จอมมารราชา

เกิดการปะทะกันครั้งสุดท้ายที่รุนแรงเกินกว่าจะบรรยาย แสงสว่างที่เจิดจ้าจนแสบตา แผ่ขยายออกไปทั่วปราสาทมืด และเลยออกไปถึงสมรภูมิเบื้องล่าง เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับฟ้ากำลังจะถล่ม

เมื่อแสงสว่างจางลง สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าคือร่างของจอมมารราชาที่กำลังสลายไปเป็นอนุภาคแสงสีดำ ก่อนจะจางหายไปในอากาศ เหลือไว้เพียงเสียงคร่ำครวญอันแผ่วเบา

สมรภูมิที่เคยเต็มไปด้วยความมืดมิดและความหวาดกลัว บัดนี้พลันกลับกลายเป็นความเงียบสงัด มีเพียงเสียงสายลมที่พัดผ่านเบาๆ แสงสว่างจากดาบศักดิ์สิทธิ์ของธารไทเริ่มอ่อนกำลังลง เผยให้เห็นร่างของเขาที่ยืนนิ่งอยู่กลางปราสาทมืดที่บัดนี้พังทลายลงบางส่วน

ธารไททรุดตัวลงคุกเข่า เขาเหนื่อยล้า แต่ดวงตายังคงทอประกายแห่งชัยชนะ

"สำเร็จแล้ว..." เขาพึมพำ

แต่ความสงบสุขนั้นอยู่ได้ไม่นานนัก ทันใดนั้น แผ่นดินก็พลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงขึ้นอีกครั้ง เสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวดังมาจากเบื้องลึกของปราสาทที่พังทลาย

"เจ้า... เจ้าคิดว่ามันจบแค่นี้หรือ... เทพบุตรแห่งแสง!"

เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของจอมมารราชา มันเป็นเสียงที่เย็นยะเยือกกว่า ชั่วร้ายกว่า และทรงพลังยิ่งกว่า

ธารไทเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ สิ่งที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขาคือ รอยแยกขนาดมหึมาที่กำลังก่อตัวขึ้นกลางอากาศ เหนือซากปรักหักพังของปราสาทมืด รอยแยกนั้นส่องแสงสีม่วงทมิฬอันดำมืด บ่งบอกถึงมิติที่ชั่วร้ายที่ไม่เคยมีใครรู้จัก

"นี่มันอะไรกัน..." ธารไทอุทาน

จากรอยแยกนั้น พลังงานอันมืดมิดพลันไหลทะลักออกมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับปากของสัตว์ประหลาดที่กำลังจะกลืนกินโลกทั้งใบ

ธารไทลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว แม้จะเหนื่อยล้า แต่สัญชาตญาณแห่งนักรบก็พลันตื่นตัว เขากำดาบศักดิ์สิทธิ์ในมือแน่น

"ครั้งนี้... จะเป็นศึกที่แท้จริง"

เขาเตรียมพร้อมเผชิญหน้ากับภัยคุกคามครั้งใหม่ ที่ดูเหมือนจะร้ายกาจยิ่งกว่าจอมมารราชาเสียอีก.