ตอนที่ 16 — เปลวอัสนีปะทะเงาทมิฬ

แสงสีม่วงทมิฬอันบ้าคลั่งยังคงถาโถมลงมาอย่างไม่หยุดหย่อน ราวกับทวยเทพกำลังพิโรธ พลันบดบังแสงจันทร์และหมู่ดาวจนมิด ปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติที่สะท้อนถึงความขัดแย้งอันยิ่งใหญ่ ระหว่างพลังแห่งสวรรค์และอเวจี ณ ใจกลางสมรภูมิที่สาดแสงเจิดจ้าด้วยอัสนีบาต ร่างอันสง่างามของ ‌ธารไท ยืนหยัดอย่างท้าทายท่ามกลางกองซากอสุรกายและเหล่าปิศาจที่สิ้นฤทธิ์ไปแล้ว ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยพลังอันไร้ขีดจำกัด สะท้อนแสงสายฟ้าที่ฟาดผ่านไปมา ราวกับเป็นศูนย์รวมแห่งพายุอัสนี

ดาบเทพ "ประกายฟ้า" ที่อยู่ในมือของเขากระจายแสงสีขาวบริสุทธิ์ คอยขับไล่ความมืดมิดรอบกาย ​ธารไทสูดลมหายใจลึก ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยพลังที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างต่อเนื่อง พลังแห่งสวรรค์ที่สถิตอยู่ในตัวเขาตอบสนองต่อสมรภูมิแห่งนี้ ยิ่งความมืดมิดของอาณาจักรจอมมารแผ่ขยายมากเท่าไหร่ พลังของเขาก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น

เบื้องหน้าเขา ปรากฏร่างอันมหึมาของ จอมมารราชา ชายผู้มีเคราสีดำขลับดุจรัตติกาล ‍ดวงตาแดงฉานราวกับถ่านเพลิง สวมเกราะสีดำสนิทที่สลักลวดลายอันน่าสะพรึงกลัว ร่างกายของเขาแผ่รัศมีแห่งความชั่วร้ายและความตายออกมาอย่างชัดเจน เสียงคำรามก้องกังวานของจอมมารดังราวกับฟ้าผ่า "มนุษย์เอ๋ย เจ้ากล้าดียังไงมาเหยียบย่างดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของข้า! เจ้าจะถูกบดขยี้เป็นจุล!"

ธารไทแสยะยิ้ม ดวงตาของเขาฉายแววเด็ดเดี่ยว ‌"ข้ามาเพื่อปลดปล่อยอาณาจักรนี้จากเงาแห่งความมืดมิดของเจ้า จอมมาร! แสงแห่งความหวังจะสาดส่องมายังที่นี่อีกครั้ง!"

สิ้นเสียงของธารไท เขากระโจนเข้าใส่จอมมารด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ดาบประกายฟ้าฟาดฟันออกไปเป็นเส้นแสงสีขาวตัดผ่านอากาศ เกิดเป็นเสียงแหวกอากาศดังหวีดหวิว

จอมมารหัวเราะเสียงแหบพร่า "ช่างไร้เดียงสา! พลังของเจ้าเทียบไม่ได้กับอำนาจของข้า!" ‍มือข้างหนึ่งของจอมมารยกขึ้นเหนือศีรษะ พลันมีลูกไฟสีดำสนิทก่อตัวขึ้น ก่อนจะถูกปาเข้าใส่ธารไทด้วยความเร็วสูง

ธารไทไม่สะทกสะท้าน เขาหมุนตัวหลบลูกไฟสีดำได้อย่างฉิวเฉียด ก่อนจะใช้ดาบประกายฟ้าปัดป้องการโจมตีของจอมมารอีกครั้ง เสียงปะทะของโลหะดังสนั่นหวั่นไหว ชนวนประกายไฟสาดกระเด็นไปทั่วบริเวณ

"เจ้ามีเพียงเท่านี้หรือ?" ธารไทเอ่ยถามพร้อมกับพุ่งเข้าโจมตีอย่างต่อเนื่อง ​เขาใช้กระบวนท่าที่พลิ้วไหวราวกับสายลม สลับกับการโจมตีที่รุนแรงราวกับสายฟ้า ดาบประกายฟ้าของเขาฟาดฟันลงมาอย่างไม่หยุดยั้ง ก่อให้เกิดแสงสว่างจ้าจนยากจะมองเห็น

จอมมารเริ่มมีอาการหงุดหงิด ความโกรธแค้นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง "เจ้าจะทำให้ข้าโมโห! พลังที่แท้จริงของข้าจะฉีกเจ้าเป็นชิ้นๆ!"

จอมมารรวบรวมพลังแห่งความมืดมิดไว้ที่ฝ่ามือทั้งสองข้าง พลันมีเงาดำทะมึนก่อตัวขึ้นรอบตัวเขา ​ล้อมกรอบธารไทไว้ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง

"เงาทมิฬ!" จอมมารตะโกนเสียงก้อง "จงสลายไปเสีย!"

เงาดำทะมึนพุ่งเข้าใส่ธารไทจากทุกทิศทุกทาง ราวกับสัตว์ร้ายที่หิวกระหาย ต้องการจะกลืนกินเหยื่อให้สิ้นซาก

ธารไทไม่หวาดหวั่น เขาสูดลมหายใจลึกอีกครั้ง ดวงตาของเขาฉายแววแน่วแน่ "ข้าจะไม่ยอมแพ้!"

เขาชูดาบประกายฟ้าขึ้นเหนือศีรษะ ​แสงสีขาวบริสุทธิ์ที่เปล่งออกมาจากดาบสว่างไสวขึ้นอย่างมหาศาล พลันมีสายฟ้าสีทองคำสว่างเจิดจ้าพุ่งออกจากดาบ ฟาดฟันเข้าใส่เงาดำทะมึนเหล่านั้นอย่างบ้าคลั่ง

เสียงปะทะดังสนั่นหวั่นไหว แสงสีทองคำและเงาดำทะมึนสู้กันอย่างดุเดือด พลังที่ปะทะกันก่อให้เกิดคลื่นกระแทกที่รุนแรงจนพื้นดินสั่นสะเทือน

"เป็นไปไม่ได้!" จอมมารคำรามด้วยความตกตะลึง "พลังแห่งสวรรค์ของเจ้าแข็งแกร่งเกินไป!"

ธารไทไม่ตอบ เขาใช้พลังทั้งหมดที่มีผลักดันสายฟ้าสีทองคำออกไป เผาไหม้เงาดำทะมึนเหล่านั้นจนสิ้นซาก

"ถึงตาของเจ้าบ้างแล้ว!" ธารไทตะโกนพร้อมกับพุ่งเข้าโจมตีจอมมารอย่างเต็มกำลัง

เขาใช้กระบวนท่า "ฟ้าผ่าปฐพี" ดาบประกายฟ้าฟาดฟันลงมาดุจสายฟ้าสีทองคำที่กำลังผ่าลงมาจากฟากฟ้า

จอมมารพยายามป้องกันตัวเอง แต่พลังของธารไทนั้นรุนแรงเกินกว่าที่เขาจะต้านทานได้ ดาบประกายฟ้าฟันเข้าใส่เกราะของจอมมาร เกิดเป็นรอยร้าวขนาดใหญ่

"อ๊ากกก!" จอมมารร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

ธารไทไม่หยุดยั้ง เขาใช้กระบวนท่า "อัสนีผ่าใจ" รวบรวมพลังทั้งหมดไว้ที่ปลายดาบ ก่อนจะพุ่งเข้าใส่จอมมารอีกครั้ง

"นี่คือจุดจบของเจ้า!" ธารไทกล่าวเสียงเฉียบขาด

ดาบประกายฟ้าฟาดฟันเข้าใส่กลางอกของจอมมาร พลันเกิดแสงสว่างจ้าทะลุผ่านร่างของจอมมารไป

จอมมารยืนแข็งทื่อ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ ก่อนจะค่อยๆ สลายกลายเป็นผงธุลีสีดำ ท่ามกลางแสงอัสนีที่ยังคงฟาดฟันอยู่

สมรภูมิที่เคยเต็มไปด้วยความโกลาหลเริ่มสงบลง แม้ว่าอัสนีบาตจะยังคงสาดส่องอยู่ แต่ก็ไม่มีความรุนแรงเฉกเช่นเดิมแล้ว

ธารไททรุดตัวลงคุกเข่า หายใจหอบเหนื่อย แต่ในดวงตาของเขายังคงฉายแววแห่งชัยชนะ

"ข้าทำได้แล้ว..." เขากล่าวเบาๆ

ทันใดนั้น เสียงหัวเราะอันชั่วร้ายก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ มันไม่ใช่เสียงของจอมมาร

"เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วหรือ?" เสียงนั้นดังมาจากเงามืดที่ปรากฏขึ้นที่ปลายสมรภูมิ

ธารไทเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ

"ใครกัน?" เขาถาม

จากเงามืดนั้น ปรากฏร่างอันสง่างามของหญิงสาวนางหนึ่ง สวมชุดสีดำสนิท ผมยาวสีดำขลับ ดวงตาของเธอเปล่งประกายสีแดงฉานราวกับเลือด

"ข้าคือ ราชินีอสุรา ทายาทแห่งจอมมารราชา" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "เจ้าอาจจะฆ่าพ่อของข้าได้ แต่เจ้าไม่สามารถทำลายเผ่าพันธุ์ของข้าได้"

"เป็นไปไม่ได้!" ธารไทอุทาน "จอมมารราชาไม่มีทายาท!"

"เจ้าไม่รู้สิ่งใดเลย" ราชินีอสุราหัวเราะ "พลังของข้าเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น"

พลันมีเงาอสุรกายขนาดมหึมาปรากฏขึ้นที่เบื้องหลังของราชินีอสุรา ออร่าแห่งความมืดมิดแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ

ธารไทลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ดาบประกายฟ้าในมือของเขาส่องแสงสว่างขึ้นอีกครั้ง

"ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าทำลายความหวังของอาณาจักรนี้!" เขากล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว

ราชินีอสุราแสยะยิ้ม "แล้วเราจะได้เห็นกัน!"

เธอชูมือขึ้น ทันใดนั้น พลังแห่งความมืดมิดอันรุนแรงก็พุ่งเข้าใส่ธารไท

ธารไทตั้งรับอย่างมั่นคง แต่เขารู้สึกได้ถึงพลังอันมหาศาลที่กำลังถาโถมเข้ามา มันไม่ใช่พลังที่เขาเคยเผชิญหน้ามาก่อน

สมรภูมิแห่งนี้กำลังจะกลายเป็นสมรภูมิแห่งใหม่ ที่ซึ่งพลังอันยิ่งใหญ่กว่าจะถูกปลดปล่อยออกมา

ธารไทจะรับมือกับราชินีอสุราได้อย่างไร? และอำนาจที่แท้จริงของเธอคืออะไร? ความขัดแย้งครั้งใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางแสงอัสนีที่ยังคงสาดส่อง...