ตอนที่ 20 — ทลายปฐพี จารึกอัสนี

แสงสีม่วงทมิฬยังคงฟาดฟันลงมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับสวรรค์กำลังก่นด่าอาณาจักรแห่งความมืดมิดอันแสนชั่วร้าย แสงเจิดจ้าสาดส่องให้เห็นร่างของธารไท ยืนหยัดอย่างสง่างามกลางสมรภูมิที่เต็มไปด้วยซากศพของเหล่าปีศาจและอัศวินแห่งความมืดที่ถูกสายฟ้าสวรรค์สังหาร สภาพของปราสาทมืดที่ครั้งหนึ่งเคยยิ่งใหญ่ บัดนี้แหลกสลายไปเกือบทั้งหมด กำแพงหินสีดำสนิทแตกระแหง เปลวเพลิงสีดำสนิทลุกไหม้ไปทั่วราวกับมีชีวิต ‌โชคชะตาของอาณาจักรมืดที่ดำรงอยู่มายาวนาน กำลังจะถึงจุดจบ

จอมมารราชา อาร์คาดิอัส ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าธารไท ร่างกายของเขาที่เคยเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแข็งแกร่ง บัดนี้มีรอยแผลฉกรรจ์จากสายฟ้าสวรรค์ปรากฏอยู่ทั่วตัว แต่แววตาของเขากลับยังคงเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ไม่ย่อท้อ ​ความแค้นที่ถูกกดทับมานานนับศตวรรษ แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนบรรยากาศรอบกายเย็นเยียบลงอย่างน่าประหลาด

“เจ้าคิดว่าการทำลายปราสาทของข้า จะสามารถสยบความยิ่งใหญ่ของข้าได้งั้นรึ เจ้าเด็กน้อย” เสียงของอาร์คาดิอัสก้องกังวานไปทั่วสมรภูมิ บาดแผลที่เขาได้รับนั้นลึกพอที่จะทำให้มนุษย์ธรรมดาสิ้นชีพไปแล้วนับร้อยครั้ง แต่สำหรับจอมมารราชา เขาเพียงแค่หายใจหอบหนักขึ้นเล็กน้อย

ธารไทไม่ตอบ ‍เขาเพียงแค่ยกดาบสวรรค์ "อัสนีจารึก" ขึ้นมา แสงสีม่วงทมิฬที่ยังคงสาดส่องลงมา ดูเหมือนจะถูกดึงดูดเข้าสู่ดาบเล่มนี้ และยิ่งทำให้ดาบเปล่งประกายเจิดจ้ายิ่งขึ้นไปอีก เป็นประกายที่ดูราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง

“คำพูดของคนใกล้ตาย มักจะไร้ความหมาย” ‌ธารไทตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยพลังอำนาจที่ยากจะเทียบเทียม

“ไร้ความหมายอย่างนั้นรึ! เจ้าไม่เข้าใจเลยสินะ ว่าเจ้ากำลังต่อสู้กับอะไร” อาร์คาดิอัสหัวเราะเสียงดัง ชวนขนลุก “สวรรค์ส่งสายฟ้าลงมาเพื่อก่นด่าข้า งั้นรึ! ‍ฮ่าๆๆ! สวรรค์น่ะอ่อนแอเกินไปนัก! ความมืดมิดต่างหาก คือพลังที่แท้จริง! พลังที่สามารถกลืนกินทุกสรรพสิ่ง!”

เมื่อพูดจบ อาร์คาดิอัสก็ยกมือขึ้น ร่างกายของเขาบิดเบี้ยวผิดรูปไปอย่างน่ากลัว เส้นเลือดสีดำปูดโปนขึ้นมาตามแขน ​และเปลวเพลิงสีดำสนิทก็ลุกไหม้ขึ้นรอบกายเขาอย่างรุนแรง ดินรอบตัวเขาเริ่มสั่นสะเทือน หินผาเริ่มแตกออก รอยร้าวสีดำสนิทแผ่ขยายออกไปราวกับใยแมงมุม

“นี่คือพลังที่แท้จริงของข้า! ปฐพีแห่งอัคคีมาร!” อาร์คาดิอัสตะโกนก้อง ร่างกายของเขาถูกห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงสีดำสนิทที่ลุกไหม้จนกลายเป็นรูปร่างของอสูรกายที่น่าเกรงขาม ดวงตาของเขาแดงฉานราวกับถ่านไฟนรก

“ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็น ​ถึงความแตกต่างระหว่างพลังแห่งสวรรค์ กับพลังแห่งนรก!”

พื้นดินใต้เท้าของธารไทเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยร้าวสีดำแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว ราวกับโลกกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ธารไทสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวอาร์คาดิอัส พลังงานแห่งความมืดที่เข้มข้นจนสัมผัสได้

“จงเผชิญหน้ากับมันให้เต็มที่! อัสนีบาต จารึกสวรรค์!” ​อาร์คาดิอัสคำราม เขาดีดนิ้วออกไป แรงระเบิดจากปลายนิ้วของเขาสามารถบดขยี้ทุกสรรพสิ่งให้กลายเป็นจุล

แต่ธารไทก็ไม่หวั่นไหว เขาเพียงแค่ก้าวเท้าไปข้างหน้าเล็กน้อย ดาบอัสนีจารึกในมือของเขาเปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นอีกครั้ง แสงสีม่วงทมิฬที่สาดส่องลงมาจากฟากฟ้า ได้หลอมรวมเข้ากับพลังของดาบ จนกลายเป็นลำแสงสีม่วงเข้มทะลุทะลวงราวกับมีดปาดน้ำแข็ง

“จงดูพลังของสวรรค์ ที่จะดับสูญความมืดของเจ้า!” ธารไทตะโกนสวนกลับ พร้อมกับสะบัดดาบไปข้างหน้า

ลำแสงสีม่วงเข้มพุ่งตรงเข้าปะทะกับเปลวเพลิงสีดำที่ห่อหุ้มร่างของอาร์คาดิอัส เกิดเป็นเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว โลกทั้งใบดูเหมือนจะถูกฉีกออกเป็นสองส่วน แสงสว่างสีม่วงปะทะกับความมืดสีดำ เกิดเป็นภาพอันน่าตื่นตาตื่นใจ

แต่เปลวเพลิงสีดำของอาร์คาดิอัสกลับดูดกลืนพลังของลำแสงสีม่วงเข้าไป ราวกับมันมีความหิวกระหายอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ร่างกายของอาร์คาดิอัสที่ถูกห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงสีดำ ยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนบดบังแสงสว่างจากสายฟ้าสวรรค์ไปจนเกือบหมด

“ฮ่าๆๆ! เจ้าเห็นรึยัง! พลังแห่งนรก! มันสามารถกลืนกินทุกสิ่ง! แม้แต่สายฟ้าแห่งสวรรค์อันเลื่องชื่อของเจ้า!” อาร์คาดิอัสหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

“มันยังไม่จบหรอก” ธารไทกล่าวเสียงนิ่ง เขากระชับดาบในมือให้แน่นขึ้น

“เจ้าจะทำอะไรได้อีกล่ะ! พลังของเจ้าหมดแล้ว!” อาร์คาดิอัสเย้ยหยัน

“ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็น ถึงพลังที่แท้จริงของ ‘อัสนีบาต จารึกสวรรค์’!”

ทันใดนั้นเอง ธารไทก็หลับตาลง ลมหายใจของเขาเริ่มหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ เขาเริ่มรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี พลังที่เขาได้ฝึกฝนมาตลอดชีวิต พลังที่ได้รับจากเหล่าเทพบริสุทธิ์ พลังแห่งความหวังของมวลมนุษย์

แสงสีม่วงทมิฬที่สาดส่องลงมาจากฟากฟ้า ก็เริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ราวกับถูกดึงดูดให้มารวมตัวกันที่ใจกลางสมรภูมิแห่งนี้

“นี่คือ… พลังแห่งการกวาดล้าง! อัสนีบาต! รวมม่านฟ้า!”

ร่างของธารไทลอยขึ้นเหนือพื้นดินอย่างช้าๆ ดาบอัสนีจารึกในมือของเขา เปล่งประกายเจิดจ้ายิ่งกว่าครั้งไหนๆ แสงสีม่วงทมิฬที่เคยสาดส่องเป็นเส้นสาย บัดนี้ได้รวมตัวกันเป็นม่านแสงสีม่วงขนาดมหึมาที่ทอดตัวลงมาจากฟากฟ้า ราวกับเป็นทางเชื่อมระหว่างสวรรค์และโลกมนุษย์

ม่านแสงสีม่วงนั้น แผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า ทั้งซากปรักหักพัง เปลวเพลิงสีดำ และเหล่าปีศาจที่ยังคงหลงเหลืออยู่

อาร์คาดิอัสสัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลที่กำลังก่อตัวขึ้น พลังที่แม้แต่เขาเองก็ไม่เคยสัมผัสมาก่อน พลังที่ทำให้เขารู้สึกถึงความหวาดหวั่นเป็นครั้งแรก

“เป็นไปไม่ได้! พลังแบบนี้…” อาร์คาดิอัสอุทานด้วยความตกตะลึง

“นี่คือ… สัญญาณแห่งการสิ้นสุดของความมืดมิด!” ธารไทกล่าวเสียงก้องกังวาน

ม่านแสงสีม่วงมหึมา ทอดตัวลงมาตรงๆ สู่ตัวอาร์คาดิอัสที่กำลังอึ้งงันอยู่

“สวรรค์… กำลัง… พิโรธ!”

อาร์คาดิอัสพยายามรวบรวมพลังทั้งหมดที่มีเพื่อต่อต้าน แต่เขาก็รู้ดีว่ามันไร้ประโยชน์ พลังของม่านแสงอัสนีนี้ มันไม่ใช่แค่พลังแห่งการทำลายล้าง แต่เป็นพลังแห่งการชำระล้าง

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก!"

เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวังของอาร์คาดิอัส ดังขึ้นพร้อมกับเสียงระเบิดอันมหาศาล แสงสีม่วงทมิฬสว่างจ้าจนมองเห็นไปไกลหลายร้อยลี้ ปฐพีทั้งปวงสั่นสะเทือนราวกับกำลังจะแตกออก

เมื่อแสงสว่างสงบลง สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าธารไท คือหลุมขนาดมหึมาที่เกิดจากการระเบิดของพลังครั้งนี้ ใจกลางหลุมนั้น ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของปราสาทมืด หรือร่างของจอมมารราชาอาร์คาดิอัสอีกต่อไป เหลือเพียงแต่พื้นดินที่ถูกเผาไหม้จนกลายเป็นสีดำสนิท

ธารไทค่อยๆ ลอยลงสู่พื้น เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่บัดนี้เริ่มปรากฏแสงอาทิตย์อ่อนๆ ส่องลอดผ่านม่านเมฆสีม่วงทมิฬที่เริ่มจางหายไป

“ความมืด… ได้ถูกขับไล่ไปแล้ว…” ธารไทพึมพำ

แต่แล้ว เขาก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นจากใจกลางหลุมนั้น เป็นความรู้สึกบางเบา แต่แฝงไว้ด้วยพลังงานที่น่าขนลุก

ปรากฏเงาร่างหนึ่งค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากเถ้าถ่านและพื้นดินสีดำสนิท เป็นเงาร่างที่คล้ายคลึงกับอาร์คาดิอัส แต่ดูราวกับถูกสร้างขึ้นมาจากความมืดที่บริสุทธิ์ ดวงตาของมันแดงก่ำ และแววตาของมันเต็มไปด้วยความเกลียดชังอันไร้ที่สิ้นสุด

“เจ้า… คิดว่า… ทุกอย่าง… จบลงแล้วรึ…” เสียงกระซิบที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งดังขึ้น “พลังแห่งความมืด… ไม่มีวัน… สูญสิ้น…”

ธารไทเบิกตากว้าง เขารู้สึกถึงอันตรายที่มากกว่าเดิมหลายเท่า สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าเขา ไม่ใช่อาร์คาดิอัสอีกต่อไป แต่เป็นสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่า… ความมืดที่แท้จริง… ที่เพิ่งจะตื่นขึ้น…