ตอนที่ 21 — ลมหายใจสุดท้ายของราชา

สายฟ้าสีม่วงทมิฬยังคงฟาดฟันลงมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับสวรรค์กำลังก่นด่าอาณาจักรแห่งความมืดมิดอันแสนชั่วร้าย แสงเจิดจ้าสาดส่องให้เห็นร่างของธารไท ยืนหยัดอย่างสง่างามกลางสมรภูมิที่เต็มไปด้วยซากศพของเหล่าปีศาจ ลมเย็นเฉียบพัดพาเอาไอสังหารของเหล่าอสูรร้ายที่ตายไป ปะปนกับกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ

ธารไทก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ดาบศักดิ์สิทธิ์ในมือส่องประกายวับวาว สะท้อนแสงสายฟ้าจนเกิดเป็นรัศมีสีเงินยวงรอบกาย ‌เขาไม่รู้สึกเหนื่อยล้าแม้แต่น้อย พลังที่ไหลเวียนอยู่ในกายราวกับสายธารอันไม่มีที่สิ้นสุด สรรพสิ่งรอบตัวดูราวกับหยุดนิ่ง เมื่อเทียบกับความมุ่งมั่นอันแรงกล้าที่ฉายชัดในแววตาของเขา

“เจ้ายังคงดื้อดึงนักนะ มนุษย์” เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากเบื้องหน้า จอมมารราชาปรากฏกายขึ้นจากเงามืดที่แผ่ปกคลุมใจกลางปราสาทมืด ร่างกายของมันใหญ่โตราวกับภูเขา ​ดวงตาแดงฉานราวกับถ่านเพลิง จ้องมองมาที่ธารไทด้วยความเกลียดชังอันไร้ขอบเขต

“ข้าไม่เคยคิดจะยอมแพ้ต่อความมืดมิดเช่นเจ้า” ธารไทตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แสงสายฟ้าเริ่มสว่างจ้าขึ้นอีกครั้ง ราวกับสวรรค์กำลังสนับสนุนเขา

จอมมารราชาหัวเราะเสียงดังราวกับเสียงฟ้าร้อง “เหลวไหล! พลังของเจ้ามาจากที่ใดกัน? พลังที่สามารถสั่นคลอนอาณาจักรของข้าได้เช่นนี้? ‍เจ้าเป็นเพียงมนุษย์ที่หลงผิด!”

“ข้าไม่ได้หลงผิด แต่ข้ากำลังทำในสิ่งที่ถูกต้อง” ธารไทยกดาบขึ้นชี้ไปที่จอมมารราชา “ข้าจะปลดปล่อยโลกใบนี้จากเงามืดของเจ้า!”

“ฝันไปเถอะ!” จอมมารราชาคำราม พร้อมกับปลดปล่อยพลังอันมหาศาลออกมา ร่างกายของมันเริ่มแปรเปลี่ยน เกล็ดสีดำสนิทปรากฏขึ้นปกคลุมทั่วร่าง ‌ดาบเล่มใหญ่ที่ทำจากกระดูกมนุษย์ถูกชักออกมาจากฝัก เลือดสีดำสนิทไหลซึมออกมาจากคมดาบ

“อัสนีบาตฟาดฟัน!” ธารไทรตะโกนก้อง พร้อมกับเหวี่ยงดาบศักดิ์สิทธิ์ออกไป สายฟ้าสีม่วงทมิฬนับพันเส้นพุ่งเข้าใส่จอมมารราชา ร่างของมันสั่นสะท้าน แต่ก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้

“แค่สนิมเหล็ก! พลังที่แท้จริงของข้าคือความมืดที่ไร้ที่สิ้นสุด!” ‍จอมมารราชาตะโกนกลับ พร้อมกับฟาดดาบของมันเข้าใส่ธารไทอย่างรุนแรง

คมดาบทั้งสองปะทะกัน เกิดเป็นคลื่นพลังงานที่สาดกระจายไปทั่วบริเวณ ซากศพของเหล่าปีศาจกระเด็นไปตามแรงปะทะ ธารไทรู้สึกได้ถึงแรงปะทะมหาศาลที่ส่งผ่านเข้ามายังแขนของเขา แต่เขาก็ยังคงต้านทานไว้ได้

“เจ้าแข็งแกร่งกว่าที่ข้าคิด” จอมมารราชาเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงที่ยังคงเต็มไปด้วยความเกลียดชัง “แต่เจ้าจะไม่มีวันชนะข้าได้!”

“ข้าจะพิสูจน์ให้เจ้าเห็น!” ​ธารไทตอบกลับ พร้อมกับเพิ่มพลังให้กับดาบศักดิ์สิทธิ์ของเขา แสงสายฟ้าสว่างจ้าขึ้นอีกครั้ง ราวกับดวงอาทิตย์อีกดวงหนึ่งกำลังก่อตัวขึ้น

“พลังสายฟ้าสวรรค์!” ธารไทตะโกนก้อง พร้อมกับส่งพลังทั้งหมดที่เขามีเข้าสู่ดาบศักดิ์สิทธิ์ สายฟ้าสีม่วงทมิฬนับแสนเส้นพุ่งเข้าใส่จอมมารราชา ราวกับพายุที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง

จอมมารราชาคำรามด้วยความเจ็บปวด ​ร่างกายของมันเริ่มถูกเผาไหม้จากพลังสายฟ้า แต่ก็ยังคงไม่ยอมแพ้ มันรวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายเข้าไว้ในดาบของมัน

“ความมืดครอบงำ!” จอมมารราชาตะโกนก้อง พร้อมกับเหวี่ยงดาบของมันเข้าใส่ธารไทอย่างแรง

คมดาบทั้งสองปะทะกันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า คลื่นพลังงานมหาศาลสาดกระจายออกไปราวกับคลื่นสึนามิ ปราสาทมืดสั่นสะเทือนราวกับจะพังทลายลงมา

ธารไทรู้สึกได้ถึงแรงปะทะที่รุนแรงจนแทบจะทนไม่ไหว ​ร่างกายของเขาเริ่มกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว แต่เขาก็ยังคงยึดดาบศักดิ์สิทธิ์ไว้มั่น

“เจ้า… เจ้าจะไม่มีวันชนะข้าได้!” จอมมารราชาตะโกนด้วยเสียงที่อ่อนแรงลง

“ข้าจะชนะ!” ธารไทตะโกนกลับ พร้อมกับรวบรวมพลังทั้งหมดที่มีอีกครั้ง

“อัสนีบาต พิฆาตมาร!” ธารไทตะโกนก้อง พร้อมกับส่งพลังสายฟ้าทั้งหมดที่เขามีเข้าสู่ดาบศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง

สายฟ้าสีม่วงทมิฬนับล้านเส้นพุ่งเข้าใส่จอมมารราชา ร่างของมันถูกเผาไหม้จนกลายเป็นเถ้าถ่าน เสียงร้องโหยหวนของมันดังสนั่นหวั่นไหว ก่อนที่จะเงียบหายไปในที่สุด

“ข้า… ข้าชนะแล้ว…” ธารไทพูดด้วยเสียงแผ่วเบา เขาปล่อยดาบศักดิ์สิทธิ์ลงพื้น ร่างกายของเขาทรุดลงไปนั่งคุกเข่า

แสงสายฟ้าเริ่มจางหายไป สมรภูมิที่เคยเต็มไปด้วยความมืดมิดและเสียงก่นด่า บัดนี้กลับเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมที่พัดพาเอาไอสังหารของเหล่าอสูรร้ายที่ตายไป

ธารไทมองไปยังที่ที่จอมมารราชาเคยยืนอยู่ บัดนี้เหลือเพียงเถ้าถ่านที่ปลิวไปตามลม “ข้าทำได้แล้ว…”

เขารู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามา ราวกับว่าพลังที่เคยไหลเวียนอยู่ในกาย บัดนี้ได้หมดลงไปแล้ว เขาไม่เคยรู้สึกเหนื่อยขนาดนี้มาก่อน

“เจ้าทำได้จริงๆ ด้วย” เสียงหวานใสดังขึ้นจากด้านหลัง ธารไทเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเอลฟ์สาวสวย ใบหน้าเปื้อนคราบเลือด แต่แววตายังคงเปล่งประกายด้วยความชื่นชม

“อลิสา…” ธารไทพูดด้วยเสียงแหบพร่า

“ท่านเก่งที่สุดเลยค่ะ” เอลฟ์สาวเดินเข้ามาหาธารไท พร้อมกับยื่นมือไปช่วยประคองเขา “ท่านเก่งมากจริงๆ”

ธารไทยิ้มบางๆ “ข้าทำเพื่อทุกคน”

“ตอนนี้ทุกอย่างจบลงแล้ว” เอลฟ์สาวกล่าว “เราจะกลับไปสร้างโลกของเราใหม่”

ธารไทมองไปยังท้องฟ้าที่เริ่มสว่างขึ้น “ใช่… เราจะกลับไปสร้างโลกของเราใหม่”

แต่ในขณะที่เขากำลังจะลุกขึ้นยืน เขาก็รู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นจากเถ้าถ่านของจอมมารราชา

“อะไรกัน…?” ธารไทอุทาน

เถ้าถ่านเริ่มรวมตัวกันอีกครั้ง และจากเถ้าถ่านนั้น ก็มีดวงตาคู่หนึ่งที่ยังคงส่องประกายสีแดงฉานปรากฏขึ้น

“เจ้า… เจ้าคิดว่าจบแล้วหรือ?” เสียงแหบพร่าดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเต็มไปด้วยความแค้นและอำมหิตยิ่งกว่าเดิม

ธารไทเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “เป็นไปไม่ได้!”

“ข้าคือความมืดมิดที่ไม่มีวันตาย” จอมมารราชาเอ่ย “เจ้าจะไม่มีวันกำจัดข้าได้!”

ร่างของจอมมารราชาเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันดูเล็กกว่าเดิม และมีพลังที่อ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด

“ยังไม่จบอีกหรือ?” ธารไทกัดฟันกรอด “ข้าจะกำจัดเจ้าให้สิ้นซาก!”

เขารวบรวมพลังที่เหลืออยู่ทั้งหมดเข้าสู่ดาบศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง แสงสายฟ้าเริ่มสว่างจ้าขึ้น แต่คราวนี้มันดูไม่สม่ำเสมอ ราวกับว่ากำลังจะหมดลง

“ท่านไหวหรือคะ?” เอลฟ์สาวถามด้วยความเป็นห่วง

“ข้าไหว!” ธารไทตอบกลับ “ข้าจะสู้จนกว่าจะไม่มีแรงเหลือ!”

“เจ้าจะไม่มีวันชนะข้าได้!” จอมมารราชาตะโกนพร้อมกับพุ่งเข้าใส่ธารไท

คมดาบทั้งสองปะทะกันอีกครั้ง แต่คราวนี้แรงปะทะนั้นเบาบางกว่าเดิมมาก ธารไทรู้สึกได้ถึงความอ่อนแรงที่ถาโถมเข้ามา เขาไม่สามารถต้านทานแรงปะทะของจอมมารราชาได้อีกต่อไป

“อึก!” ธารไทกระอักเลือดออกมา ร่างกายของเขาเริ่มกระเด็นถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว

“ท่าน!” เอลฟ์สาวร้องอุทาน

“ข้า… ข้าจะสู้… ต่อไป…” ธารไทกัดฟันพูด พร้อมกับพยายามประคองดาบศักดิ์สิทธิ์ไว้

แต่เขาก็รู้สึกได้ว่าพลังของเขากำลังจะหมดลงไปเรื่อยๆ แสงสายฟ้าที่เคยสว่างจ้า บัดนี้ก็เริ่มริบหรี่ลง

“เจ้า… เจ้าจะไม่มีวันชนะ… ข้า…” จอมมารราชาตะโกน พร้อมกับยกดาบขึ้น เตรียมจะฟาดฟันเข้าใส่ธารไทเป็นครั้งสุดท้าย

ธารไทมองไปยังจอมมารราชาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ข้า… จะไม่ยอมแพ้…!”

เขาหลับตาลง รวบรวมพลังทั้งหมดที่เหลืออยู่ เพียงเพื่อคำขอสุดท้าย…

“สวรรค์… โปรด… ประทาน… พลัง… ให้ข้า… ที…”

ทันใดนั้นเอง แสงสว่างเจิดจ้าก็สาดส่องลงมาจากเบื้องบน ราวกับว่าสวรรค์กำลังตอบรับคำอธิษฐานของเขา…